28-02-11

Inhaalbeweging van het inkomen van de Tibetaanse boeren tegenover de stedelingen.

Zoals in vele ontwikkelingslanden produceerden de Tibetaanse boeren weinig of geen overschot. Wat ze teelden of kweekten, diende voornamelijk voor eigen gebruik. Een landbouwerfamilie verkocht dus weinig en bezat omzeggens geen geld. Daardoor ligt het financiële inkomen van de plattelandsbevolking flink achter op dat van de stedelingen. Er is echter een inhaalbeweging ingezet. In 1990 kreeg een gemiddeld landbouwergezin acht maal minder geld binnen dan een stedelijk gezin. Twintig jaar later, in 2010, is dit herleid tot driemaal minder.

Het gaat zeker nog niet over flinke bedragen. Bovendien zijn die niet vergelijkbaar met hier. Toch het vermelden waard, al was het maar om een idee te hebben hoe laag de geldelijke inkomens nog zijn. Een gemiddeld Tibetaans landbouwergezin (vier personen) krijgt nu ongeveer 1800 euro in handen, … jaarlijks. Dat stemt trouwens overeen met het gemiddelde inkomen van de landbouwers in het geheel van China. Daarop moeten ze geen belasting betalen, het zou al te erg zijn. Terloops, in het oude Tibet van voor de landhervorming (1959) hadden de boeren tientallen keren minder centen en ze moesten er wel belastingen op betalen om een kleine elite te onderhouden!

Wij, Westerse toeristen in Tibet, moeten in die mensen hun ogen voorkomen als een goudmijn, want twee weken er wat rondtoeren met z’n tweeën en er is meer gespendeerd door ons dan het jaarinkomen van hun gezin.

tibet,armoede,inkomen

in de stad...

De gezinnen in de stedelijke agglomeraties verdienen gemiddeld dus drie maal meer, ongeveer 5000 euro per jaar. Die hebben dus ook allen al een gsm, de toerist is de uitzondering niet meer.

tibet,armoede,inkomen

 te lande

Gemiddelden zeggen niet alles natuurlijk. Er zijn in Tibet nog een half miljoen mensen, waarvan het inkomen beneden de armoedegrens ligt, dat is 17% van de bevolking! De overheid ‘herzag’ de ‘armoedegrens’ en bepaalde die op zoiets als 200 euro per jaar en per persoon (800 dus voor een gezin van vier personen). Een jaar geleden lag die lager: 140 euro. Naarmate de ontwikkeling van Tibet vordert en rekening houdend met de levensduurte legt de overheid het minimuminkomen om niet in armoede te verkeren hoger. Wie beneden die grens valt krijgt een kleine geldelijke steun, eventueel gratis graan en woon- of bouwsubsidie.

De komende vijf jaar wil China dat half miljoen mensen boven de armoedegrens brengen, met zeer diverse middelen maar vooral met economische hefbomen: opleiding en werk.

 

Algemeen in de landbouw zijn heel wat zaken verbeterd de laatste twintig jaar. Om er enkele te noemen: een betere zaadselectie, gerichter en matiger gebruik van irrigatiewater, lichte mechanisering (er verschijnen al pikdorsers), betere behandeling na de oogst (reinigen, opslaan, inpakken om naar de stad te vervoeren). De organisatie van het werk gebeurt op min of meer collectieve basis per dorp, de verdiensten echter zijn per familie en bepaald door de opbrengst op de hun toegewezen grond.

In de kantons met gemengde landbouwproductie – gerst, veeteelt én groenten in serres – is het aandeel van de groenteteelt ondertussen al één vijfde van de totale productiewaarde. Eén mu (1/15e van een hectare) met groenteserres brengt ongeveer 450 euro per jaar op. Voor één mu gerst is dat tienmaal minder.

17:16 Gepost door infortibet in landbouw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, armoede, inkomen

11-11-08

armoede

Armen zijn fel verspreid in Tibet. Niet te vergeten: Tibet is 2,5 maal de oppervlakte van Frankrijk. Een paar honderdduizend armen verspreid over die enorme oppervlakte. Het kost meer om ze te bezoeken dan om ze te helpen.

en er is niet altijd een weg

En dan moet er nog een weg naartoe zijn, wat hier het geval is. In de meeste gevallen is er geen.

16:54 Gepost door infortibet in economie algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: armoede, tibet, wegen

20-01-07

Bhutan als voorbeeld

In de “Guidelines for international development projects ans sustainable development in Tibet”, een tekst van de administratie van de 14e dalai lama als handleiding voor buitenlandse investeerders in Tibet, staat een verwijzing naar Bhutan als modelstaat. De 14e dalai lama haalt graag de notie “Bruto Nationaal Geluk” aan, die hij ontleent aan Bhutan naar zijn zeggen. Dit ziet hij als lijfspreuk voor het toekomstig “vrij” economisch systeem in Tibet. Een reportage in Le Soir beschrijft een naar kantje van dit Bruut Geluk in Bhutan: 106.800 Bhutanese vluchtelingen, sinds 15 jaar in Nepal, gevoed door Europa. Zij zitten in barakkenkampen in het zuidoosten van Nepal. 106.800 is het officiële aantal genoteerd door PAM, een UNO organisatie voor voedselbedeling. De UNO wil ze nu opnieuw tellen, want hun nieuwe kinderen zijn nog niet opgenomen in de statistieken. Waarom die vluchtelingen uit Bhutan? Bhutan, een lamaïstische staat, vaardigde in 1985 een discriminerende wet uit, die de rechten van Hindoes beperkt (stemrecht, werkgelegenheid). Bhutan heeft bijna één miljoen inwoners, waarvan één op tien hindoe waren en afstammelingen van Nepalezen die zich begin 20e eeuw in Bhutan vestigden. Die moesten nu blijkbaar buiten, uit compassie. Europa voedt die mensen voor 2 miljoen euro per jaar. Voor Bhutan zelf vinden we op de website van de CIA een BNP per inwoner van ongeveer 1000 euro per jaar en een gemiddelde levensverwachting van 55 jaar. Dat ligt inderdaad iets hoger dan in het oude Tibet van voor 1959. Bhutan leeft voor 90% van de landbouw. Voor de rest levert het waterkrachtelektriciteit aan India. Het economisch systeem is gebaseerd op grondbezit en privé-bedrijven, waarbij de inkomensverschillen enorm zijn. De koninklijke familie en haar administratie maken grote sier in India en in het Westen, Puur Nationaal Geluk.

Website Central Tibetan Administration, administratie van de 14e dalai lama in ballingschap.

Le Soir, 3/1/2007

CIA, World Factbook on internet.  

18:02 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bhutan, dalai lama, vluchtelingen, tibet, armoede

09-01-07

Een arm dorp

Er zijn nog dorpen die afhankelijk zijn van voedselhulp. Het dorpje Desi, in Oost-Tibet, vlakbij de grens met Sichuan, telt 53 families, een kleine vierhonderd personen in het totaal. Zoals zovele Tibetanen zijn ze tegelijk landbouwer en herder. Er zijn te weinig akkers – minder dan een halve hectare per familie - om iedereen genoeg te eten te geven. Dertig families krijgen voedselsteun van de overheid. Want er zijn ook weinig andere bezigheden die geld opbrengen en zouden kunnen dienen om het nodige voedsel te kopen. Vroeger kon het dorp nog inkomsten halen uit het kappen van bomen en het verhandelen van hout, maar dat is nu verboden. Er is geen elektriciteit in het dorp. Sommigen hebben een zonnepaneel en kunnen twee lampen en een kleine TV voeden. Anderen gebruiken een autobatterij zonder auto. Het vee dient als vlees of boter en als wisselgeld voor groenten en dies meer. Er is één familie zonder eigen inkomen, bij gebrek aan valabele werkkracht. Zij krijgen de “5 gegarandeerde dingen”: huisvesting, kleding, voedsel, onderwijs en geneeskundige zorgen. Dit systeem dateert van de beginperiode van het socialisme in China. De familie woont gratis in een huis, waarvan de eigenaar 40 euro huurgeld ontvangt van de plaatselijke overheid. De dorpschef is 44 jaar oud en was slechts tweemaal in Lhasa geweest, minder dan ikzelf. Nog twee andere personen van het dorp waren ooit eens op bezoek in Lhasa. “Het is minstens zes dagen ver, zei de chef. Het dorp behoorde vroeger tot de manoir van het Lhorang klooster. De dorpschef heeft niet de intentie om één van zijn vier zonen het klooster in te sturen. Het dorp heeft acht van zijn jongens aan het klooster geleverd. “De regels in het klooster zijn strenger dan vroeger”, naar zijn zeggen. “Jongens worden er sneller weggestuurd voor slecht gedrag en die worden dan scheef bekeken in het burgerleven. Vorig jaar zijn er acht ontslagen voor sexfeiten.”  Hij wil drie van zijn zonen uithuwelijken aan één en dezelfde vrouw en de jongste vierde laten studeren.

arm dorp

 

18:45 Gepost door infortibet in dorpen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, boeren, tibet, socialisme, armoede, kindmonnik, kloosters, landbouw, dorpen