21-03-10

Hoog tijd om de zon te benutten in Tibet

In Lhasa zijn er gemiddeld 285 zonnige dagen per jaar. Dat is veel, daar valt wat te grijpen qua energie. Tot nu was Tibet voornamelijk op hydro-elektriciteit aangewezen. Die is ook ‘duurzaam’, maar door de ontwikkeling van het gebied is die stilaan te beperkt in capaciteit. De zonnecellen doen nu hun intrede. Er waren er al voor 9 megawatt, maar dat vertegenwoordigde slechts 1% van de elektriciteitsproductie. Dit jaar komt daar ineens 10 megawatt bij, dankzij een nieuwe zonne-energiecentrale ten noorden van Lhasa. Dit wordt dan bijna 3% van de totale elektriciteitsproductie in Tibet. Vergeten we daarbij niet dat de rest van de elektriciteit voornamelijk door waterkracht opgewekt wordt, het gaat hier om supplementaire nodige energie.

Dat supplement is nodig, want ongeveer één op vier Tibetanen zit nog zonder elektriciteit. Omdat het gebied zeer uitgestrekt is (drie maal Frankrijk) en de bevolkingsdichtheid zeer minimaal is (twee inwoners per km2). De belangrijkste reden is echter dat China zich uit zijn onderontwikkelde positie aan het opwerken is en nu voldoende middelen heeft om het gehele grondgebied op te tillen, terwijl het daarbij niet steeds de prioriteit legt op de meest winstgevende activiteiten, maar tegelijk op duurzame ontwikkelingsprojecten.

Een ervan is ook het verder uitbouwen van het gebruik van aardwarmte voor de opwekking van elektriciteit, nu al goed voor 3%. Dit lijken misschien lage cijfers, maar – samen met de waterkrachtcentrales - welke andere regio in de wereld kan er prat op gaan, dat zijn elektriciteit ongeveer 100% duurzaam is?

Tibet zal nog verbazen, indien het zo verder gaat.

zon in tibet

 

 

 

zhongdian3 (1)

 

Op familieschaal werd de zon al eerder gebruikt, om warm water te hebben.

21:27 Gepost door infortibet in ecologie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duurzaam, energie, tibet

05-03-10

Norbulingka, het zomerpaleis van de dalai lama’s

Een bezoekje, einde 2009.

De koets van de 13e dalai lama (de vorige) met een blinkende fietsbel erop. In de gebedszaal van zijn tempel staan zijn koetsen nu opgesteld, net als in een kasteel bij de Loire. Zijn troon staat er nog. De koets met de fietsbel werd getrokken door twee personen te voet, of lopend.

DSCN4259

de residentie van de 13e dalai lama (de vorige).

In Norbulingka staan er bomen, dik genoeg om balken uit te produceren. In de rest van dit deel van Tibet staat er geen enkele meer van dit kaliber.

De residentie van de 14e dalai lama werd pas in 1956 voltooid. De vertrekken zijn bijzonder rijk uitgerust, er is zelfs een echte westerse badkamer, nu nog steeds zeldzaam in Tibet. De muurschilderijen zijn verbluffend, een echt geschiedenisboek op de muur met Tibetaanse tekst ter begeleiding.

Norbulingka is zeer groot, een enorm park. Dit moet een aangename afgezonderde wereld geweest zijn voor de 14e dalai lama en zijn medewerkers. Er zijn weinig bezoekers laat oktober. Enkele Tibetanen, die er naar de zoo gaan met hun kinderen, want er is nu een zoo in het Norbulingka. Ook enkele pelgrims. Er worden nog centen gegeven op het bed en op de stoel van de 14e dalai lama (niet in zijn toilet). Maar honderden keren minder dan in de tempels in de stad. Ingangsticket voor toeristen: 60 yuan. De Tibetanen betalen slechts 2 yuan. Een Tibetaanse vrouw met haar oude moeder mocht echter gratis binnen, na 2 zinnen uitgewisseld te hebben met de Tibetaanse deurwachters.

Budweiser heeft er nog zijn permanente tent, nu leeg want eind oktober is het al koud in Lhasa.

DSCN4257

20:47 Gepost door infortibet in geschiedenis 20e eeuw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, lhasa, dalai lama, norbulingka

De hoofdsponsor van de dalai lama

Er gaan toch flink wat sommen geld vanwege diverse Amerikaanse instanties naar de groepen rond de dalai lama. Van officiële staatsinstanties en ook via een resem NGO’s.

Bij de officiële instanties is er het Amerikaanse Congres. Voor 2010 voorzien zij een bedrag van ongeveer 15 miljoen dollar voor de organisaties rond de dalai lama.[1] Maar ‘Radio Free Asia/Voice of America’ met hun uitzending in het Tibetaans is daar nog niet bij inbegrepen.

Dan de NGO’s. Er zijn subsidies via de NED (National Endowment for Democracy), een zusterorganisatie van de CIA,[2] die officieel slechts 0,4 miljoen toekennen. Het ‘Tibet Fund’ doet beter met 5 miljoen. Dan is er nog het ‘Tibetan Centre for Human Rights and Democracy’ (TCHRD) en nog ettelijke anderen.

Ook de radicale arm van de dalai lama, het ‘Tibetan Youth Congress’, dat voor volledige onafhankelijkheid is en geweld niet schuwt, werd door de Amerikaanse NED gesponsord.[3]

 

De Tibetanen in ‘ballingschap’ zijn ook niet van de armste. Zij beheren een florerende handel met de USA en Europa. Zij bezitten hotels en reisbureaus in India en Nepal. Enkele jaren geleden verenigden die Tibetaanse zakenlui zich in een ‘Kamer van Koophandel’, met de zegen van de dalai lama, zoals te zien is op hun website.[4] Wanneer je op de pagina gaat waar de groepsfoto opstaat van het bestuur van die Kamer van Koophandel, zie je er echt traditioneel uitgedoste Tibetanen…

De boodschap van de dalai lama, die op de openingspagina prijkt, spreekt boekdelen: hij hoopt dat die Kamer van Koophandel zich ooit kan vestigen in Tibet zelf. Wat anders kan dit betekenen dan: ‘laat Tibet maar toetreden tot de Westerse wereld van het privé-initiatief’?



[1] Website ‘international Campaign for Tibet’, ‘Tibet appropriations’, FY 2010.

[2] De eerste voorzitter van de NED, Allen Weinstein, zei dat wat de NED nu doet, dat dit gedurende 25 jaar in het geheim door de CIA gedaan werd. Zie www.globalresearch,ca, artikel “The National Endowment for Democracy: revisiting the CIA Connection”, Michael Barker 13/8/2007.  

18:53 Gepost door infortibet in usa en tibet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, usa