28-02-11

Inhaalbeweging van het inkomen van de Tibetaanse boeren tegenover de stedelingen.

Zoals in vele ontwikkelingslanden produceerden de Tibetaanse boeren weinig of geen overschot. Wat ze teelden of kweekten, diende voornamelijk voor eigen gebruik. Een landbouwerfamilie verkocht dus weinig en bezat omzeggens geen geld. Daardoor ligt het financiële inkomen van de plattelandsbevolking flink achter op dat van de stedelingen. Er is echter een inhaalbeweging ingezet. In 1990 kreeg een gemiddeld landbouwergezin acht maal minder geld binnen dan een stedelijk gezin. Twintig jaar later, in 2010, is dit herleid tot driemaal minder.

Het gaat zeker nog niet over flinke bedragen. Bovendien zijn die niet vergelijkbaar met hier. Toch het vermelden waard, al was het maar om een idee te hebben hoe laag de geldelijke inkomens nog zijn. Een gemiddeld Tibetaans landbouwergezin (vier personen) krijgt nu ongeveer 1800 euro in handen, … jaarlijks. Dat stemt trouwens overeen met het gemiddelde inkomen van de landbouwers in het geheel van China. Daarop moeten ze geen belasting betalen, het zou al te erg zijn. Terloops, in het oude Tibet van voor de landhervorming (1959) hadden de boeren tientallen keren minder centen en ze moesten er wel belastingen op betalen om een kleine elite te onderhouden!

Wij, Westerse toeristen in Tibet, moeten in die mensen hun ogen voorkomen als een goudmijn, want twee weken er wat rondtoeren met z’n tweeën en er is meer gespendeerd door ons dan het jaarinkomen van hun gezin.

tibet,armoede,inkomen

in de stad...

De gezinnen in de stedelijke agglomeraties verdienen gemiddeld dus drie maal meer, ongeveer 5000 euro per jaar. Die hebben dus ook allen al een gsm, de toerist is de uitzondering niet meer.

tibet,armoede,inkomen

 te lande

Gemiddelden zeggen niet alles natuurlijk. Er zijn in Tibet nog een half miljoen mensen, waarvan het inkomen beneden de armoedegrens ligt, dat is 17% van de bevolking! De overheid ‘herzag’ de ‘armoedegrens’ en bepaalde die op zoiets als 200 euro per jaar en per persoon (800 dus voor een gezin van vier personen). Een jaar geleden lag die lager: 140 euro. Naarmate de ontwikkeling van Tibet vordert en rekening houdend met de levensduurte legt de overheid het minimuminkomen om niet in armoede te verkeren hoger. Wie beneden die grens valt krijgt een kleine geldelijke steun, eventueel gratis graan en woon- of bouwsubsidie.

De komende vijf jaar wil China dat half miljoen mensen boven de armoedegrens brengen, met zeer diverse middelen maar vooral met economische hefbomen: opleiding en werk.

 

Algemeen in de landbouw zijn heel wat zaken verbeterd de laatste twintig jaar. Om er enkele te noemen: een betere zaadselectie, gerichter en matiger gebruik van irrigatiewater, lichte mechanisering (er verschijnen al pikdorsers), betere behandeling na de oogst (reinigen, opslaan, inpakken om naar de stad te vervoeren). De organisatie van het werk gebeurt op min of meer collectieve basis per dorp, de verdiensten echter zijn per familie en bepaald door de opbrengst op de hun toegewezen grond.

In de kantons met gemengde landbouwproductie – gerst, veeteelt én groenten in serres – is het aandeel van de groenteteelt ondertussen al één vijfde van de totale productiewaarde. Eén mu (1/15e van een hectare) met groenteserres brengt ongeveer 450 euro per jaar op. Voor één mu gerst is dat tienmaal minder.

17:16 Gepost door infortibet in landbouw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, armoede, inkomen

De commentaren zijn gesloten.