24-11-08

De 14e dalai lama mikt op de Koreaanse boeddhisten

Die zijn talrijk en hebben een traditie van "protest" (brengen bv 30.000 mensen samen in een meeting tegen bepaalde wetgevingen in Korea in verband met religies). De Koreaanse boeddhisten onderhouden sinds 1995 goede betrekkingen met de Chinese boeddhisten. De 14e dalai lama van zijn kant geraakt maar niet binnen in Korea, dat hem tot driemaal toe een visum weigerde (2000, 2001 en 2007. The Korea Times, 11-02-2007). Hij geeft echter niet op: begin augustus 2008 zat hij een vormingssessie voor in Dharamsala voor 300 Koreanen, 2000 Tibetanen en 1400 toeristen. De vorming werd simultaan vertaald via de radio in het Koreaans, Engels, Japans en Chinees (website dalai lama). Zo te zien beschikt die instelling toch over flinke financiële middelen, wellicht de best gevulde kas van alle mogelijke nationalistische oppositiegroepen ter wereld, die hun "land" vanuit het buitenland bewerken. Dat het de 14e dalai lama menens is met Korea blijkt ook uit het feit dat de jonge 17e karmapa (*) - sinds 2000 uit Tibet weggevlucht en onder de hoede geplaatst van de 14e dalai lama - les krijgt in verschillende talen, waaronder het Koreaans. De 17e karmapa wordt getipt als mogelijke 'regent' in ballingschap na de dood van de 14e dalai lama. "Zijn taalvaardigheid moet hem voorbereiden op internationale tournees," zeggen Tibetaanse hoge lama's in India (Time, 23-11-08). Dit laatste wijst er dan ook op dat de Tibetaanse leiders in het buitenland de internationale kruistocht tegen China willen voortzetten en zelf niet geloven in hun "gematigde voorstellen van autonomie".

(*) hoogste lama van de karma-kagyu school van het Tibetaanse boeddhisme. Waren (gewelddadige) rivalen van de gelugpa school van de dalai lamas in de 17e eeuw. Er zijn twee "17e karmapas" in omloop in India, de ene is een rivaalreïncarnatie van de andere, maar de 14e dalai lama verleent zijn hoofdsteun aan de gevluchte uit Tibet, de andere werd in India zelf gevonden, door andere lamas.  

11:46 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, dalai lama, korea, boeddhisme, karmapa

15-11-08

De volgende dalai lama

De Chinese regering wenst dat de huidige 14e dalai lama "iets goeds moet doen voor het Tibetaanse volk voor hij sterft". Het is Zhu Weiqun, viceminister bij het UFWD (United Front Work Department), die het zei op een persconferentie in Beijing (11/11/08, Xinhua). "Wij zouden niet graag hebben dat hij een eerloze faam nalaat in de geschiedenis." Een CNN-reporter vroeg Zhu wat hij dacht over de dreiging van gewelddadige acties na het overlijden van de huidige dalai lama. Zhu antwoordde dat hij denkt dat de meerderheid van de Tibetanen in het buitenland gewelddadige acties tegen China zal afkeuren. "Sommigen praten over geweld. Ik denk dat zij hoger schieten dan ze kunnen, maar tegelijk herinneren zij ons natuurlijk dat de mogelijkheid bestaat." Zhu zei ook nog dat alle dalai lama's de bevestiging van hun titel kregen van de centrale Chinese regering en dat hij hoopt dat de huidige dalai lama deze 450 jaar oude regel niet zal schaden.

Zij weten zeer goed dat de huidige 14e dalai lama een opvolger wil die zijn "onafhankelijkheidsstrijd" voortzet, liefst geen kind. De Chinese regering laat de deur open in geval hij daarvan afstapt. Doet hij het niet dan zullen de boeddhistische bonzen in Tibet verzameld worden om er een nieuwe te zoeken in Tibet zelf, een kind.

18:20 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, dalai lama, reincarnatie, china

"Mijn middenweg heeft gefaald"

Tijdens zijn bezoek aan Japan begin november 2008, zei de 14e dalai lama op een persconferentie (geciteerd via AFP in "Le Soir" van 4 november) dat zijn vraag naar "meer autonomie" voor Tibet in plaats van "onafhankelijkheid" gefaald heeft. "Mijn vertrouwen in de Chinese regering is steeds kleiner geworden, de repressie in Tibet verhoogt en ik kan niet zeggen dat alles goed gaat. Ik moet toegeven dat we mislukten. Ons plan om veranderingen teweeg te brengen faalde, terwijl op hetzelfde moment de kritiek binnen de Tibetaanse gemeenschap (in ballingschap, nvred) toeneemt." Hij riep de Tibetanen op om "alle opties open te houden". "Alle opties", betekent dat ook "niet vreedzaam ijveren voor onafhankelijkheid"? Daar gaan veel stemmen voor op binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland, dat bedoelt de 14e dalai lama met de "kritiek". En die 'stemmen' zullen dat niet luid verkondigen zonder hun broodheren, voornamelijk de USA, geraadpleegd te hebben. De Chinese regering is bijzonder kwaad dat de 14e dalai lama zich niet openlijk distantieert van de roep naar geweld binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland. Zij noemen dat "woordbreuk", gezien tijdens de onderhandelingen in juli de twee vertegenwoordigers van de 14e dalai lama gezegd hadden dat ze geen probleem hadden met "het uitsluiten van geweld en het niet streven naar onafhankelijkheid" (Xinhua, 11 nov).

In elk geval, de toon is gezet voor de bijeenkomst van 580 afgevaardigden van de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland, nu in "volksraadpleging" bijeen in Dharamsala in India, van 17 tot 22 november 2008. De hoogste leider, de 14e dalai lama in persoon, van wie een grote foto midden op de sprekerstribune staat, zei: "Mijn middenweg heeft gefaald." Dat zeiden vele Tibetaanse bannelingen de laatste  jaren al, maar nu krijgt die stelling de absolute zegen. Het is ook de eerste maal dat er een bijeenkomst van die omvang georganiseerd wordt in Dharamsala en met een bijzondere echo in de internationale media. Dit  grote en redelijk open "plebisciet" zou niet plaatsvinden, indien de komende strategie werkelijk "onbepaald" zou zijn en indien er geen steun in de rug zou gegeven zijn van 'internationale' strategen. "De situatie in Tibet verergert en is onhoudbaar," zegt de eerste minister en lama Samdhong Rinpoche van de "regering in ballingschap" in zijn openingsrede. De uitkomst lijkt me voorspelbaar: De "regering in ballingschap" zal een openlijk 'mandaat' krijgen van hun gemeenschap in het buitenland om zich harder op te stellen tegenover de Chinese regering. De "verregaande autonomie" zal opnieuw duidelijker "echte onafhankelijkheid" worden. Begin november overhandigden de twee vertegenwoordigers van de dalai lama een "memorandum" aan de Chinese overheid, met concrete voorstellen over hoe zij de "autonomie" in de praktijk zien. Enkele gekende stellingen staan erin verwoord: het creëren van één enkele administratieve eenheid "Groot Tibet", eentalig Tibetaans, kindmonniken opnieuw toelaten, geen bestuurscontrole op kloosters en reïncarnaties, boeddhistische psychologie, metafysiek en kosmologie als wetenschappelijke cursussen erkennen, Tibet als natuurreservaat reorganiseren op basis van de oude traditionele leefwijze, alle landeigendom in handen van Tibetanen, Tibet in zelfbeheer zonder subsidies van de centrale staat, een onafhankelijk politieapparaat in Tibetaanse handen, afzonderlijke wetgeving, immigratiestop voor niet-Tibetanen en repatriëring van vele recent ingeweken Han en andere nationaliteiten, een bureau voor internationale betrekkingen ivm "cultuur, kunst, onderwijs,wetenschap, gezondheid,sport, godsdienst, ecologie, economie, en zo verder..., met een eigen vertegenwoordiging in de internationale organen daaromtrent".  

Er zijn ook bekende stellingen van de 14e dalai lama en zijn "regering in ballingschap" niet in genoemd: het Chinese leger buiten uit "Groot-Tibet", instellen van een meerpartijenstelsel, repatriëren van Tibetaanse bannelingen in kaderfuncties, een eigen grondwet gebaseerd op het boeddhisme. ("The Offical Website of the Central Tibetan Administration" of "regering in ballingschap")

De "volksvergadering" zal waarschijnlijk een soort ultimatum stellen aan de Chinese regering: "Indien er geen positieve reactie komt op onze voorstellen binnen de x maand, dan stappen wij af van onze gematigde eis voor autonomie".

14-11-08

jonge Tibetaanse avantgardeschilders

In oktober en november 2008 organiseerden ze samen een tentoonstelling van hun werken in Beijing.

sakyamuni, Sun Kongjia

Sakyamuni, geziendoor Sun Kongjia

naar de stad2, Chen Danqingnaar de stad1, Tsewang Tashi

"in de stad" (foto van Chen Danqing) en "naar de stad" (schilderij van Tsewang Tashi)

DSCN4299

"ecologie"

11:45 Gepost door infortibet in moderne kunst | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, moderne schilders

12-11-08

Het dorp Bulun in de provincie Yunnan

Mevrouw Zhang Shi, antropologe van het Instituut voor Nationale Minderheden van de provincie Yunnan, verbleef een tijd in het dorp Bulun, nabij Zhongdian. Op het internationaal seminarie in Beijing in oktober 2008 beschreef zij de leefwijze van de mensen in Bulun. Een beetje alsof ze hun eigen Limburgers ontdekten. Maar wat ik overhield van haar presentatie was dit: "Boerenfamilies zijn aandeelhouders in toerismebedrijfjes in Zhongdian, daar verdienen ze gemiddeld 4000 yuan per jaar mee. Het beperkte grasland wordt collectief beheerd, er is een roterend gebruik ervan voor de kuddes, de irrigatie wordt gemeenschappelijk onderhouden tot het bijzaaien van gras. In Tibet zelf is dat per familie geregeld, via een contract met het dorp, waarbij input en output vergeleken wordt."

zhongdian2 (109)

thuis bij de mensen, op boterthee

20:52 Gepost door infortibet in dorpen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, landbouw

de maag van de dalai lama

Zhang Yongpan is een onderzoeker verbonden aan de Chinese Academie van Sociale Wetenschappen. Ik had hem als medeonderzoeker in Qinghai in 2007. Een sympathieke jongeling. Maar alles passeert via zijn maag. Illustratie: "KFC wil een restaurant openen in Lhasa en de dalai lama is er tegen om ecologische redenen." (zijn zeggen). "De dalai lama met zijn maagproblemen zal zijn mening over reïncarnatie nu wel aanpassen."

Zijn maag is niet beslissend. Eerder zijn oren: naar wie zal hij luisteren, naar zijn Amerikaanse sponsors of naar het Tibetaanse volk.

Tijdens het internationaal seminarie van tibetologen in Beijing in oktober 2008 ging een prof zover zeggende dat de keuze van Tenzin Gyatso als huidige dalai lama indertijd gemanipuleerd was door de regent Reting en dat de Chinese overheid nu gemakkelijk kan zeggen dat hij een valse is.

Een andere prof zei dat de 14e dalai lama op basis van zijn antipatriottisme alleen al kan afgezet worden, net als dat tijdelijk het geval was voor de 13e dalai lama.

Een Indische tibetoloog denkt dat de 17e karmapa de toekomstige regeringsleider van de Tibetanen in ballingschap wordt. Die bracht zonet zijn eerste bezoek aan de USA.

De meerderheid van de aanwezigen denkt dat er twee dalai lama's zullen zijn. China is er op voorbereid en lijkt zich weinig aan te trekken hoe die 'buitenlandse' dalai lama er zal uitzien, die volgens hen toch niet populair zal zijn in Tibet.  

20:43 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dalai lama, tibet, reincarnatie

11-11-08

vrije kritiek

Ma Rong is een professor, socioloog en demograaf met wereldfaam. Hij publiceerde tal van studies over Tibet. Gedurende het seminarie over Tibet in oktober 2008 gaf hij vrije loop aan zijn kritieken. "Wij moeten praktischer zijn in ons denken. Welk soort lichte industrie is nuttig voor Tibet? Noem ze concreet. En welke technieken moeten in het onderwijs bijgebracht worden? Is het wel nodig om een groot deel van de mensen te concentreren in steden? Ik ben er niet van overtuigd dat iedere Tibetaan best gaat wonen in de vruchtbare en 'gemakkelijke' vallei van de Yarlung Tsangpo. Mensen doen verhuizen is geen oplossing op zich. Wij moeten tevens rekening houden met de migranten in de streek; wat moeten we hen bieden, hoe ze organiseren? Wij moeten creatief zijn, niet enkel zeggen: de regering zegt dit of dat, dus moeten we dit of dat doen." Ma Rong reageerde op een uiteenzetting van een jonge tibetoloog, die een enquête gedaan had in een 'verplaatst' dorp. Volgens de jonge onderzoeker waren de mensen tevreden want er was kraantjeswater, een schooltje en een eerstezorgcentrum. Bovendien konden een aantal mensen werken in een waterzuiveringstation en in een maalderij. Tevoren woonden die mensen in een afgelegen oord, waar geen weg naartoe was. De jonge socioloog kon niet antwoorden op de vraag of het inkomen van de mensen in het 'nieuwe' dorp nu hoger was dan vroeger.

nieuwe ééngezinswoningen

nieuwe ééngezinswoningen. Grote villa's in feite.

20:00 Gepost door infortibet in dorpen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dorpen, verhuizen, tibet

armoede

Armen zijn fel verspreid in Tibet. Niet te vergeten: Tibet is 2,5 maal de oppervlakte van Frankrijk. Een paar honderdduizend armen verspreid over die enorme oppervlakte. Het kost meer om ze te bezoeken dan om ze te helpen.

en er is niet altijd een weg

En dan moet er nog een weg naartoe zijn, wat hier het geval is. In de meeste gevallen is er geen.

16:54 Gepost door infortibet in economie algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: armoede, tibet, wegen

10-11-08

onevenwichten in de economische ontwikkeling

Andrew Fisher is een Engelse economist, heeft indertijd in London gewerkt voor het TIN (TibetInfoNet, wat pro dalai lama is) en is momenteel gastprofessor in Nederland.  Zijn specialiteit: de mechanismen aan het licht brengen die minderheidsgroepen in een sociale gemeenschap structureel benadelen en kunnen leiden tot sociaaleconomische uitsluiting. Tijdens het internationaal seminarie voor tibetologen in Beijing in oktober 2008 bracht hij aan de hand van sommige economische indicatoren een stevig discussieonderwerp naar voor: "de massale Chinese staatsteun voor Tibet is niet productief, de Tibetaanse rurale bevolking heeft weinig uitzicht op de vruchten van de modernisering. Infrastructuur, administratie en stedelijke beroepen slorpen alles op." Zijn betoog was sterk, zeker nuttig voor een interessant debat in China over Tibet. Maar ongelukkig genoeg deed Andrew Fisher ook enkele politieke uitspraken, die de seminarieleden op een kwaad been zetten, zie verder. Eerst de gegevens.

"80% van het BNP van Tibet is investering, dat is het hoogste cijfer ter wereld. Dat komt door de grote infrastructuurprojecten en de uitgebreide administratie. Die beiden nemen te veel plaats in, investeringen in reële productieve sectoren zijn miniem. In de aanpalende provincie Qinghai creëert 1 yuan investering een BNP-resultaat van 1,5 yuan. In Tibet brengt 1 yuan investering ondermaats 0,8 yuan BNP voort. Dit is een zeer onefficiënte manier om Tibet economisch op een goed ontwikkelingspoor te plaatsen. En dit duurt al een hele tijd. Waarom? Het 'administratief' hoofd in Tibet weegt te zwaar. Neem de centrale subsidies weg en de Tibetaanse economie valt in elkaar. De mooie spoorweg zal natuurlijk blijven.

Tibet vertoont de grootste ongelijkheid in China tussen stad en platteland: 1 tot 5, en de laatste tien jaar is die kloof vergroot. Ook zelfs binnen de stedelijke bevolking is er voor de werkende bevolking een salarisverschil van 1 tot 4.

Het hoofdprobleem is echter dat de stedelijke centra weinig 'productieve activiteit' hebben, zij genereren zelf geen echte meerwaarde."

Tot daar de analyse.

De 'ongelukkige' of halfintentionele politieke uitspraken van Fisher: "De vroegere adellijke elite in Tibet is nu vervangen door het partijapparaat, dat evengoed als toen slechts 5% van de bevolking vertegenwoordigt en een groot deel van de centrale subsidies opslorpt " en "De sociaaleconomische discriminatie treft de Tibetanen en niet de Han inwijkelingen."  Dat zorgde voor heibel in het debat. De situatie met de vroegere grootgrondbezitters is niet vergelijkbaar. Het gaat hier niet meer om uitbuitingsverhoudingen, zelfs al is het waar dat het flink uitgebouwd overheidsapparaat in Tibet leeft op de kosten van de centrale staat. De reacties van de andere deelnemers aan het seminarie, Tibetanen en Han, was duidelijk: "De Westerse modellen van economische ontwikkeling zijn niet klakkeloos toepasbaar op Tibet. De Tibetaanse economie wordt beschouwd als een 'politieke' economie, een publieke aangelegenheid. De Chinese staat wil eerst en vooral de leefcondities van de Tibetaanse bevolking verbeteren, via de uitbouw van een netwerk van diensten, via de gezondheidszorg, de hygiëne, de cultuur, de sport, de veiligheid en de zorg voor de ecologie. Dat is meer dan de louter economische indicatoren. Bovendien is er het militaire aspect met Tibet als internationaal begeerde zone. Het geheel moet bekeken worden en op lange termijn. De staat probeert in Tibet de nodige infrastructuur uit te bouwen om het moderniseringsinitiatief kans te bieden, zonder de traditionele waarden van de Tibetaanse cultuur over boord te gooien. Daarbij wordt de bevolking betrokken, er zijn lokale volkscomités per stadsdeel in Lhasa, per werkeenheid of per handelscentrum."

Naar mijn kennis had Fisher gelijk in zijn uiteenzetting, waar hij het had over het "te weinig productieve investeringen" in Tibet. Om werkelijk op eigen kracht verder te ontwikkelen en minder afhankelijk te worden van de nationale subsidies zal een eigen lichte industrie een noodzaak worden.

Bijna alle consumptieartikelen komen van het binnenland in China. De vraag is: welke producten worden in voldoende aantallen door de Tibetanen gekocht, want eigenlijk zijn zij slechts een 'kleine' markt van 3 miljoen mensen. Het kunnen mixers zijn om boterthee te bereiden. Alle boeren die ik ontmoette hebben er al een. De vraag is dus: wat is nuttig voor de lokale consumptie, in voldoende aantal om er een productielijn voor te starten.

Jp desimpelaere

DSCN4028

technieken in de landbouw zijn nog zeer archaïsch

09-11-08

orientaties en problemen van de Tibetaanse economie

Een internationaal seminarie van tibetologen had plaats in Beijing van 13 tot 17 oktober 2008. Ikzelf was er aanwezig. Een opmerkelijke analyse over de economische ontwikkeling van Tibet hoorde ik van professor Sun Yong, een economist en vicevoorzitter van de Academie voor Sociale Wetenschappen in Lhasa. Ik probeer zijn bijdrage samengevat weer te geven.

"De economische ontwikkeling van Tibet is totnogtoe vooral gebaseerd op het openen van de regio door infrastructuurwerken uit te voeren: communicatie, transport, energie, urbanisatie, bouwen van scholen en hospitalen. De trein naar Lhasa is daarbij de kroon op het werk. Momenteel zijn we flink de nadruk aan het leggen op de ecologie: uitbreiden van de beschermde zones, subsidiëring van zonne-energie-installaties, beter gebruik van bronwater en beter beheer van de productie van geneeskruiden. Wij stoten daarbij onherroepelijk op de vaststelling dat het onderwijs in Tibet nog te zwak is. Dit staat in schril contrast met de rijke cultuur. De regio geniet nog steeds van 90% nationale steun voor haar lokaal budget. Dat zal nog een tijd duren. De enige uitweg daaruit is het diversifiëren van de Tibetaanse economie, er zijn nog te veel mensen louter actief in de landbouw en veeteelt. En hun inkomensniveau ligt nog 20% onder het gemiddelde van de rurale bevolking in China. Bij de mensen is er een rem om hun veestapel te verkopen (noot van mezelf: er is teveel vee in Tibet voor het beschikbare gras), 'het vee staat niet op het vetst want er is te weinig gras', zeggen de mensen, of gewoon omdat zij hun traditionele manier van leven niet willen verlaten.

Nochtans is de enige weg naar economische vooruitgang het verminderen van het aantal personen in de landbouw en voor hen die blijven de technieken verbeteren. Een deel van de Tibetanen zal in de diverse kleine stedelijke agglomeraties moeten gaan wonen. Op voorwaarde dat er zich daar banen aanbieden. Dit veronderstelt een zekere industrialisering, waarbij de lichte nijverheid de enige optie is, naast de uitbouw van de diensten voor het toerisme. Tibetanen zullen 'dingen' moeten produceren en zelfs leren competitief te zijn met de rest van China, waarbij ze zich marketing- en managementtechnieken zullen moeten eigen maken. Die lichte industrie moet op hun noden gericht zijn: nagaan wat ze zelf nodig hebben en hen vormen om die dingen zelf te produceren. Ook kleine bedrijven die de lokale landbouwproducten verpakken of transformeren. Het privé-initiatief mag daarbij wat meer plaats krijgen (noot van mezelf: quasi afwezig tot nu in de 'industriële' productie van Tibet). Daarnaast kan de rijke Tibetaanse cultuur dienen om meer uit te voeren naar het binneland van China en naar de omliggende landen. De buitenlandse handel van Tibet is momenteel te zwak. Het bevorderen van de grenshandel met Nepal en India is een belangrijke troef voor de toekomst. Een betere weg of een trein naar die landen kan de Tibetanen een betere handelssituatie bezorgen. Dat er een vlotte communicatie ontstaat tussen Nepal, via Lhasa tot Chengdu, is goed voor Tibet en voor de rest van China."

Sun Yong voegde eraan toe dat de materiële situatie van de Tibetaanse families er flink op verbeterd is, maar dat de economische structuur nog niet veranderd is: Tibet blijft nog een agrarische gemeenschap, flink gesteund door de staat. Deze "dubbelspoor"-ontwikkeling zal nog een lange tijd doorgaan. Tibet heeft nood aan verstedelijking, verhoging van het technisch niveau van de productie en scholing in technische en beheervaardigheden.

Jp desimpelaere

 

 

 

te veel vee

te veel vee, te weinig gras. Hier de strorestjes na de oogst.

19:53 Gepost door infortibet in economie algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, economie, landbouw, industrie, tradities