13-05-11

Kleuterscholen in Tibet

Die zijn er omzeggens niet.

De lokale overheid wil daar nu verandering in brengen. Tegen 2015 willen ze het kleuteronderwijs garanderen voor minstens 60% van de kinderen. Het onderwijs (of de begeleiding) zal tweetalig zijn, Tibetaans en Chinees, zoals dit geldt voor alle geledingen van de maatschappij in de regio. Voor de boeren en herders wordt het kleuteronderwijs gratis, voeding, kledij en logies inbegrepen. De stedelingen zullen wel een zeker schoolgeld moeten betalen, net zoals in de rest van China.

11:02 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, scholen, taal

07-01-11

Soros in Tibet

Neen, niet Georges Soros, de Hongaars-Amerikaanse multimiljardair, maar zijn dochter, Andrea Soros. Zij heeft mooie projecten voor ontwikkelingshulp lopen in gebieden in China waar Tibetanen leven. Met een ‘laag profiel’, er komt geen politieke inmenging aan te pas. Dit strekt haar tot eer. Sinds 1993 sponsort haar ‘Trace Foundation’ voornamelijk onderwijsprojecten voor Tibetanen in de provincie Qinghai. Samen met de lokale overheid bevordert haar stichting het publiceren van boeken in het Tibetaans, voor de jeugd en voor de scholen. Ook handboeken in het Tibetaans van moderne wetenschappen: fysica, wiskunde, computertechnologie e.a.

Dit terwijl ons Europees parlement nog op 25 november 2010 een resolutie[1] stemde tegen China, waarin staat dat de Tibetaanse taal gemarginaliseerd wordt en dat dit niet mag, want “De inheemse volkeren hebben het recht hun onderwijssysteem in hun eigen taal te organiseren”, zo staat in de resolutie. Ja, natuurlijk, maar Europa is geen goede leermeester, indien je dit bv aan de Bretoenen vraagt. De provincie Qinghai is een provincie met ‘faciliteiten’. De meerderheid van de bevolking is er niet-Tibetaans. Toch zijn er streken waar de Tibetanen in de meerderheid zijn. Daar wordt de Tibetaanse taal dan wel gebruikt in het onderwijs, enfin, min of meer. Andrea Soros helpt om dat wat meer te doen worden. Lovenswaardig. Maar hoever moet of mag men daarin gaan? In de provincie Qinghai leven bv evenveel mensen van Arabische afkomst als dat er Tibetanen zijn. Zij wonen daar al 500 à 700 jaar. Zijn zij een ‘inheems’ volk of immigranten die zich maar moeten aanpassen? Trouwens, de Tibetaanse bevolking in Qinghai was daar niet veel eerder: ten dele in de 9e eeuw, zelfs grotendeels later, tijdens en na de Mongoolse dynastie in China (vanaf de 13e eeuw). Tevoren waren de ‘Tu’, de ‘Xixia’ en de ‘Qiang’ de ‘inheemse volkeren. Daar bestaan nu nog enclaves van. Wat met hun taal? China heeft 54 ‘inheemse’ volkeren. Sommigen zeggen dat er zelfs meer zijn. Ja, een Limburger is eigenlijk ook geen Vlaming en in de Nederlanden is het ABN nog niet zo oud (de reactie van mijn ouders bij het begin van het ABN: ‘op wat trekt dat nu, dat is géén taal’!). Het is een immense taak, voor een ontwikkelingsland dat China nog grotendeels is, om al die culturen en talen flink te ondersteunen. Er wordt wel in die richting gewerkt. ‘Bijna vergeten’ talen van grote bevolkingsgroepen worden opnieuw onderwezen, zoals de Yi-taal en het Mandchu.

 

Terug naar de Tibetanen in de provincie Qinghai, waar een tiental ‘inheemse’ volkeren leven. Voor de Tibetanen is er nog een bijkomend  probleem. Te weinig Tibetanen van die provincie zijn de Chinese taal machtig en zijn daardoor benadeeld in de hogere jobs. Het zijn herdersjongens op overschot, zonder veel schoollopen. Een partijsecretaris van de provincie onderkende onlangs dit probleem en zei: “tweetaligheid is een uitstekend middel om hier te moderniseren” (dat klinkt ons zelf in België bekend in de oren). Hij bedoelde: vlugger Chinees onderwijzen aan de Tibetaanse kinderen. Dat namen die laatsten niet en betoogden voor het behoud van het Tibetaans als eerste taal in hun scholen. De lokale partijinstanties schrokken en zeiden: “akkoord, geen hervormingen zonder het akkoord van de ouders en de leerlingen.” Tot daar het verhaal, dat het Europees Parlement een volledige dag bezig hield en leidde tot een resolutie tegen het beknotten van de Tibetaanse taal (“repressie en marginalisatie van de Tibetaanse taal”, zo staat het er). Zwakke grond voor twee pagina’s resolutietekst na een tiental interventies in voltallige zitting. Het Chinese parlement verliest geen tijd aan het probleem van de Basken.

Nog dit: Op de website van DeWereldMorgen.be las ik onlangs nog dat “de Tibetanen geen recht hebben op onderwijs in hun eigen taal.” Wanneer leerlingen betogen voor ‘het behoud’ van Tibetaans als eerste taal op school, dan kunnen ze dat enkel doen wanneer er wel degelijk onderwijs is in het Tibetaans, me dunkt.

 

Terug naar Andrea Soros. Zij doet daar goed werk en zoals gezegd: samen met de lokale overheid. Haar NGO, ‘Trace Foundation’, heeft bureaus in Xining (Qinghai), Lhasa (Tibet) en Chengdu (Sichuan). Sinds 1993 sponsort de Trace Foundation projecten in deze drie provincies plus Yunnan en Gansu. De eerste tien jaar was dit onder de vorm van subsidies verlenen aan lokale projecten, maar sinds 2004 zette de Trace Foundation ook eigen projecten ter plaatse in gang, voornamelijk in het secundaire en hoger niet-universitair onderwijs. Het gaat bv over het verlenen van beurzen aan jonge afgestudeerden of onderwijzend personeel om handboeken en ander onderwijsmateriaal in het Tibetaans te produceren in de modernere domeinen zoals wetenschappen en techniek. Daarbij moeten zelfs nog woorden uitgevonden worden (het is nog niet lang geleden dat het Chinees vocabularium de wereld bijbeende). De Trace Foundation doet rechtstreeks aan begeleiding van het project. Eén project bv, liep van 2005 tot 2010 en verleende een drieduizendtal beurzen. Totale som: 10 miljoen US dollar, waarvan Trace er 5,3 miljoen op zich nam. De rest kwam van de lokale overheid. Bij het project zijn 27 Tibetaanse instituten betrokken, verspreid over de genoemde provincies. Andere projecten zijn bv het mee subsidiëren van de vorming van Tibetaanse leraars voor het secundaire en hoger onderwijs.

 

De totale jaarlijkse ontwikkelingshulp van Andrea Soros aan de Tibetanen bedraagt 6 miljoen US dollar (laatst gepubliceerd cijfer, 2007). Daarnaast zijn er nog de werkingskosten, de hoofdzetel in New York, permanenties in China, enz. Ongetwijfeld komt er wel wat zakgeld van vadertje Soros, voor hem zijn dat kruimels. Georges Soros verstopte het indertijd niet dat hij heel wat geld doorschoof naar bewegingen in Oost-Europa, die Oost-Europa naar het Westen zouden doen vallen. Zijn dochter, Andrea Soros, heeft het dus in de VS niet gemakkelijk, links nam haar onder vuur als ‘running-dog CIA front’. Maar haar website, haar publieke verklaringen, haar projecten vermijden met opmerkelijke nauwkeurigheid elke politieke inmenging in China. So what? Zij steunt in de feiten de Tibetaanse cultuur, in samenwerking met de lokale overheid. Indien ik papa Soros was, zou ik daar niets tegen hebben. Misschien denkt hij: ‘mijn dochter heeft daar een ferme voet aan de grond, al 20 jaar, dat kan niet slecht zijn’.

 

Andrea Soros is wel niet enkel actief in haar ‘Trace Foundation’ voor ondersteuning van de Tibetaanse cultuur. Er is nog de ‘Tsadra Foundation’, bedoeld om Amerikanen en Europeanen beurzen te verschaffen om zich te vervolmaken in het Tibetaans boeddhisme. Daar is de kans zeer groot dat de begunstigden wel tegelijk politieke activisten zijn voor de onafhankelijkheid van Tibet. Verder is Andrea een welbekende bij de ‘Rockefeller Foundation’, via nog een ander fonds dat ze beheert, het ‘Acumen Fund’. Dit laatste ‘investeert’ (ja, ontwikkeling via rentabiliteit) in mini-projecten in de Derde Wereld. Wat de Rockefellers betreft in de VS: die zitten in de hoogste politiek-financiële sferen, soms zeer controversieel ondemocratisch.



[1] In die resolutie vernemen we dat de Europese Unie in haar budget van 2009 1 miljoen euro voorzien heeft voor “het behoud van de Tibetaanse cultuur, meer specifiek onder de Tibetanen buiten China”. Het is niet enkel het Amerikaans Congres dat de kringen rond de dalai lama geld toestopt. De VS geven echter veel méér.

tibet 05 (51).JPG

Een klasje, per toeval bezocht, in de omgeving van Qamdo, Oost-Tibet, gesponsord qua uitrusting. Neen, niet door Andrea Soros, maar door het stadsbestuur van Chengdu (Sichuan).

17:47 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, usa, china, qinghai, taal

28-11-10

Is het onderwijs gratis in Tibet ?

Algemeen antwoord: neen en in de rest van China ook niet.

Maar “algemene antwoorden” passen niet goed bij China. Het onderwijs is bovendien niet sterk centralistisch georganiseerd. Op het platteland bv ligt de ‘uitvoerende macht’ bij het kanton. Daarnaast zijn er ook kostelijke privéscholen en in Tibet zelfs kloosterscholen. Het onderwijssysteem is dus vrij divers in China, ook op gebied van de kosten voor de ouders. Sinds 2000 is de centrale regering begonnen met een aantal regulerende maatregelen.

In 2003 besliste de Staatsraad om in vier jaar tijd twee dingen te realiseren: in de minder ontwikkelde provincies (centraal en west-China) de negen jaar schoolplicht effectief tot stand te doen komen en het analfabetisme bij de jongeren tot nul te herleiden. Er waren toen nog 410 kantons (13% van alle kantons van China), waar dit niet het geval was, samen een bevolking van 83 miljoen mensen. Negen procent van de personen boven de 15 jaar was er nog analfabeet. Zij leven in afgelegen streken met een hoog percentage aan etnische minderheidsgroepen. De campagne stond onder de persoonlijke leiding van premier Wen Jia Bao. De overheid zorgde voor flinke subsidies voor de bouw van scholen, de uitrusting, het betalen van het onderwijzend personeel, enz. Het budget voor die regio’s was in 2006 (ongeveer 20 miljard euro) verdubbeld tegenover dat van 2002. Einde 2007 waren de twee doelstellingen bereikt in 368 van die 410 kantons.

 Maar wat zegt dit over het al of niet gratis zijn van het onderwijs? Niets. Dit toont enkel dat China als prioriteit zag en stelde: het basisonderwijs veralgemenen in de armere streken. De scholen echter konden nog altijd de ouders een aantal kosten laten betalen. Dikwijls lage kosten, soms ook hoge, naargelang de streek en naargelang het inkomen van de ouders. Om tot Tibet te komen: een middelbare school in Lhasa in 2000 vroeg 20 euro inschrijvingsgeld, plus 8 euro voor de boeken en 15 euro voor de internen. Mensen met een laag inkomen waren vrijgesteld, vooral kinderen van landbouwers en herders.

Voor Tibet nam de centrale regering een voorkeursbehandeling. Tussen 2001 en 2005 werd het verplichte basisonderwijs (zes jaar lagere school en drie jaar middelbaar) er kosteloos voor de ouders, indien zij in een agrarisch district of kanton leefden. Geen inschrijvingsgeld, geen boekenkost, geen betaling voor de internen, ongeacht het inkomen van de ouders. In de rest van China blijft het verplichte basisonderwijs niet gratis voor iedereen, enkel de lagere inkomens genieten daarvan.

De maatregel is voor de autonome regio Tibet en het kan dus goed zijn dat een Tibetaanse gemeenschap buiten Tibet, in de provincie Gansu bv, niet van dezelfde voorkeursbehandeling geniet.  

 Om maar te zeggen dat een “algemeen antwoord” voor een toestand in China een ondenkbare zaak is (voor hen).

 Gegevens:

Renmin Ribao, 20/12/2007; Frontline, India 16/09/2000; eigen bezoeken.

     

18:10 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, cultuur

21-12-09

Onderwijs in Tibet

Voor kinderen van boeren en herders is de lagere en de middelbare school gratis. Meer dan gratis, want internaat, kleding en voeding zijn ook kosteloos.

Voor alle leerlingen van het verplicht onderwijs (tot veertien jaar), zijn sinds september 2007 alle inschrijvingsgelden afgeschaft en zijn boeken en schriften gratis. Voordien was er nog een gemiddelde kost van 14 euro per jaar voor elk kind.

Vanaf november 2009 werd de overheidssubsidie voor lagere scholen van kinderen van landbouwers en herders opgetrokken van 1300 yuan tot 1750 yuan (175 euro) per leerling. Voor middelbare scholen is dat 1850 yuan. Daarvan genieten 270.000 leerlingen. Dat is ongeveer de helft van alle leerlingen, scholieren en hogeschoolstudenten, stad en platteland bijeen genomen, in Tibet. Het gaat duidelijk om een voorkeurpolitiek voor families van herders en landbouwers. Dit hebben wij op onze reizen de laatste jaren ook duidelijk kunnen vaststellen.

q273

 

Een schooltje in de graslanden van Noord-Tibet

20:37 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, onderwijs, subsidies

23-11-09

De les uit de rellen van maart 2008

De Chinese centrale overheid en de Tibetaanse lokale autoriteiten hebben voor zichzelf een belangrijke les getrokken uit de rellen van maart 2008. Het internationale stoken rond ‘onafhankelijkheid voor Tibet’ blijft het hoofdprobleem natuurlijk. China wil zich niet laten opsplitsen ter wille van de ‘vrije markt’ van de andere groten der aarde, die niet aarzelen het nationalisme te gebruiken om concurrenten te verzwakken. Voor China blijft het verzet daartegen de belangrijkste prioriteit. Ondertussen kijken zij ook in eigen keuken. Wat kan verbeterd worden in Tibet? Of waar is er een zwak punt? De regio telt een half miljoen mensen ‘op overschot’ als arbeidskracht. Dat is bijna één vijfde van de bevolking. Niet dat die mensen niets te doen hebben, maar zij hebben te weinig te doen. Bovendien zijn ze laaggeschoold of ongeschoold, mensen overtollig in de landbouw of de veeteelt. De Tibetanen hebben gemiddeld slechts een scholingsduur van 6 jaar tegenover 8,5 jaar als nationaal Chinees gemiddelde.

In versneld tempo gaat de overheid daar nu tegenaan. Vorming, instructie wordt voor honderd, tweehonderdduizend mensen georganiseerd in domeinen zoals elektriciteit, constructie, groenteteelt, toerisme en artisanale productie. Nieuwe programma’s zijn gestart voor hogere gediplomeerden of technici. Elk jaar, van 2009 tot 2013, zullen 120 Tibetaanse gediplomeerden één jaar specialisatie kunnen volgen in het binnenland van China. Daarvoor zijn nu nieuwe beurzen voorzien, goedgekeurd door de Staatsraad, het ministerkabinet van China. Het gaat om gespecialiseerde opleidingen voor onderwijs, gezondheidszorg, wetenschappelijk onderzoek en economie. Daarnaast is er een oproep vanwege de Chinese Communistische Partij om vanuit het ganse land scholen in Tibet te sponsoren. Dit leverde ondermeer op dat de Tibetaanse lagere en middelbare scholen 3.000 computers toegestuurd kregen, waarmee Tibet nu over meer computers in het onderwijs beschikt dan België: ongeveer één per tien leerlingen.

tibet 05 (54)

 

echt een "toevallig schooltje", niet geprogrammeerd, onderweg tussen Lhasa en Qamdo.

21:50 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, arbeidskrachten