04-04-10

Verkiezingen in Tibet

In 2007 waren er verkiezingen in Tibet voor de afgevaardigden van de lokale ‘volkscongressen’, zoals men dat ginder noemt. Deelname aan de verkiezingen: 96%, volgens de autoriteiten. Het gaat over de verkiezing van dorpsraden, leden voor de departementsraden en voor het regionale parlement. In het totaal zijn er 34.000 verkozen afgevaardigden. Dat is een hoog aantal in verhouding tot de bevolking (3 miljoen) en verklaart zich door het weinig bevolkt zijn van de dorpen. Zelfs een onooglijk klein dorp kiest een aantal vertegenwoordigers. In vergelijking met Europa zijn er meer mensen ‘verkozen’ per aantal inwoners om de lokale zaken te regelen. Daar zit een voordeel in, namelijk dat die mensen dichter bij hun lokale gemeenschap staan. Van die 34.000 mandatarissen zijn 94% Tibetaan, Hui, Lhoba of Memba, dus weinig Han Chinezen. Wie durft nog te verklaren dat Tibet door Han Chinezen bestuurd wordt? Natuurlijk is er overleg met de centrale Chinese staat. Honderden lokale wetten krijgen kracht na instemming van nationaal.

Bron: Quishi, oct 2009

20:52 Gepost door infortibet in autonomie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: democratie, tibet

23-03-09

De ‘autonomie’ van Tibet : een relatie tussen ‘centraal’ en ‘lokaal’.

De term ‘autonomie’ brengt ons denken dikwijls en vrij vlug naar noties van ‘uitsluiting’: deuren, vensters en grenzen sluiten. In dat geval echter stopt de ‘dynamiek’ van de autonomie, de relatie tussen ‘centraal’ en ‘lokaal’ is onderbroken, het komt tot ‘scheiding’. China voelt de term ‘autonomie’ anders aan dan wij, voor China staat de wisselwerking tussen ‘centraal’ en ‘lokaal’ in het centrum.

 

‘Centraal’ in China neemt zijn rol op en schuift de grote economische, politieke en sociale oriëntaties naar voor. Wij kunnen ons hier aan een vergelijking wagen met Europa, waar de Europese Commissie ‘richtlijnen’ uitvaardigt voor de deelstaten, richtlijnen die trouwens een groot deel van ons leven beïnvloeden. Onnodig in herinnering te brengen dat wij het ‘recht’ hadden om tegen verschillende richtlijnen, die ons irriteerden, te betogen.

Hoe zit het in Tibet? Velen onder ons denken dat Tibet bestuurd wordt door Han Chinezen met een handvol Tibetaanse marionettenfunctionarissen in hun dienst. Wij weten niet dat het Tibetanen zijn die hun eigen regio besturen. Het aandeel Tibetaanse functionarissen is 70% in de grote steden en bereikt 90% à 100% op het platteland. Nergens in Tibet zul je een ‘dorpsburgemeester’ vinden die Han is (er zal wel één uitzondering zijn), allen zijn ze Tibetaan. De dorpsleiding, het bestuur van het kanton en de bestuursraden van de departementen worden allen gekozen bij algemeen en direct stemrecht, om de zes jaar. In alle bestuursorganen bijeen, van hoog naar laag, het ‘Volkscongres’ van Lhasa inbegrepen (de hoogste beslissingsinstantie), vertegenwoordigen de Tibetanen 80% van de leden.

Het geheel van het Tibetaanse administratief personeel is evenmin een ‘handvol marionetten’, het gaat over ongeveer 130.000 personen (functionarissen en technici in dienst van de lokale regering bijeen), zonder de politie mee te tellen, die eveneens bestaat uit Tibetanen. Die massa mensen is niet zomaar een kudde schapen, er heerst een sfeer van ‘debat’ op het hoog plateau (terwijl de ‘dalaïsten’ in het Westen het hebben over de «Han terreur»). Alles wat de organisatie van het concrete leven betreft passeert de discussie, op alle niveaus en op alle terreinen (behalve over ‘onafhankelijkheid’, dat zou de nationale eenheid bedreigen). Een klein voorbeeld: in 2005 ontmoette ik een ‘schepen’ van de stad Lhasa, die me zei dat de discussie van het moment ging over urbanisme. De vraag was: «moet elke nieuwe constructie buiten het oude stadscentrum ook de traditionele Tibetaanse stijl vertonen of mag het modernisme een zekere plaats krijgen? ». Slechts een voorbeeld uit de duizenden.

 

Het zijn de Tibetaanse verkozen leiders die beslissen over de ontwikkeling van hun regio. Uiteraard is de ‘lokale’ overheid in interactie met de ‘centrale’. Vooreerst zijn er de subsidies van de centrale overheid (bepaald in ‘onderhandeling’ met de Tibetaanse lokale overheid), enorme bedragen de laatste jaren (zie artikel 'staatsteun’). De centrale staat beslist over de grote projecten, zoals de spoorlijn, maar in overleg met ‘lokaal’. En de regionale overheid beslist over het gebruik van de gewone subsidies, in overleg met de centrale regering. Op elk ogenblik is er een ‘communicatie over en weer’ tussen ‘centraal’ et ‘lokaal’, is er dialoog en onderhandeling. Een voorbeeld: de Chinese president zegt: « het plan ter bestrijding van de financiële crisis moet geld vrijmaken in China ten voordele van de landbouw ». Vereenvoudigd kan men zeggen dat dit in het binnenland van China vertaald wordt in subsidies voor de kleine en middelgrote agroalimentaire industrie, terwijl in Tibet de lokale overheid beslist om verder geld te besteden aan de renovatie van boerderijen, aan het verbeteren van de beschikbaarheid van kraantjeswater en aan het aanleggen van kleine wegen naar afgelegen dorpen. Dit is opnieuw slechts een voorbeeld uit de vele.

 

In de relatie tussen ‘centraal’ en ‘lokaal’ wordt het accent precies gelegd op de ‘relatie’, op de dynamiek van die relatie (noem dat ‘yin-yang’ of ‘dialectiek’, zo je wilt). Wij, Europeanen, zijn geprononceerder en graven ons vlugger in bij één van de twee kanten, met soms loopgravenoorlogen als gevolg! In China zijn de competenties van de ‘enen’ en die van de ‘anderen’ minder duidelijk afgebakend dan bij ons. De interacties zijn talrijk, zo blijkt ook uit de wetgeving. Er zijn nationale wetten, nationale wetten aangepast aan de condities van Tibet en specifieke wetten voor Tibet, telkens geval per geval zo bepaald, onderhandeld en overeengekomen tussen ‘lokaal’ en ‘centraal’. De lokale regering van Tibet kan eigen wetten voorstellen, wijzigingen aan nationale wetten of zelfs een nationale wet weigeren, maar nooit zonder ‘overleg’. Drie voorbeelden: de polyandrie en de polygamie zijn legaal in Tibet, daar waar ze dat niet zijn in de rest van China; de belastingen op de inkomens zijn lager in Tibet dan in de rest van China; de reglementering van ‘één kind per gezin’ is nooit van toepassing geweest in Tibet.

 

Ons Westers denken is niet zo vertrouwd met een dergelijke ‘heen en weer communicatie’, bij ons herleidt zich dat vlug tot “ga weg” of “kom hier”, waarbij een ‘dominante’ positie dan nog de tendens heeft om zijn dominantie te versterken, zonder concessies, zonder dialoog. Natuurlijk is de ‘heen en weer communicatie’ in China niet ideaal, er zijn veel momenten en situaties waar het ene aspect het andere domineert. Maar het oude Chinese denken – en het huidige – zegt dat « een heerser die alles probeert te beheersen, van bij het begin al beseft dat hij niet lang zal heersen.”   

14:52 Gepost door infortibet in autonomie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, bestuur, wetten

04-03-09

Onafhankelijkheid?

Vooral bij de stedelijke bevolking voel ik geen roep naar onafhankelijkheid en bij de boerenbevolking staat dat ver van hun zorg. Monniken zijn daar gevoeliger voor, zij zijn ook op de hoogte van de steun die ze daarbij genieten in het Westen. De stedelingen zijn zich duidelijk bewust dat het overgrote deel van hun economische ontwikkeling berust op subsidies van de centrale staat, momenteel 4 miljard dollar per jaar. “Indien die centrale staat wegvalt: wie zal die vervangen?” is de vraag. Want dat is een groot bedrag, bijna de helft van wat Europa aan geheel Afrika geeft als ontwikkelingshulp. “Die hulp moet snel afgebouwd worden, Tibet moet zelfbedruipend worden” schrijft de 14e dalai lama in november 2008[1]. Dat klinkt mooi in onze oren, maar om slechts één ding te noemen: de kosten voor het bekampen van woestijnvorming, veroorzaakt door het opwarmende wereldklimaat overstijgen veruit de economische kracht van slechts 3 miljoen mensen op 2,5 maal Frankrijk als oppervlakte. “Tibet zelfbedruipend”, zoals het ‘vroeger’ was, voorspelt weinig goeds voor het basiscomfort van de mensen, zoiets als een ‘terug naar af’ in naam van het ‘behoud van de eeuwenoude ‘eigen spiritualiteit’. Daar zit toch een vleugje integrisme aan vast. Stedelingen en intellectuelen stellen er geen hoop op. Zij zijn ook kwaad op de relschoppers.

De boeren interesseren zich aan zeer concrete dingen: de verkoopprijs voor gerst en vlees, de premie voor nieuwbouw, subsidies voor serres of machines en vooral de onderwijskansen voor de kinderen. En dat zij voor de rest met rust gelaten worden in hun geloofsbelijdenis. Zij kunnen niet klagen over belastingen, want die zijn er niet. Zij beseffen ook dat die premies of subsidies van de overheid komen. Zij wensen geen ‘andere’ overheid, hun dorpscomité of hun districtleiding, dat zijn Tibetanen en die moeten de zaken maar voor het beste regelen. Hun mening is overduidelijk: “Wij gaan er op vooruit” en daar hebben zij niet veel aan toe te voegen. “Mijn volk lijdt al lang onder een meedogenloze onderdrukking vanwege de Chinezen” (regelmatige uitspraak van de 14e dalai lama) is een groteske marketingslagzin om iets verkocht te krijgen in het Westen.

Een Tibetaanse studente in antropologie, die nu doctoreert in Australië en op bezoek was bij haar familie in Lhassa, vroeg mij of wij in België “Belgisch” spreken? Mijn antwoord kennen jullie en verwonderde haar. Ook geen meerderheidstaal? Neen. “Hoe zijn jullie dan een land geworden?”,  een typisch antropologische vraag. “Een kwestie van geostrategie,” moest ik wel bekennen. Vanaf de 13e eeuw is Tibet wellicht nooit iets anders geweest.



[1] « memorandum aan de Chinese regering », november 2008, website CTA (Tibetaanse « regering in ballingschap »)

17:20 Gepost door infortibet in autonomie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, onafhankelijkheid, monniken, boeren, intellectuelen

20-12-08

De onmogelijke onderhandelingen met Beijing

Wat zijn de voostellen van de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland?

 

De Tibetaanse gemeenschap in het buitenland telt 120.000 personen, de Tibetanen in Tibet en in de rest van China een kleine 6 miljoen.

Vier teksten van de 14e dalai lama zijn cruciaal om zijn voorstellen te begrijpen: de toespraak voor de commissie voor de Mensrechten van het Amerikaans Congres in 1987, de toespraak voor het Europees Parlement in 1988, het "ontwerp van grondwet voor een Vrij Tibet" ("Vision for a future Free Tibet") van 1992 en vervolledigd in 1996 en tenslotte het "memorandum" van de onderhandelaars van de 14e dalai lama overhandigd aan de Chinese autoriteiten op 4 november 2008. Die teksten zijn te vinden op de persoonlijke website van de 14e dalai lama en die van zijn "regering in ballingschap" (CTA).

Een poging om de continuïteit van die teksten samen te vatten, met commentaar:

  • - De Tibetaanse bannelingen eisen een territorium op dat tweemaal zo groot is als de huidige "Autonome Regio Tibet". Wat zij "Groot Tibet" noemen is "Historisch Tibet" niet, want de dalai lama's hebben nooit over dit "dubbele" gebied geregeerd. Een ex-directeur van "Free Tibet" in Engeland, zei het onlangs nog: "Het is een kapitale fout van de huidige dalai lama om een gebied op te eisen, groter dan waarover zijn voorgangers geregeerd hebben" (New York Times 22 maart 2008). "Groot Tibet" is gelijk aan vijf maal Frankrijk, één vierde van China. De Chinese regering zal nooit akkoord gaan met het "afstaan" van een vierde van haar grondgebied.
  • - De Tibetaanse bevolking was ook nooit in de meerderheid in dat "dubbel" Tibet. De 14e dalai lama en zijn regering laten uitschijnen van wel. Echter, daar leven sinds eeuwen vele "anderen", hoofdzakelijk in de randgebieden van het hoogplateau in het noorden en het oosten. Die "anderen" dat zijn Han, Hui (moslims), Mongolen, Yi en nog enkele kleinere bevolkingsgroepen, samen goed voor ongeveer 10 miljoen mensen, groter in aantal dan de Tibetaanse bevolkingsgroep. Verhalen van reizigers en missionarissen in de 19e en begin 20e eeuw, naast oude Chinese bronnen, tonen evengoed dat dit "uitvergrote" Tibet niet eenkleurig was. De "regering in ballingschap" van de Tibetanen bestempelt die "andere" bevolking grotendeels als "recent ingeweken kolonisten". In de toespraak van de 14e dalai lama voor het Amerikaanse congres in 1987 staat: "7,5 miljoen te repatriëren mensen". Daar zal de Chinese regering niet mee akkoord gaan.
  • - De 14e dalai lama en zijn "regering in ballingschap" willen voor een toekomstig "Vrij Tibet" een eigen grondwet, gebaseerd op de "spirituele waarden van Tibet", in andere woorden: het boeddhisme als staatsgodsdienst. Dit zou de Tibetaanse bevolking fel verdelen, een groot deel van de actuele Tibetaanse intellectuelen is op zijn minst agnostisch geworden (eigen interviews). De voorstanders van de onafhankelijkheid, de gemeenschap in het buitenland, zegt natuurlijk dat dit onder invloed is van de communistische indoctrinatie. Wie zal het zeggen? Die van hen is even luid.
  • - De "regering in ballingschap" van de Tibetanen wenst dat zoveel mogelijk van de bannelingen, totaal 120.000 momenteel, terugkeren naar een "Vrij Tibet" om er kaderposten op te nemen, ter vervanging van de echte en vermeende Han kaders. Een belangrijk deel van die "expats", nu met hun kinderen, hebben meegevochten in de weerstandsoorlog tegen China van 1956 tot 1974. China is bereid om amnestie te verlenen, maar niet tegen garanties voor kaderposten.
  • - Het heikele punt: het demilitariseren van "Groot Tibet". De 14e dalai lama ziet er een "zone van vrede", zonder het Chinese leger. Dit laatste zal zich niet terugtrekken uit 1/4e van zijn grondgebied.
  • - Andere "lastige dingen" voor China:
  • o het meerpartijensysteem dat het toekomstige "autonome" Tibet onder de dalai lama wil instellen of de dominante rol van de CCP ter zijde schuiven. Geen "oranje" revolutie, maar een "rode", want de monnikspijen in Tibet zijn rood en een rol voor de geestelijkheid in het "autonome" staatsapparaat is voorzien.
  • o Het project voor "autonomie" voorziet eveneens dat de centrale Chinese staat geen subsidies meer mag geven. Die vormen nu 90% van het lokale budget. Welk ander land in de wereld zal ontwikkelingssteun aan Tibet verlenen ter hoogte van 4 miljard dollar per jaar (ongeveer de helft van wat de Europese Unie aan geheel Afrika toekent)?
  • o De "regering in ballingschap" vraagt ook een onafhankelijke wetgeving voor "Groot Tibet" en eigen buitenlandse betrekkingen in bijna alle domeinen, behalve een zetel in de UNO.

De Chinese overheid zal ook op die eisen niet ingaan.

 

Een gesprek zonder uitweg voor de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland.

  

16:33 Gepost door infortibet in autonomie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, autonomie, onafhankelijk, dalai lama, china

08-01-07

De "verregaande autonomie" van de 14e dalai lama

De “betekenisvolle autonomie”, zoals ze ook genoemd wordt, is wat de 14e dalai lama vraagt in de onderhandelingen met China. Wat bedoelt hij daarmee? In de verklaring van de Tibetaanse regering in ballingschap van 10 maart 2006 staat duidelijk dat zij een regio opeisen die dubbel zo groot is als het Tibet waar de dalai lama’s over regeerden (1). Zij noemen dat de “drie provincies van Tibet” (2). De 14e dalai lama spreekt van “Cultureel Tibet” of van “de Tibetaanse natie in zijn geheel” (2). De kaart van “Groot Tibet” werd voor het eerst in de geschiedenis naar voor geschoven in 1913 door Engeland, samen met de 13e dalai lama, om een strategisch deel van China te ontfutselen. In dat gebied leven 6 miljoen Tibetanen en enkele tientallen miljoenen “anderen”, sinds eeuwen. Eén op drie is zelfs Hui en moslim. (de website van de regering van de dalai lama vermeldt verwaarlozend slechts 30.000 moslims!). Als voorafgaande eis voor werkelijke onderhandelingen stelt de regering van de 14e dalai lama dat 7,5 miljoen “Chinezen” dit gebied moeten verlaten, die ze als kolonisten bestempelen (3). Dit lijkt op een balkanisering. Een tweede voorwaarde om tot een akkoord te komen is het wegtrekken van het Chinees leger uit dit gebied tweemaal groter dan Tibet (3). Alsof het Franse leger niet verder dan Bordeaux mag komen om de Basken hun spirituele vrijheid te gunnen. Maar de kers op de taart is wat de 14e dalai lama zelf zegt in zijn verklaring van 10 maart 2006: “China moet een meer open maatschappij worden, met persvrijheid en politieke transparantie”(2). Wat hij daarmee bedoelt zegt zijn regering duidelijker: een afzonderlijke grondwet voor Groot Tibet, terugkeer van de vroegere elite, westerse democratie, vrije pers en vrije markt. Eigenlijk ziet hij dat nog het liefst voor China in zijn geheel – Tibet is een hooglandspringplank - hij wil China tot het boeddhisme bekeren, China een nieuwe ideologie schenken.

Ter info nog dit: enkele maanden geleden (14/5/06) werd een “thuisbasis” voor de 14e dalai lama ingehuldigd door J. Haider, in Oostenrijk. Twintig miljoen euro staatsgeld voor een vormingscentrum en een hotel met 1.000 bedden. In het geboortedorp van de overleden Heinrich Harrer, voormalig SS officier en tutor van de 14e dalai lama. (2)+(4).   

 (1) Barry Sautman and June Teufel in “Contemporary Tibet”, ME Sharpe, 2006, New York(2) zie website van de regering in ballingschap

(3) Samdong Rimpoche, eerste minister en lama, “Tibet: A Future Vision”, 1996. Document dat als basis dient voor de huidige toenaderingen tot China.

(4) www.trimondi.de/NewsApo

 

noot: “dalai lama” is een titel zoals “paus” of “maarschalk” en van Dale schrijft dit met een kleine letter.  

 

peage

 

geen tol voor Tibetanen te paard op de snelweg naar China?