29-01-09

Het boeddhisme van de Buryat Mongolen: terug van weggeweest

Een Buryat Mongool (Buryatia is de streek van het huidige Ulan Ude in Siberië) had het in het begin van de 20e eeuw tot raadgever gebracht van de toenmalige 13e dalai lama. Zijn naam was Dorjeff et hij diende als verbindingsman met Tsaristisch Rusland in het grote steekspel in Azië omwille van invloedssferen tussen Engeland en Rusland, waarbij Tibet voor beiden een begeerde brok was. De Engelsen wonnen, dat weten we, en in Rusland verdween de tsaar. De boeddhistische kloosters in Buryatia verloren hun gronden en hun voorechten (vergelijkbaar met die van het oude Tibet) in de late jaren ’20.

De huidige 14e dalai lama bracht reeds een eerste bezoek aan Buryatia in 1979, nog lang voor het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Hij kon er duizenden gelovigen enthousiast maken. Vanaf 1990 herrees de boeddhistische “kerk” in Buryatia. Daarbij hielp de 14e dalai lama, hij stuurde vanaf 1993 vanuit India verschillende “leraars”. Vanaf 1994 ontvangen de Tibetaanse kloosters in India ook Buryat leerlingen. De Buryat lama’s zijn voorstander van een soort onafhankelijkheid van Buryatia.

Bron: Irina Garri, Institute for Mongolian, Buddhist and Tibetan Studies, Siberian Branch of the Russian Academy of Sciences, op een internationaal seminarie in Beijing, oktober 2008, fragmenten uit haar presentatietekst.

18:50 Gepost door infortibet in buurlanden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, mongolen, onafhankelijkheid, dalai lama, rusland

12-02-08

Bhutan: "Eén natie, één volk"

 

Bhutan: "Eén natie, één volk".[1]

Dat is een titel in MO-magazine van 7 februari 2008. Omdat 10% van de Bhutaanse bevolking buitengepest of uitgewezen werd sinds 1985, op basis van etnische afkomst. Het gaat om 100.000 Lhotsampas, Nepalezen die sinds vier of vijf generaties in Bhutan woonden. Nu verblijven zij in kampen in Nepal. Zij zullen herplaatst worden naar de USA en naar Europa (behalve België, zie MO-magazine). Bhutan is een lamaïstische staat, één van de vier scholen van het Tibetaanse boeddhisme is er nauw verbonden met het politieke gezag. Het gaat niet om dezelfde school als die van de 14e dalai lama, in het verleden waren zij eerder concurrenten. Maar de 14e dalai lama citeert graag Bhutan als voorbeeld voor wat hij en zijn regering in ballingschap willen zien herrijzen in Tibet.   

 

In 1985 vaardigt Bhutan nieuwe wetten uit, die UNHCR (VN organisatie voor de vluchtelingen) bestempelt als "etno-nationalistisch, bedoeld om de gepriviligieerde positie van de traditionele boeddhistische cultuur te beschermen."[2]  De sinds lang in Bhutan aanwezige Nepali zijn hindoe, geen boeddhisten. De regering van Bhutan ontnam hen hun burgerrechten, hun toegang tot de arbeidsmarkt en gedaan met onderwijs in de eigen taal. Bovendien moeten zij het Bhutaans kostuum dragen in plaats van hun traditioneel Nepalees kostuum. Dat moet zoiets zijn als de islamitische sjaal bij ons, maar erger. Er volgen rellen en repressie. Sinds begin jaren negentig zijn de ex-Nepalezen min of meer aan de deur gezet, 100.000 volgens UNHCR. Precies op datzelfde moment komt de regering in ballingschap van de 14e dalai lama met een tekst "guidelines for international development projets and sustainable development in Tibet"[3], waarin het Bhutaanse staatsmodel als te volgen voorbeeld geciteerd wordt voor een toekomstig "vrij" Tibet. Eén natie, één volk?  



[1] Zie ook artikel « Bhutan als voorbeeld », http://infortibet.skynetblogs.be/, 20/01/07.

[2] UNHCR, The state of the world refugees 2006, chapter 5, Bhutanese refugees in Nepal, 19/04/06.

[3] Zie website Tibet.net van de regering in ballingschap, hoofdstuk 3 van de tekst.

02-03-07

Lipulekh pas: Chinees, Nepalees of Indisch?

De Lipulekh pas (5029m) in de Himalaya bevindt zich in het uiterste noordwestelijk puntje van Nepal. Op de politieke landkaarten ligt ze binnen de grenzen van Nepal, waarvan de westgrens in het Sugauli Verdrag van 1816 op de Kali rivier vastgelegd werd, verder naar het westen. Dat zegt ook de Nepalese overheid nu. Nochtans is het Indiase leger baas over de Lipulekh pas. Op 10 km ervandaan hebben zij een permanente legerbasis, in Kalipani, met vlakbij een heuveltop (6180m), die hen een goed uitzicht geeft op de pas. Er zijn barakken, bunkers en enkele buildings. Modern wapentuig is er opgeslagen en satellietcommunicatie is voorhanden. De Lipulekh pas is door het Indiase leger bezet sinds 1962, na een korte grensoorlog met China. Het Indiase leger was opgerukt naar het noorden om de grens met China vast te leggen op de Mc Mahonlijn, een door Engeland in 1913 getekende arbitraire grens, die stukken van Manchu-Chinees Tibet afknabbelde. China bleef na de revolutie in 1949 vasthouden aan de kaarten van de Manchu’s en dreef het Indiase leger grotendeels terug in een korte oorlog (oktober-november 1962). Premier Nehru van India gaf echter opdracht aan zijn leger om enkele strategische punten te behouden. Eén ervan was de Lipulekh pas op Nepalees grondgebied. Dit is zo gebleven tot op heden. Nepali mogen er niet binnen, Indiërs wel. Er is zelfs grenshandel met Chinees Tibet. 115 licenties werden door de Indiase overheid in 2006 aan Indische handelaren uitgereikt. Zij kochten voor 26 ton wol en een beetje yakboter in Tibet en verkopen er katoen, tabak en ijzeren gereedschap. De Lipulekh pas was van oudsher een toegangspoort naar de heilige berg Kailash in Tibet, zowel voor hindoes als boeddhisten. Via Indiase reisorganisaties kan je er als westerse trekker ook over. Nu China en India hun oud conflict diplomatiek aan het oplossen zijn, komt Nepal beide grootmachten herinneren dat Lipulekh aan Nepal toekomt en dat ze dat best in hun onderhandelingen voorzien.

eKantipur, Nepal’s N° 1 News Portal, 9/5/2005

Zee News, India, 16/01/2007

 

21:50 Gepost door infortibet in buurlanden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grensposten, tibet, india, china, nepal, manchu