31-05-10

Jezuïeten in Tibet

Europa had in de eerste 1500 jaar van onze jaartelling geen weet van het hoogplateau, noch van Tibet. De Arabische reiziger en handelaar, Suleiman, wist Tibet in 880 te plaatsen en Marco Polo schreef er op het einde van de 13de eeuw over. Maar het is pas enkele eeuwen later dat de eerste Westerse Europese verkenners Tibet te zien kregen. Die voorhoede van Europa waren missionarissen.

 

Rond de machtswissel tussen de Ming en de Qing dynastie in de 17e eeuw maakte Tibet voor het eerst kennis met christelijke missionarissen. Europa had tot dan toe nauwelijks weet van het hoogplateau. Maar in 1581 schreef de jezuïet Acquaviva, die in India diende: “Wij hebben een nieuwe natie gevonden die Bottan heet (hij had het over Tibet) en ten noorden van Lahore ligt, in het land waar de bronnen van de Indus zijn. De mensen zijn er vroom en er zijn geen moslims te bespeuren, dus moeten wij enkele confraters sturen om ze te bekeren.” . Maar dat was rapper gezegd dan gedaan. Met de steun van de paus en de Spaanse koning Filips II ging de jezuïet Bento de Goes als eerste op expeditie, maar hij kwam niet verder dan de huidige Chinese provincie Xinjiang en tekende de noordelijke contouren van het plateau.

 

In 1624 drongen Antonio de Andrade en Manuel Marques als eerste Europeanen vanuit het zuiden de Tibetaanse Kailash-regio binnen. In Barang, het eerste stadje, stichtten ze een missie. Barang is ook vandaag de plaats waar Westerse toeristen hun tocht naar de Kailash aanvangen. Met de hulp van de koning van Guge in West-Tibet bouwden ze een kerk. In de jaren tachtig vond een Tibetaans archeologisch team een Tibetaans ritueel masker in de streek. Bij nader toezien was het gemaakt uit een soort papier-maché, met verharde klei eromheen. Het papier was nog redelijk intact en bleek een verzameling pagina’s uit de bijbel te zijn, in het Portugees. Dit is het enige overblijvende bewijs dat Antonio de Andrade wel degelijk in de regio verbleven had.

 

In diezelfde periode staken de paters Cacella en Cabral, ook al jezuïeten, de grens over tussen Bhutan en Tibet en vestigden zich in Xigaze. De eerste bekeerders die in Lhasa aankwamen waren de jezuïeten d’Orville en Grüber, in 1661. D’Orville was de zoon van een Brusselse graaf. Zij kwamen uit het noorden, dwars door Qinghai en hadden daarvoor de goedkeuring van de Qing keizer gevraagd en gekregen. Als eerste Europeanen beschreven zij de Tibetaanse gebedsmolen, maakten een schets van het Potala, dat toen in de steigers stond, en noteerden de losbandigheid van de 6de dalai lama. D’Orville hield het slechts één maand uit, moest door ziekte terug naar India en stierf er kort nadien van uitputting. De schets van het Potala zou het enige beeld blijven dat Europa van Lhasa had tot in 1901. Twee andere Jezuïeten, Hippolito Desideri en Emmanuel Freyre, wilden in 1716 in Barang gaan zien of er nog christenen waren. Zij konden kort met de Mongoolse krijgsheer Lajang Khan sympathiseren, die toen het gebied controleerde, maar werden zowaar onder de voet gelopen door de Dzoungaren, die in die periode Tibet binnenvielen en veroverden.

 

In 1846 kwamen twee Franse lazaristen, abbé Huc en abbé Gabet, naar Lhasa. Zij bleven slechts drie maanden en waren de bijna eerste en zeker de laatste christelijke missie in de hoofdstad.

 

Meer kerken bij de Tibetanen van Yunnan

De provincies Yunnan en Sichuan kregen meer en langer bezoek van Westerse missionarissen. Je vindt er nu nog eigenaardige enclaves. Cizhong is een dorp op de bovenloop van de Mekong in de provincie Yunnan, niet ver van de grens met Tibet. Een katholieke kerk staat er naast een opeenhoping van mani-stenen (erfenis van de bon religie, overgenomen door het Tibetaanse boeddhisme). De meerderheid van de 100 families die het dorp telt noemen zich katholiek. De kerk dateert van 1905. Een Franse missionaris ligt er begraven in de tuin. Zijn Chinese naam is Wu Xudong. Het interieur van de kerk is nog prima bewaard, alle revoluties ten spijt. Wie woont in het dorp? Tibetanen, Nu, Lisu en Naxi. Weer één van die mengstadjes, die door de 14e dalai lama in de “grote culturele Tibetaanse zone” meegetekend worden. Een eigenaardigheid voor Cizhong zijn de wijngaarden. De Franse missionaris leerde “zijn uitverkoren volk” wijn fabriceren, nuttig voor de mis maar ook voor dagelijks gebruik. De inwoners van Cizhong hebben die ingevoerde traditie voortgezet. Wordt je uitgenodigd bij mensen thuis, dan krijg je een beker rode Cizhong wijn geserveerd.

 

In Tibet zelf bevindt de enige christelijke kerk zich in het dorp Yanjing, op de oever van de Mekong, niet ver van de provincie Yunnan. Op het einde van de 19e eeuw kochten drie Franse missionarissen het dorp af van het plaatselijke lamaïstisch klooster. Hun opvolger, Maurice Tornay, sneuvelde toen in 1940 de monniken van de nabije Tibetaanse boeddhistisch klooster zijn residentie, de kerk en het dorp gewapenderhand terug innamen. De kerk geraakte in verval, maar gedurende de Culturele Revolutie kreeg zij een nieuwe functie: lagere en middelbare school. De hoge beuken kregen een dubbel plafond en werden twee schoolverdiepingen. Rond 1990 werd het kerkje in zijn oorspronkelijke vorm gerestaureerd. Een Tibetaan, die zich “vader Laurent” laat noemen, nam de dienst als priester over, geassisteerd door twee Tibetaanse katholieke nonnen. Met het lamaklooster zijn er geen twisten meer want ze wonen elkaars hoogfeesten bij.

15:16 Gepost door infortibet in geschiedenis algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, europa, christendom, yunnan

09-06-09

Lulu Wang schrijft Open Brief over bezoek Dalai Lama

Begin juni was de Dalai Lama in Nederland. Later reisde hij door naar Frankrijk. Hij werd in de twee landen met veel egards ontvangen. De Chinees-Nederlandse schrijfster Lulu Wang voelde zich niet gelukkig bij het gebeuren. Ze schreef een Open Brief. Met haar goedvinden publiceren we hem integraal.

portret_lulu

Brief aan sommige westerse politici en media

Den Haag, Nederland
5 juni 2009
 
Hooggeachte mevrouw, heer,
 
Toen ik jaren geleden in China was, hoorde ik dat de politiek en de media in het Westen transparant zijn. En dat daar vrijheid van meningsuiting is. Nu ik in het Westen woon en werk, heb ik een paar vragen voor u en ik hoop van u een antwoord te mogen krijgen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat u streeft naar een mooie toekomst voor ons allen. Als een nieuwe Nederlandse burger zou ik graag achter uw besluiten kunnen staan, inclusief die over uw benadering van de Dalai Lama.

Twee verschillende beelden

Gisteravond zag ik op tv een interview met de Dalai Lama, die momenteel bij ons in Nederland op bezoek is en die door u met egards ontvangen wordt of gaat worden. Hij klonk wijs en leek mij sympathiek. Vandaar dat ik het zo jammer vind dat er een enorm verschil bestaat tussen het beeld dat Nederlandse kijkers van dit tv-programma, onder wie ikzelf, van de Dalai Lama kregen aan de ene kant en het beeld dat de meeste Chinezen van hem hebben. Hoe zou dat volgens u komen?

Wijsheid

Er zijn miljoenen priesters, dominees, rabbijnen, imams, boeddhistische monniken, taoïsten en andere geestelijken in de wereld, die wijze dingen zeggen en sympathiek zijn – waarom wordt de Dalai Lama door u uitverkoren om met zo veel eer te ontvangen en om zo veel media-aandacht te besteden?

Vrede

Boeddhisme is in mijn ogen een geloof dat harmonie, vrede en barmhartigheid in de samenleving bevordert. Als het doen en laten van een boeddhistische monnik direct of indirect, bedoeld of onbedoeld, voor verscheurdheid en vijandigheid tussen zijn broeders en zusters in zijn vaderland zorgt, alsmede politieke, ideologische en zelfs economische conflicten en onrust in het buitenland, weet u dan zeker dat hij zich bezighoudt met godsdienst?

Kerk en staat

Men heeft in Europa in de afgelopen honderden jaren door vallen en opstaan ingezien dat geloof en politiek, kerk en staat beter gescheiden gehouden kunnen worden. Waarom geldt dit inzicht ineens niet meer als het gaat om een binnenlandse aangelegenheid van China? De Dalai Lama wil namelijk de grondwet van Tibet laten baseren op de boeddhisme–theocratie (zie hoofdstuk 1, artikel 3, van Charter van de Tibetanen in ballingschap).*

Vrijheid

China heeft u herhaaldelijk verzocht de Dalai Lama niet te ontvangen, wat voor China van landsbelang is. Of China hier gelijk in heeft, doet in dit geval niet ter zake. Het is haar goed recht om haar binnenlandse zaken op haar eigen manier te regelen, of niet soms? Het staat u inderdaad vrij om te ontmoeten wie u wilt. Maar de vrijheid die u neemt is mijns inziens alleen geoorloofd als u tegelijkertijd de vrijheid van China om zichzelf te beschermen tegen – naar haar mening – gevaren, respecteert. Als u alleen hamert op uw eigen vrijheid en de vrijheid van China negeert, holt u het begrip van vrijheid dan niet op extreme wijze uit? Zegt u niet vaak tegen ons dat extremisme in godsdienst gevaarlijk is? En dat wij ervoor moeten oppassen? Hoe staat het dan met het extremisme in het begrip vrijheid? Als uw ongebreidelde vrijheid het schenden van de rechten van China betekent, moeten wij dan niet ook voor u oppassen?

Honderden landen en 55 volkeren

Er zijn honderden landen in de wereld en er bestaan 55 volkeren in China, waaronder mijn Tibetaanse broers en zussen. Waar mensen zijn, bestaan er geschillen en conflicten. Wat doet u besluiten om van de honderden landen juist uw warme belangstelling uit te laten gaan naar een monnik uit China en van de 55 volkeren in China juist naar de Tibetanen? Hoe zit het dan met de problemen die zich ook soms voordoen tussen de andere 54 volkeren in China? Gaat u ze allemaal voor hen oplossen? Of is er een speciale reden waarom uw keuze op Tibet valt?
 
Gisteren stond op teletekst dat de VN informatie van China eist over de doden die op 4 juni 1989 vielen. Dit roept vraagtekens bij mij op. Aan de ene kant wilt u het naadje van de kous weten wat er in China reilt en zeilt, en als China volgens u 'ongeloofwaardig' aan uw verzoek voldoet, zet u haar desnoods onder druk, al dan niet samen met de VN. Aan de andere kant, als China u toelichting geeft over een belangrijke situatie daar, waarom geeft u die dan niet altijd door aan uw volk of publiek, terwijl u over andere zaken van China uitgebreid en herhaaldelijk bericht  en openbare debatten en discussies, hoe verhitter hoe beter, organiseert?

Weinig informatie

Mijn Nederlandse vrienden en kennissen vertellen mij dat de Dalai Lama geen onafhankelijk Tibet nastreeft, maar meer autonomie voor Tibet. Ik vroeg hen van wie ze dit vernomen hebben, ze zeggen van de media. Zij, zelfs de Nederlandse journalisten die mij over de Dalai Lama willen interviewen, weten niets van wat China op 7 maart 2009 tijdens een internationale persconferentie aan buitenlandse verslaggevers toegelicht heeft, namelijk, de voorwaarden die de Dalai Lama en zijn organisatie hebben gesteld voor een autonoom Tibet:
1. Ze wensen een vierde van China - vijf keer    zo groot als Frankrijk - te hebben, het zogenaamde Dazang Qu (het Grote  Tibet Gebied),**
2. Ze willen de Chinezen, die niet tot de Tibetaanse  bevolkingsgroep behoren en die daar generaties lang,  honderden zo niet duizend jaar gewoond en gewerkt hebben, uit  dat 'dubbele' gebied zetten***
3. Ze willen dat het Chinese leger uit dat gebied vertrekt    
    
Wat mijn Nederlandse vrienden en kennissen ook niet weten:
1. Op 10 maart 2009, drie dagen na die bewuste persconferentie, ontkende de Dalai Lama tijdens een persconferentie in India dat hij deze dingen ooit gezegd heeft. Hij verzocht de Chinese regering met bewijzen te komen voor zijn zogenaamde uitspraak.
2. Weer drie dagen later, op 13 maart 2009, vroeg een Franse journalist tijdens een internationale persconferentie in China premier Wen Jiabao om die bewijzen. Wen voldeed aan dat verzoek.
3. Het bleek dat de Dalai Lama twee plannen had aangekondigd, waarvan één (met de naam Xizang Wudian Heping Jihua) in 1987 in de Verenigde Staten en de ander (Qidian Xin Jianyi) in 1988 in Straatsburg. Daar staan de bovengenoemde punten van de Dalai Lama en de organisatie onder zijn leiding zwart op wit in.
 
Men zou denken dat de Dalai Lama vergeten is dat hij dit ooit gezegd heeft.
1. In 2005 echter, in een brochure met de titel Zhongjian Daolu Xuanchuan Shouce - gemaakt door de organisatie onder leiding van de Dalai Lama - staat dat de bovengenoemde punten het resultaat zijn van een democratische procedure, met andere woorden: ze mogen niet gewijzigd worden.***
2. Op 27 oktober 2008, drie dagen voor de derde ontmoeting tussen de betrokken instantie van de Chinese overheid en de persoonlijke vertegenwoordigers van de Dalai Lama, had een woordvoerder van de organisatie onder leiding van de Dalai Lama in een interview met Duli Zhongwen Bihui in India de punten van de Dalai Lama herhaald. Plus nog: Chinezen die niet behoren tot de Tibetaanse bevolkingsgroep mogen geen ambtenaar in Tibet worden.
3. In november 2008 hebben de vertegenwoordigers van de Dalai Lama na een nieuwe ronde onderhandelingen met de Chinese overheid in hun memorandum aan de Chinese regering te kennen gegeven dat ze zowel het maken van de wetten als het uitvoeren ervan in Tibet in hun eigen handen willen hebben.*****   
 
Dat is ook de reden waarom ik niet graag in discussie wil treden met mijn Nederlandse vrienden en kennissen. Wij praten als het gaat over de Dalai Lama en/of Tibet, ondanks onze beste bedoelingen voor elkaar, langs elkaar heen. Omdat zij niet over de informatie beschikken die ik wel heb, omdat ik Chinees versta en nieuws direct van Chinese websites kan halen.

Autonoom Tibet

Als Chinezen die niet tot de Tibetaanse bevolkingsgroep behoren niet in Tibet, een onderdeel van China, mogen blijven wonen en werken, en als het Chinese leger niet in Tibet, dat van China is, aanwezig mag zijn, kunnen wij dan nog praten over een autonoom Tibet binnen China? Wanneer u als politicus een wetsvoorstel aan de Tweede Kamer zou voorleggen, waarin staat dat
1. Limburgers niet in Brabant mogen wonen en werken
2. Maastrichtenaren die zich sinds het jaar 1800 in Breda gevestigd hebben, teruggestuurd moeten worden naar hun geboortedorp
3. Het Nederlandse leger niet in Nijmegen gestationeerd mag worden
4. Gelderland zijn eigen wetten mag maken en uitvoeren
 
Acht u de kans aanwezig dat dit wetsvoorstel draagvlak vindt bij uw kiezers? Zo nee, waarom zouden uw Chinese collegae politici er wel iets in zien?
 
Zelfs als de Chinese regering onder druk van het westen de voorwaarden van de Dalai Lama zou aanvaarden en een kwart van China zou ontruimen voor de Tibetaanse broers en zussen, denkt u dat de ruim 1 miljard Chinezen dit overheidsbesluit zouden accepteren? In dat geval zou er niet alleen sprake kunnen zijn van een kabinetscrisis, maar misschien ook van een volksopstand. Wie heeft hier baat bij? Ik weet zeker dat u dit China niet toewenst.
 
Gezien het bovengenoemde, kunt u zich dan indenken dat Chinezen grote moeite hebben met het ‘autonome’ Tibet zoals de organisatie onder leiding van de Dalai Lama voor ogen heeft? Kunt u dan begrijpen waarom de Chinese gemeenschap in Nederland zich verdrietig voelt of boos maakt over hoe u de Dalai Lama hier ontvangt en verslag over hem doet?******

 

Ten slotte

Ik wil u iets over mijzelf vertellen. Sinds de zomer van 2008 heb ik besloten om niet meer deel te nemen aan discussies en debatten in Nederlandse tv- en radioprogramma’s. Waarom? Deze keer geef ik u antwoord op mijn vraag:
ik heb de indruk dat als ik iets over China uitleg wat in haar voordeel spreekt, ik links en rechts, binnen en buiten de programma’s, met de nek aangekeken word. Ik krijg beschuldigingen te horen dat ik ‘ambassadeur van China’ ben en dat ik ‘door China gestuurd ben om haar stempel op Nederland te drukken’. Sommige mensen roepen zelfs tegen mij: ga terug naar je eigen land als je het zo geweldig vindt! Ik ben daardoor voorzichtig geworden.
Juist zeer kritisch ben ik over de gang van zaken in China. De acht boeken die ik heb geschreven vertellen onder andere over de onvolkomenheden van mijn geboorteland. Nu werk ik aan mijn negende boek, weer een roman die de tekortkomingen van China niet onder stoelen of banken steekt. Voor mijn kritiek op China word ik hier echter bijna nooit met scheve ogen aangekeken. Het lijkt alsof ik hier eigenlijk alleen kritische vragen over China mag stellen, maar niet over Nederland. Is dit soms vrijheid van meningsuiting? De vrijheid om een mening te uiten die in een bepaald straatje past - anders worden je verwijten gemaakt? Of heb ik een verkeerd beeld hierover?
 
Hopelijk zetten wij met zijn allen eens en voor altijd een punt achter de Koude Oorlog-mentaliteit om een nieuw tijdperk in te gaan van communicatie en wederzijds begrip. Immers, een Koude Oorlog kan een warme of een hete worden. En in een oorlog is er geen winnaar. Laten wij de strijd tussen landen en volkeren uitstellen tot sint-juttemis.
 
Ik bid voor de vrede.
 
Met vreedzame, medemenselijke groet,
 
©Lulu Wang
www.luluwang.nl
luluwanggz@luluwang.nl

Auteur van Heldere maan (2007), Bedwelmd (2004), Het Rode Feest (2002), 
Seringendroom (2001), Het Witte Feest (2000), Het tedere kind (1999), Brief 
aan mijn lezers (1998), Het lelietheater (1997)
 
Voetnoten
* Het Charter toont ook gedetailleerd dat de Dalai Lama uitzonderlijk veel uitvoerende macht krijgt en dat de Tibetaanse burgerschap verbonden wordt met de Tibetaanse etniciteit.
** Een gebied waar de vroegere Dalai Lama's trouwens nooit over geregeerd hebben.
*** Ongeveer tien miljoen "anderen" (Han, Hui, Yi, Nu, Lisu, Salar, Mongolen, Naxi en nog enkele kleinere groepen) leven al zeer lang in het 'uitbreidingsgedeelte', in dat wat de Dalai Lama méér opeist dan het huidige Tibet, dat echt een multicultureel landschap vertoont.
**** Zie 'Memorandum on genuine autonomy for the Tibetan people' van de vertegenwoordigers van de Dalai Lama en het arikel in Xinhua Press erover op 21-11-08 'On de 'Memorandum of de Dalai Clique'.
 ***** Het grotendeel van de in deze brief genoemde informatie is te vinden op Nederlandse en/of Chinese websites (vele van laatstgenoemde sites hebben ook een Engelse versie).
 
Citaten 
"De 14e dalai lama veroorlooft zich politieke uitspraken, die weinig kerkelijke figuren hem nadoen. Recent was de dalai lama op rondreis in de USA. Op 5 mei was voor hem een bijeenkomst van 120 bekende Chinese dissidenten georganiseerd in een luxehotel in New York. Hij gaf zijn Chinese toehoorders geen 'inleiding tot het boeddhisme', maar sprak zijn steun uit aan hun streven om de Chinese Communistische Partij (CCP) van de macht te verdrijven. 'De CCP heeft lang genoeg geregeerd. De tijd is gekomen dat ze op pensioen gaan,' zo zei de 14e dalai lama," aldus Jean-Paul Desimpelaere, mei 2009. Zijn bronnen:  Asia Times Online 21/5/09 en Voice of America 30/4/09.
"Wij zijn hier, in naam van de Mensenrechten, bezig met het verdedigen van een theocratisch regime met absolute macht in handen van één leider en met een programma van etnische zuivering. Het ergste is dat wij het niet beseffen," aldus de Franse PS-senator, Jean-Luc Mélenchon, in Parijs in april 2008.
 

 

14:57 Gepost door infortibet in internationale dimensie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, europa, dalai lama

15-12-08

de dalai lama in het Europees Parlement, 4 dec 2008

 

door Jean-Paul Desimpelaere

De toespraak ligt in dezelfde lijn als vele van zijn recente toespraken. Hij begint met: "Ik ben hier vooral voor de promotie van menselijke waarden, zoals hartelijkheid onder de mensen." Dat neemt dan één zin in beslag, waarop een klein uur politiek betoog volgt rond de kwestie Tibet. Ook daar zijn de grote lijnen dezelfde sinds jaren. Toch is het nuttig om enkele nieuwe klemtonen aan te halen.

  • Hij beschrijft de rellen van maart in Lhasa als "spontaan" en "dapper". Via toeristen van dat moment weten wij dat dit brandstichtingen en lynchpartijen waren.
  • Hij eist van China dat een "internationaal inspectieteam" toegelaten wordt in Tibet. Die eis wordt ook door de USA verwoordt.
  • "De Tibetanen leven in een constante sfeer van angst: ben ik de volgende om gearresteerd te worden?," zo verwoordt hij de stem van binnenin Tibet. Dit ergert mij het meest. Ik was in Tibet in oktober 2008. Die spanning is er totaal niet. Ik kon vrijuit praten met gewone stedelingen, intellectuelen, boeren: zij beschouwden de rellen als schadelijk voor Tibet, beter zoiets niet meer, zeggen zij! De stad Lhasa was in zijn gewone doen: winkels, pelgrims, toeristen.
  • "In ons Memorandum aan de Chinese overheid zeggen wij dat wij er niet op uit zijn om niet-Tibetanen uit Tibet weg te sturen. Ons punt is wel de massale invoer van Han Chinezen in bepaalde delen. Dat stelt de Tibetanen in de minderheid en bedreigt het ecologisch evenwicht." Zij zijn er "niet op uit", maar het zal wel moeten.
  • De verwijzingen naar andere etnische minderheden in China worden steeds talrijker. Zijn discours beperkt zich niet tot Tibet. Etnische minderheden op de uiteinden van China, niet in het binnenland want die interesseren hem niet. Die uiteinden zouden vroeg of laat ook wel onafhankelijk kunnen worden, als we die toespeling goed interpreteren. De 14e dalai lama verwijst naar "Oost-Turkestan" (Xinjiang), Binnen-Mongolië en Mandsjoerije. Hij voegt er aan toe dat in Binnen-Mongolië de autochtone bevolking voor 80% onder de voet gelopen is door de Han Chinezen. Moeten die laatste daar ook weg (18 miljoen)? Hij vermeldt ook niet sinds wanneer daar veel Han wonen, dat dateert niet van eergisteren.
  • "Mijn geloof in de Chinese leiders wordt zwakker en zwakker. Maar ik zie meer Chinese bewegingen van intellectuelen die mij steunen." Het gedroomde Tibet van de 14e dalai lama zal inderdaad nooit onafhankelijk worden als niet tegelijk binnen China zelf een soort "Oranje Revolutie" plaatsvindt. Hij feliciteerde het Europese Parlement voor het toekennen van de Sacharov prijs aan een Chinese dissident. Hij heeft het dus niet enkel over Tibet, maar over China zelf.
  • "Ik hoop het beste, maar ben op het slechtste voorbereid." Het zal wellicht niet altijd vreedzaam blijven.

Dat dit discours een staande ovatie van het Europees Parlement meebracht, gaat mijn begrip te boven. Europa staat daar te applaudisseren voor pure politieke fictie en propaganda, dat is gevaarlijk.

 

Nog een onooglijk detail: de Manchu's

In zijn toespraak zegt de 14e dalai lama op een bepaald moment: "Today, the language, script and culture of the Manchu people have been extinct." (Taal en cultuur van de Manchu's is uitgedoofd).

In de zin ervoor had hij het over: "(de Chinese overheid) veroorzaakt massale Han inwijking in Tibetaanse gebieden, die gradueel zal leiden tot het uitdoven van de aparte Tibetaanse identiteit en cultuur."

Een Europese toehoorder zal verrast denken: "Er was al een precedent! De Manchu's bestaan al niet meer en die waren zelfs een tijd keizer! Dat wisten we niet. Die cultuuruitroeiing moet dus inderdaad erg zijn in China." Normale reactie, want wie weet er hier bij ons echt iets over de Manchu's, laat staan over hun taal?

De dalai lama laat dus uitschijnen dat de Manchu taal verdween door massale Han instroom in hun gebied, op aansturen van de huidige communistische overheid. Dat is een zeer handige verdraaiing van de geschiedenis voor onze onwetende oren. Enige toelichting, zonder al te veel in details te treden, is nodig.

De Manchu's waren een ruitervolk in het uiterste noordoosten van China. Zij veroverden Beijing in 1644 - toen waren zij met ongeveer twee miljoen mensen -  en nemen er de keizerstroon over. Dat wordt de Qing dynastie. Zij leggen beslag op terreinen en boeren, zij richtten Han legers op onder hun bevel en brengen het totale Chinese keizerrijk opnieuw naar een maximale grootte, Tibet en Xinjiang in het verre westen inbegrepen. Maar wat gebeurt er met hun taal? Zij geven die een soort "plechtig administratief" statuut, terwijl zij tegelijk de Chinese taal omhelzen in literatuur, poëzie, kalligrafie, geschiedschrijving, wetenschappen en handel. Verschillende keizers van de Qing waren uitstekende poëten, in het Chinees. Grote werken verschenen tijdens de Qing dynastie. Echter de vervalperiode van de Qing (einde 19e eeuw, begin 20e) liet vrijwel niets overeind van de Manchu taal, daar waren zij zelf de oorzaak van. In 1911, bij de val van het keizerrijk was de Manchu taal in onbruik geraakt in hun eigen aristocratische rangen en van onderwijs 'aan hun volk, in hun taal' was geen sprake meer. De woelige jaren van de Eerste Chinese Republiek en nadien van de Tweede Wereldoorlog brachten daar geen verbetering in, de Manchu taal werd niet meer heropgedolven. Kortom, het Manchu schrift was verdwenen lang voor de Chinese Revolutie er aankwam. De beginjaren van de Volksrepubliek brachten andere problemen mee dan 'taal'. Het ging om de heropbouw van een gigantisch land dat op de grond lag. Momenteel, nu enige welstand in China bereikt is, is er weer tijd voor intellectuelen om het Manchu erfgoed op te vissen, wat ook gebeurt. Er zijn nog 2 miljoen stukken in het National Archief bewaard. Chinese taalkundigen en historici zijn een beweging gestart: "Red de Manchu taal". In 2006 werd voor het eerst opnieuw een school in het 'Manchu' geopend.

Dat is totaal iets anders dan laten uitschijnen dat de 'Chinese communisten moedwillig de Manchu taal tot uitsterven brachten', zoals de toespraak van de dalai lama in het Europees Parlement suggereert.

 

Dit "Manchu-verhaal" is niet het enige verhaal uit de Chinese geschiedenis dat de huidige dalai lama misbruikt in zijn kruistochtbetoog tegen het huidige bewind in China. Maar het is wel een nieuw verhaal, en goed gevonden voor onze oren.

 

In een toespraak in Polen, enkele dagen later, riep hij de aanwezige wereldleiders op om China in het "democratische kamp" te brengen. "We must do that", was het begin van de zin van de 14e dalai lama. Op zijn website beschrijft de 14e dalai lama Walesa als "The Polish anti-communist icon".

 

19:03 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, dalai lama, manchu, europa, taal, china

25-11-07

histoire du bouddhisme tibétain

Histoire

Du Bouddhisme Tibétain

 La Compassion des Puissants

Elisabeth Martens

Passionnante leçon d'histoire - celle du Tibet - et interrogation à propos des fonctions psychologiques, sociales et politiques des religions, en particulier celles du Bouddhisme au Tibet, cet ouvrage rend au Bouddhisme tibétain son statut de religion qui, comme toute autre religion, a connu une évolution en accord avec son environnement social. Sur le Haut Plateau, l'enseignement du Bouddha a vogué, pendant un millénaire, loin de la compassion et de la tolérance qui sont, actuellement, les images de marque du Bouddhisme tibétain : il a servi à implanter son autorité morale et spirituelle sur les populations tibétaines et à s'entourer de biens matériels.

 L'auteure nuance également le trop angélique discours auquel nous avons été habitué depuis une cinquantaine d'années à propos de l'histoire récente du Tibet. Son regard critique donne une perspective nouvelle à la relation triangulaire établie, depuis 1959, entre le Tibet, la Chine et l'Occident. La lecture en filigrane du « conflit sino-tibétain » montre une stratégie géopolitique de longue haleine engagée par l'Occident au cœur de la Guerre Froide, en vue de nettoyer la Chine de son drapeau rouge. Le Bouddhisme tibétain d'aujourd'hui, aseptisé et modelé à nos demandes, a-t-il encore quelque chose à gagner en séduisant un Occident que l'on prétend en « vide spirituel » ?

 L'ouvrage, richement documenté, invite le lecteur à parcourir d'un pas alerte les coulisses du Bouddhisme tibétain ; ses touches d'humour relativisent le culte que nous vouons volontiers au Toit du Monde.

  
L'auteure :

 Elisabeth Martens est licenciée en biologie à l'Université Libre de Bruxelles. Elle s'est ensuite spécialisée en médecine chinoise à l'Université de Nankin. Durant sa formation, elle s'est particulièrement intéressée à la Pensée chinoise qui sous-tend les traditions médicales et les arts de santé. Ses voyages lors de son séjour en Chine (1988-92) l'ont amené à visiter les régions tibétaines ; attirée de longue date par la diversité des religions et des philosophies du monde, elle s'initia au Bouddhisme tibétain. Depuis son retour en Belgique, elle est chargée de cours de Religions et Philosophies d'Extrême-Orient (Bouddhisme, Taoïsme, Confucianisme) et multiplie voyages et recherches au Tibet et dans les régions avoisinantes.

 Editions L'Harmattan

262 pages, dans la collection « Recherches asiatiques »

21:37 Gepost door infortibet in religie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, boeddhisme, geschiedenis, europa, spiritualiteit, boek

22-01-07

mensenrechten in China

China antwoordde op een resolutie van het Europees Parlement op 20 januari 2000 dat China veroordeelde voor de stijgende schending van de mensenrechten.

* wij zijn erin geslaagd om 22% van de wereldbevolking te voeden met slechts 7% van de wereld-landbouwoppervlakte.

* wij zijn, de laatste 20 jaar, erin geslaagd om het aantal mensen die onder de armoedegrens leven in ons land te verminderen van 250 miljoen tot 30 miljoen.

De Europese resolutie spreekt van “teisteren” van de Tibetanen, Ouigouren en Mongolen. Niet toevallig dezelfde provincies die de Tibet-support-groepen van China willen afscheiden.

* wij schaften de discriminatie af die heerste onder de keizers. De etnische gebieden kregen steun en kenden een economische groei die hoger lag dan het landsgemiddelde.

* het aandeel van de bevolking van de etnische minderheden nam toe, van 6% tot 9% van de totale bevolking van het land, zeker niet door een genocide of door onderdrukking, wel per uitzondering op China’s nationale geboortepolitiek.

* Tibetaanse veeboeren en nomaden betalen geen belastingen.

* er zijn ongeveer 100 miljoen pratikerende gelovigen in China. Beleving van godsdienst is vrij. Het Europees parlement veroordeelt de wijding, door de Chinese katholieke kerk, van vijf bisschoppen in China en steunt de benoeming van 12 andere bisschoppen die door de vorige paus benoemd werden. We weten welk soort wijdingen de vorige paus bevoordeelde. Het Europees parlement schaart zich hierachter, wellicht om de niet-scheiding van kerk en staat bij ons te onderlijnen.

* Het totaal aantal gevangenen in Tibet, alle redenen bij elkaar genomen, bedraagt ongeveer 2000. Dit is, rekening houdend met de relatieve bevolking, net iets lager dan in België, dat 10.000 gevangenen telt. Internationale instanties hebben dit kunnen bevestigen. Zelfs de “Tibet support” groepen hebben het slechts over 143 Tibetaanse politieke gevangenen, buiten en binnen het actuele Tibet. De gemiddelde “zittijd” van de gevangenen is net geen vijf jaar. 

Xinhua, 31 jan 00

Contemporary Tibet, Barry Sautman 

vrije monniken

vrije monniken