06-12-10

Oude getuigen in Tibet

Er zijn nogal wat oude mensen in Tibet. Mensen, die er van bij de geboorte van de dalai lama ook waren. Die laatste is er niet meer sinds zijn achttien jaar, maar vele zeventigers zijn er nog wel. Het zou een lang werk zijn om een ‘gemiddeld profiel’ te maken van die zeventigers in Tibet. Ik praatte slechts met enkelen en dan nog op het platteland, met boeren dus. Hun verhaal is toch vrij gelijklopend. Zij waren tot  in de jaren 1950 halfvrij, zij waren gebonden, soms met geweld sinds hun kinderjaren, aan een lama of een landheer. Zij moesten voor hem werken op gevaar van stokslagen en konden slechts een deel van hun oogst houden voor een moeizaam overleven. Geen geneeskundige verzorging, geen onderwijs. Pas in het begin van de jaren zestig werden ze ‘vrij’ en kregen een stuk grond en een troep vee uitsluitend voor henzelf. Zij werden er flink beter op, zeggen ze. Maar einde jaren 1960 en gedurende de jaren 1970 verbeterde er niet veel, integendeel, er waren teveel interne strubbelingen, de politiek van China was niet goed en hun godsdienst was verboden. Langzaam kwam er hoop vanaf de jaren 1980. Maar een spectaculaire vooruitgang is voor hen overduidelijk sinds 2000. Een beter inkomen, een deftig huis, minder financiële gezondheidsproblemen, meer onderwijs voor hun kleinkinderen, armensteun en zelfs een begin van pensioen. Zij vinden ook dat de dorpsleiding vrij veel initiatief kan nemen op allerlei vlak.

Dit zo resumeren lijkt op een nieuw paradijs. Neen, dat is het niet. Er is gewoon vooruitgang voor de mensen, maar die is nog zeer summier. Vijftig jaar geleden had die man geen centen, gewoon wat gerst. Nu heeft hij 500 euro per jaar, daar bouw je nog geen badkamer mee.

22:47 Gepost door infortibet in geschiedenis sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, lijfeigenen