28-02-11

Culturele bloei in Tibet

De aanklacht van de kringen rond de dalai lama dat de Chinese overheid een ‘culturele genocide’ pleegt in Tibet begint stilaan zeer lachwekkend te worden. Nog nooit waren er zoveel subsidies voor de Tibetaanse cultuur. De realiteit ter plaatse is sprekend en de cijfers zijn overdonderend. Bibliotheken, culturele centra van groot tot klein, ze zijn er met honderden. Tienduizenden boeken in het Tibetaans, tientallen kranten of tijdschriften, TV en radio-uitzendingen, je kunt er niet meer naast kijken. Enkele honderden lokale folkloregroepen (dans en traditionele opera) worden gesubsidieerd. Tweehonderd ervan kregen de laatste jaren centen voor een internationale tournee. Ook in de rest van China zijn ze te zien op TV of tijdens bijzondere evenementen.

De ‘culturele’ domper betreft in de feiten enkel het verbod van het separatisme.

20:34 Gepost door infortibet in mensenrechten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, cultuur, taal

24-09-08

censuur tegen China

De Deutsche Welle stuurde Zhang Danhong de laan uit. Haar "beroepsfout": in een interview had ze gezegd dat "De Chinese Communistische Partij veruit de kampioen was in de wereld in het toepassen van Artikel 3 van de Mensenrechten, door meer dan 400 miljoen mensen uit de armoede te lichten". (Artikel 3 heeft het over de armoedebestrijding). Daarop ontstond er een campagne in de Duitse pers, die haar beschreef als de "minnares van de CCP". Zhang Danhong werkte al 18 jaar voor de Deutsche Welle en was in 2004 nog bevorderd tot vicehoofdredactrice van de elektronische versie van de radio. Opvallend is dat "Epoch Times Deutschland", een fel anti-Chinese en anticommunistische website, de uitspraak van Zhang Danhong overneemt, maar "Artikel 3" vervangt door "...", en dus ook de ‘400 miljoen armen minder' niet vermeldt (29/8/2008).

CCTV, 5/9/2008

19:42 Gepost door infortibet in mensenrechten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, persvrijheid

24-01-08

Het Sertar klooster, een vreemde controverse

Eerst situeren: het Tibetaanse Sertar klooster (of Larung Gar) bevindt zich in het noordwesten van de provincie Sichuan. Het is geen oud klooster en werd pas gesticht in het begin van de jaren tachtig, iets meer dan twintig jaar geleden, door de lama Khenpo Jigme Phuntsok van de nyingmapa school. Meer bedoeld als boeddhistisch vormingscentrum bevat het geheel bijna geen tempels. Het kende een spontane toevloed van leerlingen, vaste en tijdelijke, zowel Tibetanen als Chinezen. In 1995 verbleven er ongeveer 3.000 monniken en nonnen[1]. De Tibetaanse regering in ballingschap schrijft in 2002 dat de site uitgegroeid is tot 8.000 personen[2]. Een kennis van ons, die er in 2007 langskwam, schatte het aantal mensen in Sertar op 20.000, monniken, nonnen en tijdelijke retraitegangers, vooral vanuit Canton en Hongkong.

Wel, er is iets met die nederzetting. De Tibetaanse ballingen zeggen dat de Chinese overheid van de provincie Sichuan het min of meer afgebroken heeft in 2001[3]. Zij stellen: "Eerst werden 1.000 Chinese boeddhisten verdreven, daarna 4.000 nonnen. Beijing wou het aantal mensen in Sertar beperken tot 400. De huizen werden systematisch afgebroken om te verhinderen dat ze er zouden blijven." TCHRD, de mensenrechtenorganisatie van de Tibetanen in het buitenland, hebben foto's op hun website staan van wat evengoed huizen in afbraak of in opbouw kunnen zijn. De inlichtingendienst van de Amerikaanse ambassade in Beijing, in hun rapport over godsdienstvrijheid in China (2006, website USA-ambassade) spreekt van "de afbraak van 74 illegale woningen". De leider van de gemeenschap in Sertar, Khenpo Jigme, werd overgebracht naar Chengdu voor medische verzorging van een hartkwaal en TCHRD suggereert dat hij "gevangen gezet werd en in duistere omstandigheden stierf".

Blijft natuurlijk dat in 2007 er geen 400 verblijvende leerlingen waren, maar 20.000. Van vernielingen was er geen spoor of geen spoor meer. De lokale overheid had er zelfs telefoon geïnstalleerd.



[1] Gyurme Dorje, « Tibet Handbook », Footprint, London, 1996.

[2] Tibetan Center for Human Rights, website.

[3] ibidem

sertar

dat is een klooster, geen stad. Of een kloosterstad. Sertar nu. 

22-01-07

mensenrechten in China

China antwoordde op een resolutie van het Europees Parlement op 20 januari 2000 dat China veroordeelde voor de stijgende schending van de mensenrechten.

* wij zijn erin geslaagd om 22% van de wereldbevolking te voeden met slechts 7% van de wereld-landbouwoppervlakte.

* wij zijn, de laatste 20 jaar, erin geslaagd om het aantal mensen die onder de armoedegrens leven in ons land te verminderen van 250 miljoen tot 30 miljoen.

De Europese resolutie spreekt van “teisteren” van de Tibetanen, Ouigouren en Mongolen. Niet toevallig dezelfde provincies die de Tibet-support-groepen van China willen afscheiden.

* wij schaften de discriminatie af die heerste onder de keizers. De etnische gebieden kregen steun en kenden een economische groei die hoger lag dan het landsgemiddelde.

* het aandeel van de bevolking van de etnische minderheden nam toe, van 6% tot 9% van de totale bevolking van het land, zeker niet door een genocide of door onderdrukking, wel per uitzondering op China’s nationale geboortepolitiek.

* Tibetaanse veeboeren en nomaden betalen geen belastingen.

* er zijn ongeveer 100 miljoen pratikerende gelovigen in China. Beleving van godsdienst is vrij. Het Europees parlement veroordeelt de wijding, door de Chinese katholieke kerk, van vijf bisschoppen in China en steunt de benoeming van 12 andere bisschoppen die door de vorige paus benoemd werden. We weten welk soort wijdingen de vorige paus bevoordeelde. Het Europees parlement schaart zich hierachter, wellicht om de niet-scheiding van kerk en staat bij ons te onderlijnen.

* Het totaal aantal gevangenen in Tibet, alle redenen bij elkaar genomen, bedraagt ongeveer 2000. Dit is, rekening houdend met de relatieve bevolking, net iets lager dan in België, dat 10.000 gevangenen telt. Internationale instanties hebben dit kunnen bevestigen. Zelfs de “Tibet support” groepen hebben het slechts over 143 Tibetaanse politieke gevangenen, buiten en binnen het actuele Tibet. De gemiddelde “zittijd” van de gevangenen is net geen vijf jaar. 

Xinhua, 31 jan 00

Contemporary Tibet, Barry Sautman 

vrije monniken

vrije monniken

07-01-07

Amnesty International et l'ICT

Amnesty a mené une action à propos d’une fusillade à la frontière entre le Tibet et le Népal. Un groupe de 70 Tibétains tentait de passer la frontière clandestinement et une personne du groupe a été tuée par les gardes-frontières, ce que confirment des alpinistes présents non loin de là. On peut marquer notre accord avec l’intitulé de l’action d’Amnesty : « recours à une force excessive ». Néanmoins, dans les commentaires générales, Amnesty va beaucoup plus loin. « D’après International Campaign for Tibet (ICT), 2000 à 3000 Tibétains fuient chaque année la Chine pour gagner l’Inde par le Népal. Environ un tiers de ces personnes sont des enfants…, les autres étant pour beaucoup des moines et des nonnes… ».            Commentaire:* "les 2000 à 3000 Tibétains par année qui quittent le Tibet": cela ne colle pas à la vérité. Le gouvernement en exil du dalaï-lama lui-même en donne la preuve. Il dit que la communauté tibétaine à l'étranger compte 120.000 personnes. Et ils sont réellement "comptés", car ils paient un légère contribution annuelle et les adultes participent aux élections du premier ministre en exil. Son gouvernement et lui-même disent aussi que la communauté tibétaine en exil comptait 80.000 personnes à la fin des années 50. Les 40.000 en plus constituent une évolution démographique +/- normale de cette communauté, même inférieure à la croissance de la population tibétaine en Chine, qui a plus que doublée depuis lors. Si on croit l'ICT et qu'on prend 2.500 sortants par année, multiplié par 45 ans, cela ferait 110.000 personnes en plus déjà sans tenir compter de l'évolution démographique. Ce qui n'est donc pas le cas.* Amnesty devrait se méfier des infos de l'ICT, qui sont au moins tendancieux. Le directeur de l'ICT, John Ackerly, est un agent de l'état américain et a fait ses preuves en Roumanie dans les années '80 en y organisant et finançant un parti d'extrême droite et favorable à l'occident. Le président d'honneur est Richard Gere et le président est Lodi Gyari (la famille Gyari appartenait à la grande noblesse dans le régime féodal au Tibet d'avant '59), l'ambassadeur du dalaï-lama auprès des Etats-Unis. Dans le conseil d'administration de l'ICT figurent encore plusieurs fonctionnaires des USA. L'ICT reçoit annuellement 3 million de dollars de subsides des Etats-Unis. (voir e.a. leur propre site web). Le mécanisme pour désinformer est parfaitement en place.* Il y a des familles Tibétaines qui veulent envoyer un enfant en Inde. La raison est plus "faire carrière" que "religieuse". L'enseignement religieux est parfaitement possible au Tibet même. Je l'ai vu dans des centaines de monastères et l'écrasante majorité des gens là-bas en témoigne. Mais en Inde ils apprennent plus vite l'anglais, reçoivent beaucoup de subsides et une petite carrière internationale est peut-être atteignable. Un Tibétain qui arrive aux Etats-Unis reçoit un logement gratuit, une assurance maladie gratuite, un ordinateur avec accès internet et 550 dollar d'argent de vie par mois (témoignage de Kim Lewis, bouddhiste américaine).Pour amener ces enfants clandestinement en Inde, il existe un réseau de "passeurs", que les familles paient. Un Tibétain, qui participait à la colonne des 75, qui ont essayé de franchir le col près du mont Cho Oyu et qui lui a réussi à arriver de l’autre côté, déclare que chacun a payé 4500 yuan (450 euros) pour le « passage » (site de France-Tibet, Ile de France – un site partisan de l’indépendance). C’est une somme énorme pour un Tibétain moyen. Chez nous on appelle cela de la "traite humaine".