24-01-08

Het Sertar klooster, een vreemde controverse

Eerst situeren: het Tibetaanse Sertar klooster (of Larung Gar) bevindt zich in het noordwesten van de provincie Sichuan. Het is geen oud klooster en werd pas gesticht in het begin van de jaren tachtig, iets meer dan twintig jaar geleden, door de lama Khenpo Jigme Phuntsok van de nyingmapa school. Meer bedoeld als boeddhistisch vormingscentrum bevat het geheel bijna geen tempels. Het kende een spontane toevloed van leerlingen, vaste en tijdelijke, zowel Tibetanen als Chinezen. In 1995 verbleven er ongeveer 3.000 monniken en nonnen[1]. De Tibetaanse regering in ballingschap schrijft in 2002 dat de site uitgegroeid is tot 8.000 personen[2]. Een kennis van ons, die er in 2007 langskwam, schatte het aantal mensen in Sertar op 20.000, monniken, nonnen en tijdelijke retraitegangers, vooral vanuit Canton en Hongkong.

Wel, er is iets met die nederzetting. De Tibetaanse ballingen zeggen dat de Chinese overheid van de provincie Sichuan het min of meer afgebroken heeft in 2001[3]. Zij stellen: "Eerst werden 1.000 Chinese boeddhisten verdreven, daarna 4.000 nonnen. Beijing wou het aantal mensen in Sertar beperken tot 400. De huizen werden systematisch afgebroken om te verhinderen dat ze er zouden blijven." TCHRD, de mensenrechtenorganisatie van de Tibetanen in het buitenland, hebben foto's op hun website staan van wat evengoed huizen in afbraak of in opbouw kunnen zijn. De inlichtingendienst van de Amerikaanse ambassade in Beijing, in hun rapport over godsdienstvrijheid in China (2006, website USA-ambassade) spreekt van "de afbraak van 74 illegale woningen". De leider van de gemeenschap in Sertar, Khenpo Jigme, werd overgebracht naar Chengdu voor medische verzorging van een hartkwaal en TCHRD suggereert dat hij "gevangen gezet werd en in duistere omstandigheden stierf".

Blijft natuurlijk dat in 2007 er geen 400 verblijvende leerlingen waren, maar 20.000. Van vernielingen was er geen spoor of geen spoor meer. De lokale overheid had er zelfs telefoon geïnstalleerd.



[1] Gyurme Dorje, « Tibet Handbook », Footprint, London, 1996.

[2] Tibetan Center for Human Rights, website.

[3] ibidem

sertar

dat is een klooster, geen stad. Of een kloosterstad. Sertar nu. 

11-03-07

godsdienstvrijheid

religieus feest in nangqen

een religieus feest in Nangqen (grens Qinghai-Tibet)

 

Een Amerikaans regeringsdocument (US Department of State) vrijgegeven op 15 september 2006, te vinden op http://beijing.usembassy.gov

 

Het rapport geeft een gedetailleerd overzicht van alle monniken en nonnen, die lastig gevallen werden door de Tibetaanse overheid, die gewelddadig aangepakt en/of opgesloten werden. De Amerikanen beschuldigen China van beperking van godsdienstvrijheid terwijl de Chinese overheid spreekt over het beteugelen van separatisten. Veel van de aangehaalde voorbeelden draaien uiteraard rond de figuur van de 14e dalai lama. Het Amerikaans rapport zegt bijvoorbeeld dat openlijke aanhangers van de 14e dalai lama uit de kloosters gezet worden. China heeft een duidelijk standpunt: “de 14e dalai lama is slechts welkom wanneer hij de nationale eenheid aanvaardt. Zolang hij door het buitenland gesteunde politieke agitatie tegen China voert, is hij geen echte religieuze leider, maar een gevaarlijke separatist.” China verbiedt dan ook rites of feesten rond zijn figuur in Tibet, zoals een ritueel ter ere van zijn geboorte. De USA vinden dat dit wel moet kunnen. De vraag stelt zich natuurlijk: waar bemoeien zij zich mee? Die vraag zullen we terzijde laten, enkel dit misschien: dominee Luther King is nog niet zo lang geleden en ondertussen moesten we allemaal Halloween slikken. Terug naar Tibet. Het rapport stelt dat “het diplomatiek personeel van de USA in China contact onderhoudt met een brede waaier van religieuze leiders en pratikerenden in de Tibetaanse gebieden en er ook regelmatig naartoe reist om de graad van religieuze vrijheid te gaan opmeten. De ambassade verstrekt beurzen voor religieuze studiereizen naar de USA.” Het Amerikaans “diplomatiek” personeel heeft zeker en vast een goede speurdersopleiding gekregen, met wereldfaam. Hieronder een aantal van hun bevindingen (tussen aanhalingstekens), die ze als schending van de godsdientvrijheid aanzien. Hier of daar een korte commentaar, waar die niet overbodig is.

- “Vele kaders in de administratie, in de regering en in de communistische partij zijn pratikerende boeddhisten. Toch krijgen zij af en toe les in atheïsme.”

- “Er zijn 1.700 tempels of kloosters in Tibet zelf en 1.535 in Tibetaanse autonome gebieden in andere provincies, samen goed voor 106.000 monniken en nonnen.” Dat is één man op twintig, wat in onze ogen veel is maar het komt overeen met bijvoorbeeld het boeddhisme nu in Thailand. In het oude, feodale Tibet van vijftig jaar geleden was het nog veel meer, één man op vijf. In Tibet zelf waren er in 1959 ongeveer 2.500 kloosters met samen 115.000 monniken. (Goldstein). “De religieuze lokale gemeenschappen moeten zich laten registreren en bouwvergunningen aanvragen voor tempels.” Dat moet ik ook doen.  “De overheid remt de groei van de kloosters af en beperkt het aantal religieuze activiteiten.” “De grote kloosters in Tibet zelf krijgen een numerus clausus opgelegd.”

- “Monniken en nonnen krijgen niet gemakkelijk een paspoort om naar het buitenland te kunnen reizen”. Alhoewel het rapport ook toegeeft dat “in 2006 vele Tibetanen naar India konden reizen om er een Kalachakra ritueel van de 14e dalai lama bij te wonen maar dat ze bij hun terugkeer in de gaten gehouden werden.”

- “Het is verboden om kinderen beneden de 18 jaar als monnik in een klooster op te nemen.” De rechten van het kind zijn plots verdwenen uit de “Mensenrechten”! En dan de raadgeving op de klap toe: “Sommige kloosters omzeilen dat door die kinderen toch op te nemen maar niet te registreren tot ze 18 zijn.”

jongeren

In de kleinere kloosters, of in die ver verwijderd van de grote centra, zijn er tal van kinderen en jongeren in de kloosters "ingewijd". 

- “Monniken-schriftgeleerden kunnen minder tijd aan studie besteden omdat ze meer tijd moeten besteden aan het verwerven van een inkomen voor het klooster.”

- “Monniken en nonnen moeten tot vier sessies per jaar bijwonen van politieke opvoeding.”

- “Tijdens het Kalachakra ritueel in India riep de 14e dalai lama de Tibetanen op om voortaan de wilde dieren te beschermen en af te zien van het traditioneel dragen van tijger- en panterpelzen. Bij hun terugkeer in Sichuan, gaven sommige Tibetanen daar letterlijk gevolg aan door de bestaande kledijpelzen te verzamelen en te verbranden. Dit werd door de Chinese overheid verboden.” t’Is toch weer niet wel.

- Volgt ook een reeks van namen van vervolgde monniken en nonnen. De voor de helft vermelde bronnen zijn niet neutraal en maken deel uit van het internationale netwerk dat rond de 14e dalai lama geweven is: Radio Free Asia, Tibet Information Network, World Tibet Network, Free Tibet Campaign, Tibetan Centre for Human Rights, Human Rights Watch. Te noteren valt dat Amnesty International diezelfde bronnen zonder veel moeite overneemt. Een commissie van het Amerikaans Congres (Congressional Executive Commission on China Political Prisoner Database, CECC PPD) telt momenteel 96 politieke gevangenen in Tibet, waarvan 71 geestelijken. Amnesty telt er iets méér: 143. Daar zitten een paar bommenleggers bij, die de geestelijke ontplooiing wat kracht wilden bijzetten en “casseurs” van tijdens sommige betogingen. De gevangenen die de USA in andere landen als “politieke” gevangenen bestempelen, zijn er dikwijls van dat soort waarvan de ideeën tijdelijk passen in hun eigen politiek, zonder in acht te nemen of die personen de wetten van hun land overtreden hadden. Openlijke propaganda voor separatisme is verboden in Tibet en daar staan straffen op, daar hebben wij ons niet mee te moeien, laat staan van vingerwijzend de gestraften “politieke” gevangenen te noemen. Maar dan nog: een kleine honderd gevangenen beschuldigd van separatisme, al of niet met geweld, dat is zéér weinig. Dat is één gevangene op twintig gevangenen in Tibet. En het totaal aantal geïnterneerden in Tibet ligt proportioneel lager dan in België, zonder van de USA te spreken. De USA dringen bij de Chinese autoriteiten aan om die allemaal te mogen bezoeken. Stel je voor dat ze België vragen om een of andere Vlaamse separatist, die in schermutselingen verwikkeld was en in de nor zit, te mogen bezoeken? Ze zouden bij hem waarschijnlijk een vaste baan als beroemdheid opwekken. Wat zoeken de USA en hun gigantische internationaal netwerk toch in Tibet? Als we sommige hier verspreide informaties moeten geloven krijgen we de indruk dat minstens de helft van de monniken in de cel (niet in een kloostercel) zit.  

Het rapport zegt nog: “een foto van de 14e dalai lama bezitten en ophangen is officieel niet strafbaar in Tibet, maar de mensen durven het niet doen uit vrees als separatist gebrandmerkt te worden.” Dat is grotendeels waar, hoewel de populariteit van de 14e dalai lama er sterk dalend is juist omwille van zijn separatisme.

oud en jong, west en oost

jong en oud, westers en oosters

 

20:33 Gepost door infortibet in religie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, godsdienstvrijheid, ceremonie, usa, dalai lama, kloosters

22-01-07

mensenrechten in China

China antwoordde op een resolutie van het Europees Parlement op 20 januari 2000 dat China veroordeelde voor de stijgende schending van de mensenrechten.

* wij zijn erin geslaagd om 22% van de wereldbevolking te voeden met slechts 7% van de wereld-landbouwoppervlakte.

* wij zijn, de laatste 20 jaar, erin geslaagd om het aantal mensen die onder de armoedegrens leven in ons land te verminderen van 250 miljoen tot 30 miljoen.

De Europese resolutie spreekt van “teisteren” van de Tibetanen, Ouigouren en Mongolen. Niet toevallig dezelfde provincies die de Tibet-support-groepen van China willen afscheiden.

* wij schaften de discriminatie af die heerste onder de keizers. De etnische gebieden kregen steun en kenden een economische groei die hoger lag dan het landsgemiddelde.

* het aandeel van de bevolking van de etnische minderheden nam toe, van 6% tot 9% van de totale bevolking van het land, zeker niet door een genocide of door onderdrukking, wel per uitzondering op China’s nationale geboortepolitiek.

* Tibetaanse veeboeren en nomaden betalen geen belastingen.

* er zijn ongeveer 100 miljoen pratikerende gelovigen in China. Beleving van godsdienst is vrij. Het Europees parlement veroordeelt de wijding, door de Chinese katholieke kerk, van vijf bisschoppen in China en steunt de benoeming van 12 andere bisschoppen die door de vorige paus benoemd werden. We weten welk soort wijdingen de vorige paus bevoordeelde. Het Europees parlement schaart zich hierachter, wellicht om de niet-scheiding van kerk en staat bij ons te onderlijnen.

* Het totaal aantal gevangenen in Tibet, alle redenen bij elkaar genomen, bedraagt ongeveer 2000. Dit is, rekening houdend met de relatieve bevolking, net iets lager dan in België, dat 10.000 gevangenen telt. Internationale instanties hebben dit kunnen bevestigen. Zelfs de “Tibet support” groepen hebben het slechts over 143 Tibetaanse politieke gevangenen, buiten en binnen het actuele Tibet. De gemiddelde “zittijd” van de gevangenen is net geen vijf jaar. 

Xinhua, 31 jan 00

Contemporary Tibet, Barry Sautman 

vrije monniken

vrije monniken