19-03-11

Woonsubsidies in Tibet

De gemiddelde woonsubsidie voor het renoveren van de huizen of het bouwen van een nieuw huis was ongeveer 7000 euro per familie tijdens de periode 2006-2010. De helft van de Tibetaanse bevolking ging daar op in. De woonsubsidie gold enkel voor de boerenbevolking. De aankoop van de materialen voor het bouwen van een huis brengt 12.000 euro kosten mee. Het bouwen doen de mensen zelf. Arme families kregen 9000 euro, iets welgesteldere families kregen 4000 euro.

tibet,wonen

19:35 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, wonen

25-02-11

feminisme

De feministische Tibetaanse organisatie Shem coördineert tal van projecten om de vrouwen op gelijke hoogte te tillen als de mannen. Tibet was vroeger een super macho maatschappij. Shem vormt vrouwen om dorpschef te worden, haast ondenkbaar in de traditionele sociale context. Door hen opgeleide vrouwen winnen aan zelfvertrouwen en leiden nu ontwikkelingsprojecten in de dorpen. Mevrouw Chugpilhamo ontwierp een brug en leidde de werken. Wendedrolma bracht kraantjeswater naar haar dorp en nog een andere leidde de installatie van zonnepanelen. Shem zorgt ervoor dat hun leden drietalig zijn: Tibetaans, Chinees en Engels, wat bestuurscapaciteit verhoogt en tegelijk een aansporing is voor andere Tibetaanse families om hun dochters onderwijs te laten volgen.  

Michelle Kleisath, UK

http://shemgroup.org/aboutus.html

13:01 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, vrouwen

Sociale woningen in de steden

De Tibetaanse overheid bouwt 20.000 ‘sociale’ appartementen in de periode 2011-2015.  De criteria om daarop aanspraak te maken zijn vrij strikt bepaald en interessant om weten. Meer dan één jaar in Tibet verblijven en er een officiële werkvergunning hebben, een stabiel inkomen hebben maar dat lager is dan het gemiddelde in Tibet, nu slechts wonen in een huis met minder dan 15m2 bewoonbare oppervlakte per persoon van het gezin, geen woonst betrekken voorzien door een firma. Afgestudeerden van technische scholen, hogescholen of van de universiteit kunnen zich eveneens kandidaat stellen. Daarnaast kunnen senioren boven de 60, zieken, gehandicapten, gepensioneerde functionarissen zich ook aandienen.

Ctic, 9/11/2010

12:58 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, woningen

23-11-10

De 'armen' in Tibet: hoe zien die eruit?

Sjofel natuurlijk. Zij hebben dus per gezin van vijf bv minder dan 4 euro te spenderen per dag. Veel dingen ginder zijn tien keer goedkoper dan hier, dus zou je kunnen zeggen dat ze proportioneel over 40 euro per dag beschikken. Maar er zijn ook dure dingen, een gsm kost ginder bijna evenveel als hier. En als ze naar de mis gaan (niet dagelijks, noch wekelijks) spenderen ze toch vlug een tiental euro in de veelvuldige offerblokken. Ze gaan ongeveer alle beelden groeten en de toeziende monnik let er wel op dat de godsvrucht loont.

Een voorbeeld van een arm gezin (bezocht in 2008):

Een gezin van 6 personen, 2 oudere ouders, een zoon en een schoondochter en twee kleinkinderen. De vader van de kleinkinderen was overleden en zijn broer had de vrouw overgenomen. Eigenlijk nog voor hij dood was deelden de twee mannen dezelfde vrouw. Hun economische activiteit: ze hebben 400 schapen en geen andere activiteiten. Ze wonen in een uitgestrekt dor gebied op 5000m hoogte en hebben er 30 km2 schraal grasland ter beschikking. Hun geldelijk inkomen per jaar is 500 euro voor het gehele gezin. Hun huis: zongebakken kleiklompen, twee woonvertrekken, gestampte aarde onder de voeten, één tafel, één lage kast, een oude klein-scherm-tv (jawel), geen borden om te eten, ze waren grote schapenbouten aan het afkluiven, de bouillon ervan diende als drank (vanuit de pollepel). Kledij: schapenvachtvesten (geen verwarming in huis, behalve het kookfornuis met wat kolen) en een gekochte dikke broek, maar die zeker al maanden niet gewassen was. Zijzelf ook niet trouwens. Mobiliteit: te voet.

Waar halen ze de elektriciteit voor hun kleine tv? Wel, van de overheid kregen ze gratis enkele zonnepanelen en apparatuur om de opgevangen energie in wisselstroom om te zetten.

Waarvoor hebben ze geld nodig? Voor de schotelantenne…

Voor wat kledij natuurlijk, vooral voor de kinderen, voor boter (voor hun boterthee), voor thermossen (om water of boterthee warm te houden), voor wat thee, voor de kolen, voor een uurwerk, en ga maar verder.

Dit jaar moeten ze al verhuisd zijn naar de stad (de dichtstbijzijnde stad ligt op 700 km!). Ze vertelden me in 2008 dat ze dit zouden doen omwille van de opvoeding van de kleinkinderen. Waar ze toen woonden, was enkel een lagere school en de oudste was ondertussen al twaalf jaar geworden.

 Nog ongeveer 8% van de Tibetanen leeft onder de armoedegrens. 

In de rest van China is dat ongeveer. De omgevingscondities zijn er echter wel wat milder.

 

12:22 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet armoede, veeteelt

21-11-10

Profiteren de Tibetanen wel van de massale overheidssteun aan de regio?

DSCN4041.JPG“De massale subsidies van de Chinese centrale staat aan Tibet komen de lokale bevolking nauwelijks ten goede”.

Organisaties zoals de administratie van de dalai lama in India (‘Department of Information and International Relations’), het Amerikaanse ‘International Campaign for Tibet’ (ICT) of ‘Human Rights Watch’ (HRW), allen herhalen dikwijls deze stelling, die dan vrij ‘moedig’ overgenomen wordt in onze media.

 

Het kan verbazen van op afstand, maar voor wie de laatste dertig jaar enkele malen naar Tibet reisde is het zichtbaar: de levensstandaard verhoogt er zienderogen. Sneller dan in de rest van het binnenland van China. Dat is een gewilde politiek van de nationale overheid. De laatste vijf jaar (2006-2010) verleende Beijing  per jaar 4 miljard euro ontwikkelingshulp aan Tibet.[1] Dat is 1 miljard meer dan wat de Belgische staat aan alle ontwikkelingsregio’s samen ter wereld geeft. Daarbij moeten we in herinnering brengen dat Tibet ‘slechts’ drie miljoen inwoners telt, de jaarlijkse staatsteun betekent iets meer dan 1000 euro per inwoner. Geen enkele regio ter wereld krijgt zoveel steun.

 

Voor de komende vijf jaar verdubbelt China de jaarlijkse hulp aan Tibet, tot 8 miljard euro. De hoofdmoot zal nu naar ecologie, onderwijs, sociale zekerheid en gezondheidszorg gaan. In het verleden was de steun vooral gericht op infrastructuur: wegen, stadsvernieuwing[2], energie, bebossing, een treinverbinding, vliegvelden[3], woningbouw, scholen, hospitalen, openbare nutsgebouwen.

 

De economie van Tibet is nu 60 maal groter dan dertig jaar geleden. Voor het geheel van China is dit 70 maal. De inkomens van de mensen zijn ongeveer dertig maal hoger dan dertig jaar geleden. Voor het geheel van China is dit gemiddeld 35 maal. De verdubbelde subsidies zetten een forse inhaalbeweging in gang.

 

Het resultaat is zichtbaar en dit voor ongeveer de ganse bevolking. Het aantal armen is gedaald tot 8 %.[4] Het zijn voornamelijk landbouwers en herders, die in een lastige en afgelegen natuuromgeving leven en werken. Zij krijgen een kleine ‘armenpremie’: enkele tientallen euro per persoon en per jaar. De laatste jaren kon ik een veertigtal boerenfamilies, verspreid over Tibet, ondervragen. Twee ervan leefden nog zeer rudimentair en hadden een geldelijk jaarinkomen dat beneden de 1000 euro lag voor het gehele gezin. Het waren schapenhouders in een dorre streek, zonder gerstvelden. Alle andere families verdienden meer dan 2000 euro per jaar, soms veel meer, indien ze een nevenactiviteit buiten de landbouw hadden, zoals een vrachtwagen bezitten en vervoer in onderaanneming doen. Die kwamen dan al op een jaarinkomen boven de 10.000 euro.

Die cijfers zijn natuurlijk moeilijk te vergelijken met onze levensduurte, ze geven wel een idee. De Tibetaanse landelijke bevolking (80% van alle Tibetanen) bezit een eigen huis, moet geen land pachten en betaalt geen belastingen op het inkomen.

 

Van huizen gesproken: een meerderheid van de landelijke Tibetaanse families bouwde de laatste vijf jaar een nieuw huis of renoveerde hun oud huis, indien het al min of meer degelijk was. In vijf jaar tijd (2006-2010) heeft ongeveer 80% van de landelijke bevolking een nieuw huis gebouwd. Dat zijn 220.000 gezinnen, goed voor 1,2 miljoen mensen. Het ging om een grootscheepse campagne van de lokale overheid in Tibet. Gemiddeld gaat het om een subsidie van 6000 euro per familie voor het geheel van de vernieuwde infrastructuur: vernieuwing van hun woning, voorzieningen voor zuiver drinkwater, elektriciteit en telefoon. De aanblik van de wooncondities op het Tibetaanse platteland is voor een gewone bezoeker inderdaad grondig veranderd op zeer korte tijd. Human Rights Watch (HRW) doet daar schamper over en beschuldigt de Chinese overheid ervan “de Tibetanen te ontheemden, ze verplicht te doen verhuizen naar gegroepeerde dorpen om ze beter te kunnen controleren en aldus hun traditionele levenswijze te doen verdwijnen.”[5] De aanklacht wordt overgenomen in het Amerikaans Congres[6] en door het Europees Parlement.[7]

 DSCN4130.JPG

Precies daarover is een recente studie, ter plaatse in Tibet uitgevoerd door drie befaamde antropologen, twee Amerikanen en één Tibetaan, zeer relevant[8]. Zij besteedden negen maanden aan het onderzoek, waarbij zij alle inwoners van drie grote dorpen betrokken, samen 309 families. Zoals bij vorige onderzoeken uitgevoerd door een van hen, Melvyn Goldstein, die vloeiend Tibetaans spreekt, wordt in het rapport expliciet benadrukt dat hun interviews in geen enkele mate aan beperkingen onderworpen waren. Hun werkmethode (kruiselings toetsen en hercontroleren) liet ook toe om fantasie zo veel mogelijk te bannen. Daarom zijn die heren trouwens befaamd in de wereldwijde middens van de tibetologen.

 

Wat stellen zij vast?

* Het vernieuwen van de woning of een nieuwe woning bouwen gebeurde op vrijwillige basis, de betrokken families hadden duidelijk het initiatief in handen.

* In de drie dorpen had midden 2009 slechts de helft van de families een nieuw huis gebouwd.

* Een nieuw huis kost 5 à 8000 euro aan bouwmaterialen. Het bouwen doen de mensen zelf.

* De overheidscampagne stelde subsidies ter beschikking ter hoogte tussen gaande van 1000 tot 3000 euro. Daarenboven was de lening om de rest te bekostigen gedurende de eerste drie jaar renteloos.

* In de drie dorpen was er geen sprake van ‘verhuizen’, het dorp bleef op dezelfde plaats, het sociaal netwerk werd niet verbroken, in tegenstelling met wat HRW en anderen beweren.

* Er werd zorgvuldig overlegd in de dorpen om geen of weinig landbouwgrond op te offeren.

* Families die een vrachtwagen bezaten verkozen om dichter bij de hoofdweg te bouwen.

* Alle nieuwe huizen zijn in traditioneel Tibetaanse bouwstijl en zijn ruimer dan de kleien woningen van tevoren.

 

Tijdens een vorig onderzoek had M. Goldstein een streek bezocht waar semi-nomaden leven. HRW schiet ook hier met scherp: “nomaden worden verplicht om te sedentarisen”. Dit weerlegt Goldstein gewoonweg door te zeggen: 100% nomaden bestaan quasi niet meer in Tibet, zij hadden al een huis, verblijven er echter minder dan de helft van het jaar. Voor hen ook werden woonsubsidies verleend. Hun nieuwe huizen staan op dezelfde grond als hun oude, geen sprake van ‘verplicht sedentariseren’. Hierbij wil ik opmerken dat het zuidelijke deel van de provincie Qinghai om ecologische redenen wél ontvolkt wordt: het gras is op, er dreigt woestijnvorming. De overheid daar heeft niet gewacht tot de yaks uitdroogden en heeft enkele tienduizenden mensen gedelokaliseerd. Nu wordt daar opnieuw hard gras geplant.  

 

Tijdens hun extensief onderzoek in de drie dorpen, deden de vorsers ook navraag naar andere sociale voordelen. Alle families bleken aangesloten te zijn op de ‘ziekteverzekering’: zij betalen 5 euro per jaar en zijn gedekt voor 60 euro ambulante kosten per jaar. Daarnaast  worden de hospitalisatiekosten voor 90 à 95% terugbetaald. Er is ook een miniem begin van pensioen voor de landelijke bevolking: 60 euro per jaar aan personen boven de 55 jaar, die slechts één zoon of twee dochters hebben. Vanaf 80 jaar krijgt iedereen 30 euro premie per jaar.  Er waren ook enkele arme families in die drie dorpen. Die kregen 15 à 40 euro per persoon per jaar als kleine steun. Belangrijk zijn echter de subsidies voor diversifiëring van de landbouwactiviteit. Serres voor groenten bv worden gratis ter beschikking gesteld. Het opstarten van kippenkwekerijen in een nabijgelegen dorp kon genieten van 1 miljoen euro opstartsubsidie (installatie, aankopen van kuikens en voeding). De bedoeling is om de niet ver afgelegen stad Xigaze te bevoorraden in kippenvlees. Het aankopen van kleine landbouwmachines is eveneens gesubsidieerd: 30%. Meststoffen zijn dat voor 50%. Om het rijtje af te sluiten is er nog een algemene landbouwsubsidie van 50 euro per gecultiveerde hectare.

 

Kortom, de overheid heeft een ‘mensen eerst’ programma gelanceerd in Tibet, dat ook effectief de levensstandaard van de gewone Tibetaan verhoogde, gemiddeld met meer dan 10% per jaar, sinds 2000. Dat is zichtbaar. Wie het tegenovergestelde beweert moet opnieuw gaan kijken. En dan heb ik het nog niet gehad over enkele andere campagnes van de overheid: een deftige weg naar alle dorpen, veilig drinkbaar water overal, elektriciteit in alle dorpen. Vergeten we niet: Tibet is zeer uitgestrekt, dorpen liggen soms op tientallen kilometers van elkaar verwijderd. De bevolkingsdichtheid in Tibet is twee inwoners per vierkante km.

 

De Chinese overheid wil de loyauteit van de Tibetanen voor zich winnen via die enorme subsidies, dat is duidelijk. Deze subsidies zijn een voorkeurbehandeling tegenover de rest van het armere binnenland van China. China ligt onder vuur van Europese en Amerikaanse middens, die Tibet graag willen ontfutselen van China. De Chinese overheid wenst de stabiliteit te bewaren en deelt zelfs aankoopbonnen uit onder de Tibetanen bij belangrijke lokale feesten, zoals nu bij het herfstfestival.



[1] Perscommuniqué, Lhasa 17/3/2010

[2] Denk maar aan de riolering bijvoorbeeld, die was in grote delen van alle steden gewoon nog afwezig in 1980.

[3] Vergeten we niet dat Tibet qua oppervlakte 2,5 maal Frankrijk is. Tibet heeft nu vijf vliegvelden, dat is evenveel als in België, dat 40 maal kleiner is.

[4] De overheid in Tibet bestempelt personen als ‘arm’, indien zij geldelijk over minder dan 1 dollar per dag beschikken. Daarbij is Tibet bevoordeeld tegenover de rest van China, waar de armoedegrens nog iets lager ligt.

[5] Website HRW, mei 2007.

[6] US, Congressional executive commission on China, annual report, october 2007.

[7] Commission pour les droits de l’homme du parlement Européen, 27 novembre 2007.

[8] Melvyn Goldstein, Geoff Childs en Puchung Wangdui. De studie is verschenen in ‘Journal of East Asian Studies’, n°63, january 2010.

21:09 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, subsidies, landbouw

04-04-10

Ondersteuning van koopkracht in Tibet

De omzet van de kleinhandel op het platteland (dat komt ongeveer overeen met wat de plattelandsbevolking koopt) was in 2009 ongeveer 30% hoger dan in 2008. De stedelijke bevolking van haar kant besteedde ongeveer 20% meer dan het jaar tevoren. Dat allemaal in volle ‘internationale crisis’.

Tegenover die crisis had de Chinese overheid gekozen voor het stimuleren van de binnenlandse markt, want China moest geen zware ondersteuning geven aan zijn banken, die financieel niet zo kwetsbaar waren als de banken in het Westen. Zo besliste de regionale Tibetaanse overheid ondermeer om vanaf 1 juli 2009 aan de plattelandsbevolking een prijssubsidie te verlenen van 20% bij de aankoop van elektrische toestellen en van 25% bij de aankoop van meubelen.

 

De landelijke bevolking krijgt nu duidelijk voorrang vanwege de overheid.  Hun inkomen was nog vier maal lager dan dit van de stedelingen. Een voorkeurbehandeling wil een zekere inhaalbeweging forceren. Voor 2010 gaan de subsidies aan de Tibetaanse landbouw met 70% omhoog tegenover 2009. Het totale regionale budget voor steun aan de landbouw komt dan neer op gemiddeld 750 euro per familie. Deze subsidies moeten de aankoop van kwaliteitszaden en werktuigen ondersteunen, naast algemenere ontwikkelingsprojecten.

DSCN4028

Toch iets meer werktuigen voor de mensen ginder zou goed zijn

Een klein deel van het budget gaat naar een verzekeringskas tegen arbeidsongevallen.

Een afzonderlijk budget van 25 miljoen euro is nog voorzien voor subsidies aan de woningbouw op het platteland en iets meer dan 30 miljoen euro voor de versteviging van bestaande huizen om beter (de frequente) aardbevingen te doorstaan.

Een andere maatregel ten voordele van de landbouwers en herders is het optrekken van de staatsbijdrage voor hun hospitalisatieverzekering. De verzekering bij de plattelandsbevolking in Tibet is momenteel nog op vrijwillige basis. Een Tibetaanse familie betaalt ongeveer 1 euro per jaar als bijdrage en de staat legt daar 20 euro bovenop (vorig jaar was het 15 euro). Bij hospitalisatie is de terugbetaling dan 75%. Er is wel een maximumsom per jaar voor terugbetaling: 2200 euro (vorig jaar was het maximum interventiebedrag nog vrij laag: 900 euro). Bovendien kunnen niet-verzekerden momenteel nog rekenen op een terugbetaling van hospitalisatiekosten van maximum 700 euro per jaar.

Bron: regionaal Tibetaans financieel departement, persconferentie 4/12/09 

15:19 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, landbouwers, sociale zekerheid, inkomen, herders

03-04-10

Vernieuwing van woningen in Tibet

In vier jaar tijd (2006-2009) heeft ongeveer 80% van de landelijke bevolking een nieuw huis gebouwd. Dat zijn 200.000 gezinnen, goed voor 1,2 miljoen mensen. Het ging om een grootscheepse campagne van de lokale overheid in Tibet. Gemiddeld kreeg een familie 6000 euro subsidie voor de vernieuwing van hun woning. Tegelijk werden de voorzieningen voor drinkwater, elektriciteit en telefoon uitgebreid. In de loop van 2010 hoopt de overheid de overige 20% van de mensen te kunnen helpen bij het bouwen van een comfortabel huis. De aanblik van de wooncondities op het Tibetaanse platteland is voor een gewone bezoeker zoals ik inderdaad grondig veranderd op zeer korte tijd.

DSCN4034

21:47 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, wonen, dorpen

29-01-10

pensioenen in Tibet

De pensioenen in geheel China zijn nog aan de magere kant. China zit nog niet op een “matig comfortabel levensniveau”, zoals de regering het zelf formuleert en het als doel stelt voor 2020.

Een gemiddeld pensioen in China ligt rond de 150 euro per maand. Dat is natuurlijk niet te vergelijken met onze levensduurte. De oudjes in China hebben meestal geen huurlast meer, dat is al iets. Met die som kunnen ze ‘matig’ leven. Eén probleem is er nog: de geneeskundige zorgen kunnen financiële zorgen baren met zo een mager pensioentje. Daarvoor staan nu andere tegemoet tredende maatregelen in een beginstadium.

 

Wat opmerkelijk is, dat is dat de pensioenen in Tibet bijna 100 euro hoger liggen dan het Chinees gemiddelde. Dat is een preferentiële politiek, die de lokale autonome overheid in de loop van de jaren ingesteld heeft. Begin 2010 kwam daar 25 euro bij. Toch gaat het in Tibet slechts over 30.000 personen, enkel arbeiders en bedienden. Want bij de boeren en de herders is er nog geen sprake van een pensioenstelsel.

17:23 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, sociale zekerheid, pensioen