27-12-10

Tibetanen in Noord-Qinghai

De Qilian bergketen bevindt zich in het noorden van de Chinese provincie Qinghai. De bergketen vormt de grens tussen het hoogplateau en de woestijnen van de Zijderoute, ten noorden ervan. Hij is uitgestrekter en bij momenten hoger dan onze Europese Alpen: 900 km van west naar oost en culminerend boven de 5000m. Er zijn veel minder gletsjers dan in onze Alpen, het klimaat ginder is er te droog voor, minder dan de helft neerslag van bij ons. Op de zuidelijke flanken van de Qilian Shan leven Tibetanen, sinds de 8e eeuw. Tevoren waren het andere volkeren, ondermeer de ‘Tu’. De Tibetanen veroverden die gebieden in de 8e eeuw en roeiden de Tu ongeveer uit. De Tibetanen werden er opnieuw een minderheid na het verval van hun rijk in de 9e eeuw. Toen ontstond een nieuw koninkrijk in die omgeving, het Xixia koninkrijk (10e-11e eeuw), dat op zijn beurt door de Mongolen onder de voet gelopen werd in de 13e eeuw. Die laatsten brachten een Arabische bevolking mee, die nu de Hui minderheid vormen. Tijdens de Qing dynastie in China (17e-20e eeuw) kwamen ook Han Chinezen naar die streek. Na de communistische machtsovername in China kwamen meer Han, vooral naar de provinciehoofdstad Xining. Kortom, de provincie Qinghai is nu grosso modo voor een derde Tibetaans, voor een derde Han en voor een derde Hui, met in de marge nog enkele kleinere nationaliteiten, op een bevolking van zes miljoen.

 

Maar de flanken van de Qilian bergen zijn door Tibetanen bevolkt. Hoewel, er zijn ook nog belangrijke Mongoolse enclaves en de Uyguren zijn ook niet veraf. Het volledige gebied rond de Qilian bergen is een mozaïek van kleine autonome departementen of districten: Mongolen, Kazakken, Tibetanen, Tu, Uyguren. De Qilian bergen liggen op een paar honderd km ten noorden van Xining.

 

Een groot deel van deze regio is door de overheid als ecologisch beschermd gebeid bestempeld. Noorse botanisten konden het in 2005-2006 vaststellen: een verrassende biodiversiteit qua begroeiing (universiteit van Bergen, ‘ecological and environmental change research group, eecrg.uib.no). Het gaat over een beboste oppervlakte, beneden de 4000m, van enkele duizenden km2. De bomen zijn er gemiddeld 150 jaar oud en er is kapverbod.

In de jaren 1980-1990 was er een ‘goudrush’ in het gebied: rivieroevers werden omgespit door duizenden goudzoekers. Dit is ongeveer sinds 2000 verboden.

     

Meer naar het zuiden toe, in het Tibetaans departement Hainan, is er jaarlijks in de herfst een belangrijk religieus festival in Tongde, op het Kala grasland. Tien tot twintigduizend Tibetanen wonen het bij, op een kampplaats voor vier dagen. Een enorm grote centrale tent dient als tempel. Een deel van de weide is voorzien als parking voor de duizenden moto’s en wagens. Het zijn de monniken van de omliggende kloosters die voor de organisatie instaan.

20:52 Gepost door infortibet in traditionele feesten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, qinghai, bebossing

De commentaren zijn gesloten.