28-02-11

Culturele bloei in Tibet

De aanklacht van de kringen rond de dalai lama dat de Chinese overheid een ‘culturele genocide’ pleegt in Tibet begint stilaan zeer lachwekkend te worden. Nog nooit waren er zoveel subsidies voor de Tibetaanse cultuur. De realiteit ter plaatse is sprekend en de cijfers zijn overdonderend. Bibliotheken, culturele centra van groot tot klein, ze zijn er met honderden. Tienduizenden boeken in het Tibetaans, tientallen kranten of tijdschriften, TV en radio-uitzendingen, je kunt er niet meer naast kijken. Enkele honderden lokale folkloregroepen (dans en traditionele opera) worden gesubsidieerd. Tweehonderd ervan kregen de laatste jaren centen voor een internationale tournee. Ook in de rest van China zijn ze te zien op TV of tijdens bijzondere evenementen.

De ‘culturele’ domper betreft in de feiten enkel het verbod van het separatisme.

20:34 Gepost door infortibet in mensenrechten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, cultuur, taal

28-11-10

Is het onderwijs gratis in Tibet ?

Algemeen antwoord: neen en in de rest van China ook niet.

Maar “algemene antwoorden” passen niet goed bij China. Het onderwijs is bovendien niet sterk centralistisch georganiseerd. Op het platteland bv ligt de ‘uitvoerende macht’ bij het kanton. Daarnaast zijn er ook kostelijke privéscholen en in Tibet zelfs kloosterscholen. Het onderwijssysteem is dus vrij divers in China, ook op gebied van de kosten voor de ouders. Sinds 2000 is de centrale regering begonnen met een aantal regulerende maatregelen.

In 2003 besliste de Staatsraad om in vier jaar tijd twee dingen te realiseren: in de minder ontwikkelde provincies (centraal en west-China) de negen jaar schoolplicht effectief tot stand te doen komen en het analfabetisme bij de jongeren tot nul te herleiden. Er waren toen nog 410 kantons (13% van alle kantons van China), waar dit niet het geval was, samen een bevolking van 83 miljoen mensen. Negen procent van de personen boven de 15 jaar was er nog analfabeet. Zij leven in afgelegen streken met een hoog percentage aan etnische minderheidsgroepen. De campagne stond onder de persoonlijke leiding van premier Wen Jia Bao. De overheid zorgde voor flinke subsidies voor de bouw van scholen, de uitrusting, het betalen van het onderwijzend personeel, enz. Het budget voor die regio’s was in 2006 (ongeveer 20 miljard euro) verdubbeld tegenover dat van 2002. Einde 2007 waren de twee doelstellingen bereikt in 368 van die 410 kantons.

 Maar wat zegt dit over het al of niet gratis zijn van het onderwijs? Niets. Dit toont enkel dat China als prioriteit zag en stelde: het basisonderwijs veralgemenen in de armere streken. De scholen echter konden nog altijd de ouders een aantal kosten laten betalen. Dikwijls lage kosten, soms ook hoge, naargelang de streek en naargelang het inkomen van de ouders. Om tot Tibet te komen: een middelbare school in Lhasa in 2000 vroeg 20 euro inschrijvingsgeld, plus 8 euro voor de boeken en 15 euro voor de internen. Mensen met een laag inkomen waren vrijgesteld, vooral kinderen van landbouwers en herders.

Voor Tibet nam de centrale regering een voorkeursbehandeling. Tussen 2001 en 2005 werd het verplichte basisonderwijs (zes jaar lagere school en drie jaar middelbaar) er kosteloos voor de ouders, indien zij in een agrarisch district of kanton leefden. Geen inschrijvingsgeld, geen boekenkost, geen betaling voor de internen, ongeacht het inkomen van de ouders. In de rest van China blijft het verplichte basisonderwijs niet gratis voor iedereen, enkel de lagere inkomens genieten daarvan.

De maatregel is voor de autonome regio Tibet en het kan dus goed zijn dat een Tibetaanse gemeenschap buiten Tibet, in de provincie Gansu bv, niet van dezelfde voorkeursbehandeling geniet.  

 Om maar te zeggen dat een “algemeen antwoord” voor een toestand in China een ondenkbare zaak is (voor hen).

 Gegevens:

Renmin Ribao, 20/12/2007; Frontline, India 16/09/2000; eigen bezoeken.

     

18:10 Gepost door infortibet in onderwijs | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, cultuur

10-12-08

mode

door jp desimpelaere

Tibetaanse jongeren in de steden zijn meer en meer gekleed volgens de mode. Niet dat ik dit prima vind, integendeel, het is maar een vaststelling, want ikzelf begin er op te vallen als 'niet erg in de mode'. Grappig vond ik de monddoekjes met elastieken achter de oren, tegen stof en koude wind. Vele dames in de steden dragen er een. Die dingen zijn overgewaaid uit het binnenland van China en blijkbaar goed bevonden. En in alle kleuren, verschillende motieven, met tekeningen erop, met kant op de rand of gewoon egaal. Je vindt winkeltjes met rekken vol van die monddoekjes. Waardoor ik er dus ook drie gekocht heb, 10 eurocent per stuk. Maar de mannen dragen die niet, die zijn uiteraard staalhard bestand tegen kou, stof en sneeuw. De tekeningen op de monddoekjes zijn braaf, ik heb er geen gezien met "I love Obama" of "fuck die of die" (vrije meningsuiting), ook niet met "Free Tibet" (er zijn grenzen, al lang). Zou de Tibetaanse cultuur dan toch nog authentiek zijn, ondanks de monddoekjes?

monddoekjes

hier uniform wit, niet zozeer mode volgend

monnikmonddoek

monniken volgen de nuttige rage

generaties

vestimentaire generaties. Zouden sommigen durven zeggen dat zij verplicht moeten worden (de jongeren) om zich traditioneel te kleden?

 

18:06 Gepost door infortibet in modernisering | Permalink | Commentaren (0) | Tags: authentiek, tibet, mode, cultuur, modern