23-03-07

piercing

In Tongren (Noord-Qinghai) tijdens eeuwenoude rituele dansen (lhazhai= dans voor de goden, lezhai=drakendans, mozhai=oorlogsdans) steken de meeste jonge mannen scherpe bamboestengels of ijzeren naalden door beide kaken als offer aan de goden van de bergen en de rivieren. Het piercen van de kaken symboliseert het offeren van twee schapen. Een praktijk daterend van voor het boeddhisme, toe te schrijven aan de bon religie. Tongren is de hoofdstad van het autonoom Tibetaans departement Huangnan en ligt in het noorden ervan, niet ver van het beroemde Labrang (Kumbum) klooster. De omgeving van Tongren is een mengelmoes van volkeren: Tibetanen, Han, veel Tu (van het ooit grote koninkrijk Tuyuhunië), Hui, Salar en Mongolen. Traditioneel heeft elk dorp zijn Lawa, een soort priester die met de goden kan praten. Zij treden enkel op bij exorcisme rituelen en bij feesten. Voor de rest zijn het gewoon boeren zoals iedereen. Tijdens het zomerofferfeest moeten ze wel bloeden. Zij scalperen zich (voor een stukje), laten hun gezicht met bloed vollopen en smeren het uit over hun wit hemd. Hij leidt zo de dans samen met de gepiercete jongeren. Een half uur houden ze dat vol. Daarna volgen nog tal van folkloredansen met kleurrijke ensembles per streek of dorp en uiteraard paardenkoers.

tongren3

11:39 Gepost door infortibet in religie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, rituelen, piercing, kumbum, qinghai

ertsen

De internationale “Tibet support” groepen roepen al decennia lang dat China tal van kostbare ertsen uit Tibet wegrooft. Naast het feit dat Tibet een deel van China is en dat er dus van “roven” geen sprake kan zijn (de kolen van Limburg dienden ook het Waalse staal), ging het tot nu om zeer kleine hoeveelheden ertsen die bovengehaald werden. Bovendien hebben de “Tibet support” groepen het over “Groot Tibet”, het gedroomde grote rijk dat het gehele plateau omvat, vijf maal Frankrijk en op grote hoogte. De uitgestrektheid, het klimaat, de moeilijkheden van het terrein en de onderontwikkeling van China belemmerden tot nu een ernstige ontginning. Nu is nog niet de helft van de ondergrond van het plateau geologisch in kaart gebracht. Een recent onderzoek dat een duizendtal experts mobiliseerde gedurende zeven jaar vond belangrijke ertsaders: vooral koper, lood, zink en enkele grote lagen rijk ijzererts, waarvan de voorraad op enkele miljarden ton geraamd wordt. De overheid wil de ontginning gepland en voorzichtig aanpakken, gekoppeld aan een ecologische impactstudie. Kleine bijna artisanale mijnen werden de laatste jaren gesloten omdat ze de milieunormen niet naleefden.

10:48 Gepost door infortibet in aardrijkskunde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, ertsen, mijnen, china, kolonisatie, groot tibet

20-03-07

Een oude grenspost

In de 8e en 9e eeuw van onze tijdrekening waren de Tibetanen baas over het gehele hoogplateau en hadden er alle andere semi-nomadenvolkeren onderworpen, verdreven of uitgemoord. Dit was het grote Tubo Rijk. Zij waren tegelijk concurrenten en minnaars van het Chinese Tang keizerrijk, dat zijn hoofdstad had op enkele honderden kilometer van de rand van het hoogplateau. Er waren veldslagen en huwelijken. Welk van de twee uit het ander voortvloeit laten we aan jouw oordeel over. Het laatste vredesverdrag tussen de Tubo en de Tang dateert van begin 9e eeuw. Een gedenksteen werd opgericht op de plek, die de foto's laten zien. Die plaats bevindt zich in het noordoosten van de huidige provincie Qinghai. Er werden geen prikkeldraadgrenzen afgebakend. De gedenksteen was een verdrag in de zin van "we laten elkaar met rust". Precieze grenzen zijn een moderne uitvinding, toen de wereld gekoloniseerd werd door de westerse grootmachten. Vanaf midden 9e eeuw viel het Tubo Rijk uiteen en was er geen grens meer. Recent is de plaats opnieuw een historische attractie geworden.

de grens tussen het oude Tibet en China

de vroegere grens tussen Tibet en China is geplaveid

 

hui-vrouwen

en het zijn Hui-vrouwen die ons Tibetaanse spullen proberen te verkopen

tenten voor hui

De Hui (moslims) logeren tijdelijk in de tenten, de Tibetanen in de huizen 

22:01 Gepost door infortibet in tubo koninkrijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, grenzen, tubo, tang

11-03-07

godsdienstvrijheid

religieus feest in nangqen

een religieus feest in Nangqen (grens Qinghai-Tibet)

 

Een Amerikaans regeringsdocument (US Department of State) vrijgegeven op 15 september 2006, te vinden op http://beijing.usembassy.gov

 

Het rapport geeft een gedetailleerd overzicht van alle monniken en nonnen, die lastig gevallen werden door de Tibetaanse overheid, die gewelddadig aangepakt en/of opgesloten werden. De Amerikanen beschuldigen China van beperking van godsdienstvrijheid terwijl de Chinese overheid spreekt over het beteugelen van separatisten. Veel van de aangehaalde voorbeelden draaien uiteraard rond de figuur van de 14e dalai lama. Het Amerikaans rapport zegt bijvoorbeeld dat openlijke aanhangers van de 14e dalai lama uit de kloosters gezet worden. China heeft een duidelijk standpunt: “de 14e dalai lama is slechts welkom wanneer hij de nationale eenheid aanvaardt. Zolang hij door het buitenland gesteunde politieke agitatie tegen China voert, is hij geen echte religieuze leider, maar een gevaarlijke separatist.” China verbiedt dan ook rites of feesten rond zijn figuur in Tibet, zoals een ritueel ter ere van zijn geboorte. De USA vinden dat dit wel moet kunnen. De vraag stelt zich natuurlijk: waar bemoeien zij zich mee? Die vraag zullen we terzijde laten, enkel dit misschien: dominee Luther King is nog niet zo lang geleden en ondertussen moesten we allemaal Halloween slikken. Terug naar Tibet. Het rapport stelt dat “het diplomatiek personeel van de USA in China contact onderhoudt met een brede waaier van religieuze leiders en pratikerenden in de Tibetaanse gebieden en er ook regelmatig naartoe reist om de graad van religieuze vrijheid te gaan opmeten. De ambassade verstrekt beurzen voor religieuze studiereizen naar de USA.” Het Amerikaans “diplomatiek” personeel heeft zeker en vast een goede speurdersopleiding gekregen, met wereldfaam. Hieronder een aantal van hun bevindingen (tussen aanhalingstekens), die ze als schending van de godsdientvrijheid aanzien. Hier of daar een korte commentaar, waar die niet overbodig is.

- “Vele kaders in de administratie, in de regering en in de communistische partij zijn pratikerende boeddhisten. Toch krijgen zij af en toe les in atheïsme.”

- “Er zijn 1.700 tempels of kloosters in Tibet zelf en 1.535 in Tibetaanse autonome gebieden in andere provincies, samen goed voor 106.000 monniken en nonnen.” Dat is één man op twintig, wat in onze ogen veel is maar het komt overeen met bijvoorbeeld het boeddhisme nu in Thailand. In het oude, feodale Tibet van vijftig jaar geleden was het nog veel meer, één man op vijf. In Tibet zelf waren er in 1959 ongeveer 2.500 kloosters met samen 115.000 monniken. (Goldstein). “De religieuze lokale gemeenschappen moeten zich laten registreren en bouwvergunningen aanvragen voor tempels.” Dat moet ik ook doen.  “De overheid remt de groei van de kloosters af en beperkt het aantal religieuze activiteiten.” “De grote kloosters in Tibet zelf krijgen een numerus clausus opgelegd.”

- “Monniken en nonnen krijgen niet gemakkelijk een paspoort om naar het buitenland te kunnen reizen”. Alhoewel het rapport ook toegeeft dat “in 2006 vele Tibetanen naar India konden reizen om er een Kalachakra ritueel van de 14e dalai lama bij te wonen maar dat ze bij hun terugkeer in de gaten gehouden werden.”

- “Het is verboden om kinderen beneden de 18 jaar als monnik in een klooster op te nemen.” De rechten van het kind zijn plots verdwenen uit de “Mensenrechten”! En dan de raadgeving op de klap toe: “Sommige kloosters omzeilen dat door die kinderen toch op te nemen maar niet te registreren tot ze 18 zijn.”

jongeren

In de kleinere kloosters, of in die ver verwijderd van de grote centra, zijn er tal van kinderen en jongeren in de kloosters "ingewijd". 

- “Monniken-schriftgeleerden kunnen minder tijd aan studie besteden omdat ze meer tijd moeten besteden aan het verwerven van een inkomen voor het klooster.”

- “Monniken en nonnen moeten tot vier sessies per jaar bijwonen van politieke opvoeding.”

- “Tijdens het Kalachakra ritueel in India riep de 14e dalai lama de Tibetanen op om voortaan de wilde dieren te beschermen en af te zien van het traditioneel dragen van tijger- en panterpelzen. Bij hun terugkeer in Sichuan, gaven sommige Tibetanen daar letterlijk gevolg aan door de bestaande kledijpelzen te verzamelen en te verbranden. Dit werd door de Chinese overheid verboden.” t’Is toch weer niet wel.

- Volgt ook een reeks van namen van vervolgde monniken en nonnen. De voor de helft vermelde bronnen zijn niet neutraal en maken deel uit van het internationale netwerk dat rond de 14e dalai lama geweven is: Radio Free Asia, Tibet Information Network, World Tibet Network, Free Tibet Campaign, Tibetan Centre for Human Rights, Human Rights Watch. Te noteren valt dat Amnesty International diezelfde bronnen zonder veel moeite overneemt. Een commissie van het Amerikaans Congres (Congressional Executive Commission on China Political Prisoner Database, CECC PPD) telt momenteel 96 politieke gevangenen in Tibet, waarvan 71 geestelijken. Amnesty telt er iets méér: 143. Daar zitten een paar bommenleggers bij, die de geestelijke ontplooiing wat kracht wilden bijzetten en “casseurs” van tijdens sommige betogingen. De gevangenen die de USA in andere landen als “politieke” gevangenen bestempelen, zijn er dikwijls van dat soort waarvan de ideeën tijdelijk passen in hun eigen politiek, zonder in acht te nemen of die personen de wetten van hun land overtreden hadden. Openlijke propaganda voor separatisme is verboden in Tibet en daar staan straffen op, daar hebben wij ons niet mee te moeien, laat staan van vingerwijzend de gestraften “politieke” gevangenen te noemen. Maar dan nog: een kleine honderd gevangenen beschuldigd van separatisme, al of niet met geweld, dat is zéér weinig. Dat is één gevangene op twintig gevangenen in Tibet. En het totaal aantal geïnterneerden in Tibet ligt proportioneel lager dan in België, zonder van de USA te spreken. De USA dringen bij de Chinese autoriteiten aan om die allemaal te mogen bezoeken. Stel je voor dat ze België vragen om een of andere Vlaamse separatist, die in schermutselingen verwikkeld was en in de nor zit, te mogen bezoeken? Ze zouden bij hem waarschijnlijk een vaste baan als beroemdheid opwekken. Wat zoeken de USA en hun gigantische internationaal netwerk toch in Tibet? Als we sommige hier verspreide informaties moeten geloven krijgen we de indruk dat minstens de helft van de monniken in de cel (niet in een kloostercel) zit.  

Het rapport zegt nog: “een foto van de 14e dalai lama bezitten en ophangen is officieel niet strafbaar in Tibet, maar de mensen durven het niet doen uit vrees als separatist gebrandmerkt te worden.” Dat is grotendeels waar, hoewel de populariteit van de 14e dalai lama er sterk dalend is juist omwille van zijn separatisme.

oud en jong, west en oost

jong en oud, westers en oosters

 

20:33 Gepost door infortibet in religie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, godsdienstvrijheid, ceremonie, usa, dalai lama, kloosters

07-03-07

waren de manchu's lamavriendelijk?

Naar het einde toe van de Manchu (Qing) periode, in het begin van de 20e eeuw, werden de meeste belangrijkste lamaïstische kloosters in Sichuan en West-Tibet vernield. De “Tibet support” groepen noemen de Manchu’s steevast de niet-Chinese dynastie, die samen met de Mongoolse dynastie veel respect opbrachten voor het lamaïsme en als het ware hun spirituele ondergeschikten waren. Dit doen ze met de bedoeling om de indruk te versterken dat Tibet pas in 1951 bij China ingelijfd werd door de goddeloze communisten. Toch zijn het de Manchu’s die de politieke macht van het lamaïsme zijn beginnen inperken. Zij voelden zelf reeds de frisse adem van de republikeinse gedachte op zich afkomen. In een poging om geheel China iets te moderniseren botsten zij ook op de feodale Tibetaanse lokale heersers, vooral de kloosterelite. Generaal Zhao Erfang ging er flink tegenaan in Sichuan. Hij verplichtte de kloosters een deel van hun monniken “te laten gaan”, legde een laag maximum quorum op, stelde een stop in op novicen, schafte de taksen af die de boeren aan da kloosters moesten betalen en verving die door een kleine dotatie. Opstandige kloosters – en die waren er uiteraard – werden gewapenderhand ingenomen en grondig vernield. Zo verging het de grote kloosters in de steden Batang, Qamdo, Litang, Deqen en Drayab in de periode vanaf 1905 tot 1912. De decennia erna werden geen periode van bloei, de streek bleef geteisterd door rivaliserende krijgsheren. Veel werd er niet heropgebouwd. Nu zeggen dat die kloosters met de grond gelijk gemaakt werden tijdens de Culturele Revolutie is de slachtoffers van de eerste wereldoorlog bij de tweede telllen.

Wissing, Shelton pionier in Tibet.

 

qamdo

in het grotendeels heropgebouwd klooster van Qamdo

qamdo intérieur

binnen                                

20:02 Gepost door infortibet in geschiedenis 20e eeuw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, manchu, kloosters, china, qing

02-03-07

Lipulekh pas: Chinees, Nepalees of Indisch?

De Lipulekh pas (5029m) in de Himalaya bevindt zich in het uiterste noordwestelijk puntje van Nepal. Op de politieke landkaarten ligt ze binnen de grenzen van Nepal, waarvan de westgrens in het Sugauli Verdrag van 1816 op de Kali rivier vastgelegd werd, verder naar het westen. Dat zegt ook de Nepalese overheid nu. Nochtans is het Indiase leger baas over de Lipulekh pas. Op 10 km ervandaan hebben zij een permanente legerbasis, in Kalipani, met vlakbij een heuveltop (6180m), die hen een goed uitzicht geeft op de pas. Er zijn barakken, bunkers en enkele buildings. Modern wapentuig is er opgeslagen en satellietcommunicatie is voorhanden. De Lipulekh pas is door het Indiase leger bezet sinds 1962, na een korte grensoorlog met China. Het Indiase leger was opgerukt naar het noorden om de grens met China vast te leggen op de Mc Mahonlijn, een door Engeland in 1913 getekende arbitraire grens, die stukken van Manchu-Chinees Tibet afknabbelde. China bleef na de revolutie in 1949 vasthouden aan de kaarten van de Manchu’s en dreef het Indiase leger grotendeels terug in een korte oorlog (oktober-november 1962). Premier Nehru van India gaf echter opdracht aan zijn leger om enkele strategische punten te behouden. Eén ervan was de Lipulekh pas op Nepalees grondgebied. Dit is zo gebleven tot op heden. Nepali mogen er niet binnen, Indiërs wel. Er is zelfs grenshandel met Chinees Tibet. 115 licenties werden door de Indiase overheid in 2006 aan Indische handelaren uitgereikt. Zij kochten voor 26 ton wol en een beetje yakboter in Tibet en verkopen er katoen, tabak en ijzeren gereedschap. De Lipulekh pas was van oudsher een toegangspoort naar de heilige berg Kailash in Tibet, zowel voor hindoes als boeddhisten. Via Indiase reisorganisaties kan je er als westerse trekker ook over. Nu China en India hun oud conflict diplomatiek aan het oplossen zijn, komt Nepal beide grootmachten herinneren dat Lipulekh aan Nepal toekomt en dat ze dat best in hun onderhandelingen voorzien.

eKantipur, Nepal’s N° 1 News Portal, 9/5/2005

Zee News, India, 16/01/2007

 

21:50 Gepost door infortibet in buurlanden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grensposten, tibet, india, china, nepal, manchu

oude cultuurschatten

Derge ligt op 3.000m en op de grens tussen Sichuan en Tibet, langs de oever van de bovenloop van de Yangzi. Tibetaanse goudzoekers ziften het modderige water op beide oevers. Maar de stad is vooral bekend om zijn drukkerij. Geen reclamefolders, maar boeddhistische sutra’s, artisanaal vermenigvuldigd. De drukkerij dateert van de Qing-periode (1729) en bevoorraadt alle grote verkooppunten in Tibet en zelfs een aantal in het buitenland. Tibetaanse ballingen vertellen graag dat de Chinezen alles en overal verwoest hebben tijdens de Culturele Revolutie. Voor Dêgê hebben de Rode Gardes toch een ommetje gemaakt of de boeken gespaard, want een soort museum aldaar bevat een paar honderdduizend oude en soms unieke kopieën van Tibetaanse klassiekers en boeddhistische sutra’s. De staat heeft in 1989 een speciaal budget uitgetrokken om de drukkerij te vergroten en de oude te renoveren en te onderhouden. Het basiswerk van de traditionele Tibetaanse geneeskunde, de “Vier Medische Tantra’s”, is ook in het Derge klooster te vinden. Achter het klooster kan je op bezoek bij een oude klassieke dokter, Lore Phuntsog, in een klein Tibetaans huisje. Een kommetje tsampa deeg vermengd met wat water naast een draagbare computer toont het samengaan van nieuw en oud op zijn werktafeltje. Vragen beantwoorden, urineonderzoek, het voelen van de pols en het bekijken van de tong leidden tot zijn diagnose, waarbij de twee laatste methodes gelijkaardig zijn aan de Chinese traditionele geneeskunde, die samen met een prinses haar intrede deed in Tibet in de 7e eeuw. Lore Phuntsog is geen monnik maar omwille van zijn kennis toch gekozen als administratief directeur van het nabije Dzongsar klooster en voorzitter van de lokale boeddhistische universiteit. In het klooster heeft hij zijn eigen kruidenfabriekje ondergebracht. De streek ten zuiden van Derge, langs de Jinshajiang (bovenloop van de Yangzi), is bekend omwille van zijn overvloedig en verscheiden aanbod van geneeskrachtige kruiden.

21:07 Gepost door infortibet in culturele revolutie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: derge, sutra s, sichuan, vernielingen, tibet, yangzi, china