22-04-10

Etnisch gestook rond een Tibetaanse aardbeving

Het internationaal netwerk voor onafhankelijkheid van Tibet probeert de hulpverlening in de door de aardbeving getroffen gebieden in een etnisch keurslijf te steken. Getuige daarvan volgend artikel van ‘International Campaign for Tibet’:

http://www.savetibet.org/media-center/tibet-news/quake-sees-tibetan-buddhist-monks-assert-roles

De toon van het artikel is: “de perverse Chinese han-communisten geven de indruk – wat goed is voor hun publiciteit – van grootse middelen in te zetten voor de hulp aan de slachtoffers van de aardbeving, maar het zijn de Tibetaanse monniken die eigenlijk al het werk doen, omdat de mensen hen vertrouwen en er geen vertrouwen is in de centrale overheid.”

Dit standpunt werd overgenomen door de New York Times en nog enkele andere internationale kranten.

Dat is gewoon schandalig, dat is kadaverfascisme. Excuseer mij het woord. 2000 mensen lieten er het leven, iedereen in China is in de weer om te helpen, daarvan getuigen meer dan één van de contacten, die ik in de streek heb. Ik was in Yushu, het centrum van de aardbeving, in 2005, gedurende een week. Yushu bevindt zich in de Chinese provincie Qinghai, die nooit door de dalai lama’s politiek bestuurd werd. De provincie Qinghai is bevolkt door één derde Tibetanen. De streek van Yushu is voor het overgrote deel bevolkt door Tibetanen.

q560

 

Daar ligt (lag) Yushu

22:37 Gepost door infortibet in internationale dimensie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tibet, dalai lama, china, qinghai

05-04-10

Tibet: een bezet land of niet?

(Als beknopt antwoord op iemand, die me die vraag stelde) 

De begrippen "bezetting" en "soevereine staat" zijn moderne begrippen, die er pas kwamen toen grenzen stilaan internationale erkenning kregen (19e en 20e eeuw). Want als we verder teruggaan, dan heeft iedereen wel eens iedereen "bezet". Bovendien zijn grenzen "machtsevenwichtlijnen", zie maar naar Afrika, waar de grenzen niet volkenkundig maar koloniaal "afgespoken" werden. Voor Tibet is dat niet anders. Tibet werd bij het Chinese keizerrijk ingelijfd in de 13e eeuw door de Mongoolse Yuan dynastie en het bleef onder het gezag van Peking al de tijd nadien. Dat "erkenden" alle wereldgrootmachten nog begin 20e eeuw en hun positie veranderde niet tijdens en na de communistische machtsovername. Wie ben ik om dat eventueel "niet te erkennen"?

Dat de grootmachten dit deden was natuurlijk niet uit liefde voor de Chinezen, maar wel uit eigenbelang: de Europese landen en later Japan en de USA kwamen "elkaar tegen" in het China van voor de revolutie, zij hielden er elkaar in evenwicht, zonder onderlinge confrontatie, door gezamelijk China als staat te blijven erkennen en niet op te delen zoals ze met Afrika gedaan hadden. Elk Europees land had een "havenconcessie" (en enkele spoorlijnen) in China. Het meest "gekoloniseerd" was Tibet (ter grootte van de huidige autonome regio), door Engeland, die het als "verboden terrein" verklaarde voor de andere Europeanen (zie A. David Neel). De handel in yakwol was exclusief in Engelse handen en een "onafhankelijk" Tibetaans leger werd door Engeland getraind en uitgerust (wapens, traditionele Engelse klederdracht en blaaskapel). Foto's bestaan van de 13e dalai lama die "zijn" troepen schouwt en de huidige 14e dalai lama schreef in zijn memoires dat hij ze hoorde zingen: "It's a long way to Tipperary". Maar zelfs Engeland bleef Tibet als deel van China "erkennen", als evenwichtsoefening met Rusland, dat het ook deed. Engeland hapte wel voorgoed zuidelijke stukjes weg van Tibet: Ladakh, Sikkim, Bhutan en Arunachal Pradesh. China heeft na de overwinning van de revolutie in 1949 eigenlijk niets anders gedaan dan zijn "internationaal erkende grenzen" te bevestigen: de Europese concessies in het binnenland verdwenen en het Chinese leger verving het "onafhankelijke" Tibetaanse leger, dat zich zonder schieten in de stad Qamdo overgaf in 1951.

Het is natuurlijk zo dat Tibet onder het Chinese keizerrijk een grote autonomie genoot. Benoemingen van lokale hooggeplaatsten moesten bekrachtigd worden door Peking, maar het aantal regelgevingen vanuit Peking was zeer beperkt. Maar dat is nog een heel ander verhaal, ik wou het hier enkel hebben over de begrippen "erkenning" en "bezetting".

 

Er bestaat een lijvige studie in twee delen, samen goed voor 1540 pagina's, over de periode 1913-1955 in Tibet, door een ploeg vorsers rond Melvyn Goldstein (University of California Press, 1989 en 2007 voor het tweede deel), gebaseerd op de geschriften van de lokale autoriteiten van Tibet op dat moment en op de briefwisseling van de Engelse en Amerikaanse ministeries van Buitenlandse Zaken (via hun ambassades in Delhi en Beijing). Daaruit blijkt overduidelijk dat de komst van het rode Leger in 1951 zonder geweld verliep. Jawel. Een Engelse officier, die toen in Oost-Tibet verbleef (Robert Ford) schrijft hetzelfde in zijn memoires (1990). Toch zijn er in 1951 al heel wat Tibetaanse landheren, handelaars en enkele hoge lama's naar India vertrokken, met het idee "wij verliezen hier binnenkort toch onze privilegies".

Ondanks dat voor Tibet zelf, binnen de grenzen zoals het was onder de 13e en 14e dalai lama, overeengekomen was om het lijfeigenschap nog niet af te schaffen voor een onbeperkte periode, werd in de randgebieden (provincie Sichuan), waar - naast anderen - ook Tibetanen woonden, de landhervorming WEL doorgevoerd door het nieuwe Chinese bewind. Dat veroorzaakte ginder een opstand in 1956, onder leiding van landheren, met volkse aanhang. Die rebellen werden onmiddellijk van wapens voorzien... door de USA (Mikel Dunham, "Buddha's Warriors" en Kenneth Conboy "The CIA's secret war in Tibet". Het eerstgenoemde boek kreeg een voorwoordje van de dalai lama, het tweede is een rechtstreekse getuigenis van CIA-veteranen). De rebellen zorgden voor incidenten op 10 maart (precies!) 1959 in Lhasa en het Chinees leger greep in. Daar zijn doden gevallen, niemand weet hoeveel, maar geen 87.000 zoals de dalai lama in zijn memoires schrijft, want de stad Lhasa telde toen slechts 40.000 inwoners.

In elk geval, op dat ogenblik is nog en groot deel van de Tibetaanse elite, met hun knechten en dienaars, in ballingschap vertrokken, culminerend in ongeveer 70.000 personen begin 1960. Nu is het totaal aantal Tibetanen in het buitenland 120.000 (hun eigen cijfers), dat is een gewone natuurlijke aangroei (geboortes). (in Tibet zelf is de bevolking verdriedubbeld sindsdien). Er zijn nu nog Tibetanen die "vertrekken", maar er zijn er evengoed die "terugkeren" (ik ken er verschillende).

Natuurlijk zijn er dingen die voor problemen zorgen in Tibet. Om er één te noemen: Omdat er minder kinderen sterven dan vroeger, hebben de boeren teveel kinderen, teveel voor hun lap grond van 1 hectare. Sommige van die jongelingen trekken naar de stad, waar niet altijd werk te vinden is, of slecht betaald. Kortom, het probleem van teveel boerenzonen in vergelijking met de bebouwbare oppervlakte.

Als slot nog een bedenking. 

Er zijn veel Chinese toeristen in Lhasa, meer dan Japanners in Brugge. Maar in Tibet is slechts 7% van de vaste bevolking Han Chinees. In Frankrijk is 9% Afrikaans: zijn de Fransen "onder de voet gelopen"?

 

 

Ralpachen (Tritsug Detsen) (806-836): de laatste koning van het Tibetaanse rijk.

Hij kwam op tienjarige leeftijd op de troon en leed aan een hartziekte. Tijdens zijn regeerperiode werd het vredesverdrag van 822 met de Chinese Tang dynastie gesloten. Niet door een overwinning van de Tubo op de Tang, maar eerder uit zwakheid van de Tibetaanse Tubo dynastie. De Tang wilden alleen maar rust in de grensgebieden en hadden ondertussen vriendschapsakkoorden met de Uyguren en met Nanzhao (Sichuan, Yunnan) gesloten.

 

Ralpachen stimuleerde fel, met dwang, de ontwikkeling van het boeddhisme, legde teveel taksen op om kloosters te bouwen en bereidde zo het verval van de Tibetaanse Tubo dynastie voor. De landaristocratie zou in opstand komen. Van zijn hand is ook de verplichting voor de Tibetanen om per zeven gezinnen één monnik te sponsoren. Onder zijn bewind breidde Tibet niet meer uit. Na hem viel het Tibetaanse rijk uiteen.

Hij had nog een opvolger (Langdarma), die in botsing kwam met de macht van de geestelijkheid en die in 846 op zijn beurt vermoord werd. 

15:19 Gepost door infortibet in geschiedenis algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, boeddhisme, monniken, tubo

04-04-10

Verkiezingen in Tibet

In 2007 waren er verkiezingen in Tibet voor de afgevaardigden van de lokale ‘volkscongressen’, zoals men dat ginder noemt. Deelname aan de verkiezingen: 96%, volgens de autoriteiten. Het gaat over de verkiezing van dorpsraden, leden voor de departementsraden en voor het regionale parlement. In het totaal zijn er 34.000 verkozen afgevaardigden. Dat is een hoog aantal in verhouding tot de bevolking (3 miljoen) en verklaart zich door het weinig bevolkt zijn van de dorpen. Zelfs een onooglijk klein dorp kiest een aantal vertegenwoordigers. In vergelijking met Europa zijn er meer mensen ‘verkozen’ per aantal inwoners om de lokale zaken te regelen. Daar zit een voordeel in, namelijk dat die mensen dichter bij hun lokale gemeenschap staan. Van die 34.000 mandatarissen zijn 94% Tibetaan, Hui, Lhoba of Memba, dus weinig Han Chinezen. Wie durft nog te verklaren dat Tibet door Han Chinezen bestuurd wordt? Natuurlijk is er overleg met de centrale Chinese staat. Honderden lokale wetten krijgen kracht na instemming van nationaal.

Bron: Quishi, oct 2009

20:52 Gepost door infortibet in autonomie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: democratie, tibet

Per trein naar het autonoom Tibetaanse departement Gannan

Een nieuwe spoorlijn komt er tussen het autonoom departement Gannan, in de Chinese provincie Gansu, en de hoofdstad Lanzhou. De spoorlijn wordt 175km lang en zal ongeveer 1 miljard euro kosten. In werking binnen drie jaar! (Dat zijn Chinese snelheden…). Gannan telt 680.000 inwoners, waarvan 54% Tibetaan zijn.

CTIC, 19/03/2009

IMG_8334

Een man, die zich in trance werkt tijdens een traditioneel oogstfeest, in Gannan. 

17:36 Gepost door infortibet in aardrijkskunde | Permalink | Commentaren (0)

De Tibetaanse export

Tibet exporteerde in 2004 ongeveer voor 100 miljoen euro, vooral naar Zuidoost-Azië. Er is een licht handelsoverschot. Dit exportvolume is bijna 2000 maal kleiner dan dat van België. In 2005 steeg de export tot 125 miljoen euro, een jaar waarin de import met 57% daalde, tot 30 miljoen euro. Voor 2006 ligt de export al op 180 miljoen euro en in 2007 wordt dit 240 miljoen. De opening van grensposten met India, Nepal en Bhutan brengt die snelle stijging mee. Grenshandel vertegenwoordigt iets meer dan de helft van de totale handel. Export zijn vooral producten van de veeteelt en borax, een natriumzout van boorzuur. De import uit het buitenland blijft vrij laag, in 2007 slechts 50 miljoen euro.

 

Bronnen: China statistics press 2008 + CTIC

17:02 Gepost door infortibet in handel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, handel

Ondersteuning van koopkracht in Tibet

De omzet van de kleinhandel op het platteland (dat komt ongeveer overeen met wat de plattelandsbevolking koopt) was in 2009 ongeveer 30% hoger dan in 2008. De stedelijke bevolking van haar kant besteedde ongeveer 20% meer dan het jaar tevoren. Dat allemaal in volle ‘internationale crisis’.

Tegenover die crisis had de Chinese overheid gekozen voor het stimuleren van de binnenlandse markt, want China moest geen zware ondersteuning geven aan zijn banken, die financieel niet zo kwetsbaar waren als de banken in het Westen. Zo besliste de regionale Tibetaanse overheid ondermeer om vanaf 1 juli 2009 aan de plattelandsbevolking een prijssubsidie te verlenen van 20% bij de aankoop van elektrische toestellen en van 25% bij de aankoop van meubelen.

 

De landelijke bevolking krijgt nu duidelijk voorrang vanwege de overheid.  Hun inkomen was nog vier maal lager dan dit van de stedelingen. Een voorkeurbehandeling wil een zekere inhaalbeweging forceren. Voor 2010 gaan de subsidies aan de Tibetaanse landbouw met 70% omhoog tegenover 2009. Het totale regionale budget voor steun aan de landbouw komt dan neer op gemiddeld 750 euro per familie. Deze subsidies moeten de aankoop van kwaliteitszaden en werktuigen ondersteunen, naast algemenere ontwikkelingsprojecten.

DSCN4028

Toch iets meer werktuigen voor de mensen ginder zou goed zijn

Een klein deel van het budget gaat naar een verzekeringskas tegen arbeidsongevallen.

Een afzonderlijk budget van 25 miljoen euro is nog voorzien voor subsidies aan de woningbouw op het platteland en iets meer dan 30 miljoen euro voor de versteviging van bestaande huizen om beter (de frequente) aardbevingen te doorstaan.

Een andere maatregel ten voordele van de landbouwers en herders is het optrekken van de staatsbijdrage voor hun hospitalisatieverzekering. De verzekering bij de plattelandsbevolking in Tibet is momenteel nog op vrijwillige basis. Een Tibetaanse familie betaalt ongeveer 1 euro per jaar als bijdrage en de staat legt daar 20 euro bovenop (vorig jaar was het 15 euro). Bij hospitalisatie is de terugbetaling dan 75%. Er is wel een maximumsom per jaar voor terugbetaling: 2200 euro (vorig jaar was het maximum interventiebedrag nog vrij laag: 900 euro). Bovendien kunnen niet-verzekerden momenteel nog rekenen op een terugbetaling van hospitalisatiekosten van maximum 700 euro per jaar.

Bron: regionaal Tibetaans financieel departement, persconferentie 4/12/09 

15:19 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, landbouwers, sociale zekerheid, inkomen, herders

03-04-10

Vernieuwing van woningen in Tibet

In vier jaar tijd (2006-2009) heeft ongeveer 80% van de landelijke bevolking een nieuw huis gebouwd. Dat zijn 200.000 gezinnen, goed voor 1,2 miljoen mensen. Het ging om een grootscheepse campagne van de lokale overheid in Tibet. Gemiddeld kreeg een familie 6000 euro subsidie voor de vernieuwing van hun woning. Tegelijk werden de voorzieningen voor drinkwater, elektriciteit en telefoon uitgebreid. In de loop van 2010 hoopt de overheid de overige 20% van de mensen te kunnen helpen bij het bouwen van een comfortabel huis. De aanblik van de wooncondities op het Tibetaanse platteland is voor een gewone bezoeker zoals ik inderdaad grondig veranderd op zeer korte tijd.

DSCN4034

21:47 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, wonen, dorpen

Verhoogde staatsteun voor Tibet in de komende vijf jaar

Het kan verbazen van op afstand, maar voor wie de laatste dertig jaar enkele malen naar Tibet reisde is het zichtbaar: de levensstandaard verhoogt er zienderogen. Sneller dan in de rest van het binnenland van China. Dat is een gewilde politiek van de nationale overheid. De laatste vijf jaar (2006-2010) verleende Beijing 4 miljard euro ontwikkelingshulp per jaar aan Tibet. Dat is 1 miljard meer dan wat de Belgische staat aan alle ontwikkelingsregio’s samen geeft. Daarbij moeten we in herinnering brengen dat Tibet ‘slechts’ drie miljoen inwoners telt, de jaarlijkse staatsteun betekent iets meer dan 1000 euro per inwoner. Geen enkele regio ter wereld krijgt zoveel steun.

 

Voor de komende vijf jaar verdubbelt China de jaarlijkse hulp aan Tibet, tot 8 miljard euro. De hoofdmoot zal nu naar ecologie, onderwijs, sociale zekerheid en gezondheidszorg gaan. In het verleden was de steun vooral gericht op infrastructuur.

 

De economie van Tibet is sinds dertig jaar 60 maal groter geworden. Voor het geheel van China is dit 70 maal. De inkomens van de mensen zijn ongeveer dertig maal hoger dan dertig jaar geleden. Voor het geheel van China is dit gemiddeld 35 maal. De verdubbelde subsidies zetten een forse inhaalbeweging in gang.

19:13 Gepost door infortibet in economie algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, china, inkomens

China en India coördineren wetenschappelijk onderzoek in de Himalaya

China en India zullen voortaan samen aan wetenschappelijk onderzoek doen naar het gedrag van de gletsjers in de Himalaya. Dat die zouden verdwenen zijn tegen 2050, is een niet wetenschappelijke kreet geweest van de UNO organisatie, die de klimaatverandering bestudeert. Dat de gletsjers krimpen is althans langs Chinese zijde (de droogste flank van de Himalaya) wel reëel opgemeten, jaarlijks met 10 tot 15m, de laatste twee decennia. Nu gaan China en India hun onderzoek coördineren, dat verklaarde Jairan Ramesh, staatssecretaris van ‘India’s Environment Department’ op 25 maart 2010 (Xinhua). Beide landen hopen er in zekere mate later ook Nepal, Bhutan en Pakistan bij te betrekken.

Een dergelijke regionale samenwerking is tegelijk vrede bevorderend en kan de spanning tussen India en Pakistan rond Kasjmier (nog steeds in het brandpunt) en het Chinees-Indiaas grensgeschil verzachten.

DSCN3977

op de grens met Bhutan

12:50 Gepost door infortibet in ecologie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, pakistan, india, himalaya, china, nepal, bhutan