28-11-10

Is het onderwijs gratis in Tibet ?

Algemeen antwoord: neen en in de rest van China ook niet.

Maar “algemene antwoorden” passen niet goed bij China. Het onderwijs is bovendien niet sterk centralistisch georganiseerd. Op het platteland bv ligt de ‘uitvoerende macht’ bij het kanton. Daarnaast zijn er ook kostelijke privéscholen en in Tibet zelfs kloosterscholen. Het onderwijssysteem is dus vrij divers in China, ook op gebied van de kosten voor de ouders. Sinds 2000 is de centrale regering begonnen met een aantal regulerende maatregelen.

In 2003 besliste de Staatsraad om in vier jaar tijd twee dingen te realiseren: in de minder ontwikkelde provincies (centraal en west-China) de negen jaar schoolplicht effectief tot stand te doen komen en het analfabetisme bij de jongeren tot nul te herleiden. Er waren toen nog 410 kantons (13% van alle kantons van China), waar dit niet het geval was, samen een bevolking van 83 miljoen mensen. Negen procent van de personen boven de 15 jaar was er nog analfabeet. Zij leven in afgelegen streken met een hoog percentage aan etnische minderheidsgroepen. De campagne stond onder de persoonlijke leiding van premier Wen Jia Bao. De overheid zorgde voor flinke subsidies voor de bouw van scholen, de uitrusting, het betalen van het onderwijzend personeel, enz. Het budget voor die regio’s was in 2006 (ongeveer 20 miljard euro) verdubbeld tegenover dat van 2002. Einde 2007 waren de twee doelstellingen bereikt in 368 van die 410 kantons.

 Maar wat zegt dit over het al of niet gratis zijn van het onderwijs? Niets. Dit toont enkel dat China als prioriteit zag en stelde: het basisonderwijs veralgemenen in de armere streken. De scholen echter konden nog altijd de ouders een aantal kosten laten betalen. Dikwijls lage kosten, soms ook hoge, naargelang de streek en naargelang het inkomen van de ouders. Om tot Tibet te komen: een middelbare school in Lhasa in 2000 vroeg 20 euro inschrijvingsgeld, plus 8 euro voor de boeken en 15 euro voor de internen. Mensen met een laag inkomen waren vrijgesteld, vooral kinderen van landbouwers en herders.

Voor Tibet nam de centrale regering een voorkeursbehandeling. Tussen 2001 en 2005 werd het verplichte basisonderwijs (zes jaar lagere school en drie jaar middelbaar) er kosteloos voor de ouders, indien zij in een agrarisch district of kanton leefden. Geen inschrijvingsgeld, geen boekenkost, geen betaling voor de internen, ongeacht het inkomen van de ouders. In de rest van China blijft het verplichte basisonderwijs niet gratis voor iedereen, enkel de lagere inkomens genieten daarvan.

De maatregel is voor de autonome regio Tibet en het kan dus goed zijn dat een Tibetaanse gemeenschap buiten Tibet, in de provincie Gansu bv, niet van dezelfde voorkeursbehandeling geniet.  

 Om maar te zeggen dat een “algemeen antwoord” voor een toestand in China een ondenkbare zaak is (voor hen).

 Gegevens:

Renmin Ribao, 20/12/2007; Frontline, India 16/09/2000; eigen bezoeken.

     

18:10 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, cultuur

De commentaren zijn gesloten.