19-11-09

De Franse Senaat, het Amerikaans Congres en Tibet

Op 22 oktober 2009 publiceerde de Amerikaanse Congrescommissie over China een lijvig (152 pagina’s) rapport over de ‘mensenrechten’ in Tibet.[i] Dat doen zij ongeveer jaarlijks. China doet zoiets niet over een ander land, zij mengen zich niet in de interne keuken van anderen. Op internationaal vlak is China felle voorstander van dialoog en tegelijk niet-inmenging in elkaars binnenlandse aangelegenheden. Over het Amerikaans rapport rond Tibet zegt China gewoon: “Met wat bemoeien jullie zich?”, tegelijk zeggend dat de informatie in het rapport op geen grond van waarheid steunt, maar zonder in detail op de polemiek in te gaan.

 

Het rapport van de Amerikaanse Congrescommissie haalt zijn feiten voornamelijk uit de kringen rond de dalai lama, uit de Chinese dissidentenwereld en uit de satellietorganisaties van de CIA, zoals ‘Radio Free Asia’, ‘International Campaign for Tibet’ en het ‘Tibetan Center for Human Rights and Democracy’. Daar staan tal van precieze aanklachten in over “te weinig politieke vrijheid, arrestaties, gebrek aan persvrijheid, intomen van de invloed van de godsdienst” en dies meer. Maar wat opvalt is dat die aanklachten eigenlijk veel minder sterk zijn dan wat bij ons in het publiek in het Westen circuleert. Of met wat de dalai lama vertelt. En die twee laatste zijn ongeveer hetzelfde.

Het is leerrijk om hierbij de toespraak van de dalai lama te nemen, die hij hield voor een hoorcommissie van de Franse senaat, in augustus 2008, volop tijdens de periode van de Olympische Spelen in Beijing. Ik zet een paar stellingen van hem op een rijtje.

 

“Na de manifestaties van maart 2008 kregen wij talrijke getuigenissen over willekeurige executies en van folteringen tot ter dood. De lichamen van de verdwenen personen werden niet aan de familie teruggegeven. Terreur heerst alom”

Geen spoor daarvan in het nochtans door de Tibetaanse bannelingen en de CIA –satellieten gestoffeerd lijvig rapport van het Amerikaans Congres. En de terreur heb ik ook niet gevoeld toen ik er was op het moment van zijn speech.

 

“Nog voor de evenementen van maart 2008 zagen we een systematisch vervangen van Tibetaanse kaders door Chinese, ter voorbereiding van wat zou volgen. Een zeer betrouwbare bron vertelt ons dat de Chinese overheid van plan is om na de Olympische Spelen één miljoen Chinezen naar Tibet te doen emigreren. Een andere maatregel zou erin bestaan om alle Tibetanen, die in het buitenland studeren binnen de zes maanden te verplichten terug te komen.”

Geen spoor daarvan in het Amerikaans rapport en straffer: ook niet in de realiteit!

 

Maar er staan nog andere ‘straffe’ dingen in zijn toespraak voor de Franse Senaatscommissie, die niet direct verband hebben met het Amerikaans rapport over de mensenrechten. Ik zet er nog enkele op een rijtje, met een klein beetje commentaar.

 

“De winkels die Tibetanen openen in het binnenland van China, worden geboycot”.

Daar heb ik toch het tegendeel van gezien, in dezelfde periode als zijn speech (augustus 2008). Tibet is in de mode in de rest van China. Wat waar is: die modecentra mogen geen propaganda maken voor de onafhankelijkheid van Tibet. De dalai lama zou misschien wel graag een dergelijk netwerk voor zijn strijd in China willen.

 

“Ik heb het internationale Rode Kruis uitgenodigd om bijstand te verlenen bij de aardbeving in Tibet (noot redactie: niet in Tibet, maar in Sichuan, waarvan hij een deel opeist als Tibetaans grondgebied). De Chinese autoriteiten hebben geweigerd.”

De internationale pers heeft de Chinese autoriteiten geloofd om de efficiënte hulpverlening na de aardbeving. Voor de dalai lama is het openbreken van China via “internationale hulp of inmenging” een tactiek die hij deelt met de VS.

 

“In Binnen Mongolië zijn de oorspronkelijke Mongolen, 3 à 4 miljoen, overspoeld door 80 miljoen Han-Chinezen.”

De cijfers kloppen niet, want de autonome regio Binnen-Mongolië telt slechts 25 miljoen mensen. Maar wat erger is: hij predikt de etnische haat niet enkel voor Tibet.

 

“Nu ik buiten Chinees Tibet ben, voel ik me een vrij mens, ik kan zeggen wat ik wil, ik kan gaan waar ik wil. Ik voel me dus goed. Ik steek een hand uit naar de Chinezen, maar zij grijpen die niet. Dan ben ik wel verplicht om de andere hand uit te steken naar diegenen die ons werkelijk steunen in deze wereld.”

Hij bedoelt de VS en een beetje Europa, als het maar tegen China is.

 

“De internationale gemeenschap heeft geen enkele reden om zich te laten pesten door het Chinese communistische regime. Hier in het Westen heerst fundamentele vrijheid. Daarom is het belangrijk dat jullie de kant kiezen van volkeren, die nog niet van die vrijheid genieten.”

Een etnisch scenario om China te doen uiteenspatten.

 

“Frankrijk lijkt niet direct bedreigd door de troepen van China, maar India en Japan wel. Voor hen is deze gemilitariseerde supermacht een reëel gevaar. Het is een supermacht beschikkend over nucleaire wapens, die macht enkel ziet via geweld en niet aarzelt om dat in praktijk om te zetten. Hun intercontinentale raketten zijn misschien een bedreiging voor Rusland en Europa.”

Alle internationale strategen zijn het erover eens dat de militaire capaciteit van China om buiten zijn grenzen te treden zeer beperkt is. De DL zaait toch het idee, ‘diaboliseren’ heet dat in het Frans. Nochtans heeft China geen enkele militaire basis in het buitenland. Dat kunnen andere ‘groten’ niet zeggen, ondanks hun Nobelprijzen voor de vrede.

 

“Groot Tibet werd bestuurd door de opeenvolgende dalai lama’s.”

Dat is vrijwillig liegen. Alle historische documenten tonen dat het lokale gezag van de dalai lama’s zich beperkte tot de huidige provincie Tibet, niet de ‘verdubbelde extensie’ (zie elders op dit blog).

 

“Met de Chinese overheid in 1950 was ik overeengekomen dat Tibet een eigen leger mocht hebben.”

Grotendeels vals. Een Tibetaanse afdeling binnen het nationale Chinese ‘Volksbevrijdingsleger’ is iets anders.

 

“Er is nood aan een Tibetaanse bufferstaat tussen India en China.”

Ja, liefst geen toenadering tussen India en China. Beter een bufferstaat naar Westers model.

 

“Ik benadruk dat China, nu het zich integreert in de internationale markt, beter de idealen van de democratie zou omhelzen.”

Ja, uiteraard, zich te grabbel gooien aan het Westers neoliberalisme. Maar dat is China niet van plan blijkbaar.

 

Conclusie:

Zelfs al zijn de aangehaalde feiten in het Amerikaans rapport twijfelachtig maar toch niet fel overdreven, de dalai lama doet er in elk geval nog een marketingschepje bovenop gedurende zijn internationale tournee.   



[i] « Congressional Executive Commission on China, Special Topic Paper : Tibet 2008-2009 », te vinden op het net.

23-03-08

strategie na de onlusten

 

Het geweld in Lhasa, op 14 maart 2008, door Tibetaanse groepen betogers tegen de Huimoslims en de Han Chinezen was zo brutaal dat de 14e dalai lama en zijn "regering" in ballingschap zich vrij snel verplicht zagen om zich er van te distantiëren. Tal van buitenlandse toeristen getuigden allen in dezelfde zin: brandstichting, stenigen of verbranden van mensen en ze met ijzeren staven en messen bewerken. Tweeëntwintig doden en meer dan 300 gewonden, bijna uitsluitend Hui en Han, een raciale raid[1]. Serge Lachapelle, een toerist van Montreal, getuigt: "De moslimwijk is volledig vernield, geen enkele winkel bleef er overeind."[2]  Al op dinsdag 18 maart verklaarde de 14e dalai lama in een persconferentie dat "de gebeurtenissen in Tibet aan zijn controle ontsnapten en dat hij zelfs zou aftreden indien het geweld voortduurt. Het geweld betekent zelfmoord ".[3] En Thubten Samphel, secretaris voor informatie en internationale relaties van de Tibetaanse "regering" in ballingschap, had slechts één woord tegenover de verslagen van de buitenlandse toeristen: "tragisch".[4]

Nochtans, bij het uitbreken van de onlusten, had de 14e dalai lama zelf, de Tibetaanse "regering" in ballingschap en het wereldnetwerk van "Tibet Support" groepen de internationale publieke opinie te verstaan gegeven dat "het Chinese leger brutaal op een vreedzame betoging ingeschoten had."  De 14e dalai lama riep de Chinese overheid op om "geen geweld te gebruiken." Dit is blijven hangen bij het overgrote deel van de wereldopinie. Diezelfde paar tientallen buitenlandse getuigen kwamen echter in de pers met een ander verhaal: de politie en het leger zijn zo gecontroleerd opgetreden tegenover de "het compleet uitzinnig geweld" (de woorden van een Zweedse toerist), dat hen geen enkele dode kan verweten worden.

De Chinese overheid spreekt van een voorbereide en georganiseerde opstand. Op 10 maart werd door de 14e dalai lama, zijn "regering" en zijn steungroepen de opstand in Lhasa van 1959 herdacht. Voor de Tibetanen in het buitenland is dat hun "nationale feestdag" geworden. Op die datum vertrok uit India een "mars op Tibet", georganiseerd door het nieuw opgerichte "Tibetan People's Uprising Movement"[5], een kaderorganisatie waarin ongeveer alle groepen van het Tibetaanse "parlement" in ballingschap aan deelnemen: de NDP (New Democratic Party), de jeugdbond (TYC) en de vrouwenbond.  "Uprising" is moeilijk anders te vertalen dan "opstand". 10 maart was het signaal voor de opstand, wereldwijd aangemoedigd door kleine betogingen voor de Chinese ambassades (o.m. in Brussel). In de Tibetaanse gebieden in China circuleerden pamfletten, die opriepen tot betogen voor onafhankelijkheid.[6] Driehonderd monniken van het Drepung klooster in Lhasa hielden op 10 maart een bitsige nog geweldloze betoging in het centrum van Lhasa, maar de politie kon hen zonder geweld doen ophouden. Zoals we weten is dit op 14 maart anders uitgevallen. De afzonderlijk opererende groepen Tibetanen, die in de hoofdstad vernielend rondtrokken, waren volgens de ooggetuigen allen gelijkaardig "bewapend": stokken, ijzeren staven, rugzakken met stenen, brandbommen, lange messen of zwaarden. Het gevolg is gekend.

Binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland is een sterke stroming aanwezig die genoeg heeft van de "zachte" aanpak van de 14e dalai lama. Zij concentreren zich in het "Tibetan Youth Congres", de "jeugdbond", meestal dertigers. Eén van de vijf basistellingen van hu programma luidt: "strijden voor de totale onafhankelijkheid van Tibet, zelfs als dit levens moet kosten."[7] Hun voorzitter, Rigzin, lost in een interview: "Ik roep de Tibetanen op om hun betogingen verder te zetten tot China Tibet verlaat."[8] De 14e dalai lama roept op om de "mars op Tibet" (die moet normaal zes maanden duren tot aan het begin van de Olympische Spelen in Beijing)  te staken en bestempelt die als "ondoeltreffend", maar Rigzin, daarmee geconfronteerd, antwoordt kort: "Neen!".[9] Waarop de 14e dalai lama dan weer zegt: "stop met het geweld en de oproep voor onafhankelijkheid, anders verliezen wij de steun van de USA."[10]

Op 21 maart is dan "toevallig" nummer drie van de USA, de voorzitster van het Amerikaanse Congres Nancy Pelosi, op bezoek bij de 14e dalai lama in Dharamsala in India. Zij noemt de situatie in Tibet "een uitdaging voor het wereldgeweten" en eist van China de toestemming om een "internationale onafhankelijke onderzoekscommissie" in Tibet toe te laten, om na te gaan of de beschuldiging van Beijing dat "de dalai lama kliek achter de onlusten zit" wel waar is en om toe te zien op de "behandeling van aangehouden betogers".[11] Dat is één spoor dat de USA volgen: China proberen te dwingen inspectieteams rond de "Mensenrechten" toe te laten, of kunnen zeggen dat China die weigert. In dezelfde zin ligt de oproep van de 14e dalai lama, die in zijn toespraak van 10 maart (alweer, nationale opstandherdenking) China in zijn geheel aanmaant om "transparanter" te worden.[12] Dat doet aan de "glassnost" denken, die de verbrokkeling van de USSR inluidde. Duitsland sluit zich al aan bij de eis voor "transparantie" bij monde van zijn minister van Buitenlandse Zaken: "De federale regering van Duistland zegt aan de Chinese regering: wees tranparant!"[13]

Eisen voor "transparantie" kunnen aan kracht winnen wanneer het intern verzet in de Tibetaanse gebieden groter is. Onlusten zijn minder welgekomen voor het vreedzaam aureool van de 14e dalai lama, maar kunnen misschien nu iets sneller de strategie van de USA dienen. De kaart van de "dictatoriale repressie" is voor hen gunstig om een wereldwijd protest rond de Olympische Spelen te bekomen. Daarvoor hebben zij een aantal "strijders" nodig, want die lokken de repressie uit. Het gaat voor de USA niet om Tibet, dat schreven zij al in 1949, het gaat om China.[14]  De tendens binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland die gewelddadig verzet voorstaat neemt toe. Wanneer de 14e dalai lama zegt "pas op of WIJ verliezen de steun van de USA", kan dit mogelijks betekenen: "verlies IK de steun van de USA, met mijn gematigde vreedzame koers". Komen de USA stilaan terug naar hun strategie van de jaren '60, toen zij volop guerrilla-activiteiten in Tibet steunden met wapens en geld? Dat is redelijk waarschijnlijk. Nancy Pelosi van de USA wil de 14e dalai lama daarbuiten houden, vandaar haar bericht aan het adres van Beijing: die man zit er voor niets tussen. Maar zij heeft geen woord over voor het betreuren van de slachtoffers van de etnische onlusten. Met andere woorden, het komt hen goed uit. En wanneer iets "goed uitkomt" voor de USA, dan hangt daar geld aan de paasklok. Nancy Pelosi uit in elk geval haar tevredenheid met de huidige toestand: "Dank om hier de Amerikaanse vlag te laten wapperen. Dat is meer dan wat we ooit konden dromen", in haar toespraak in Dharamsala op 21 maart.[15]

Dat er honderden Tibetanen zich in het geweld lieten meegaan heeft natuurlijk niet enkel een externe reden. De externe reden mag dan wel het startsein, de ophitser en de sponsor zijn, maar zonder voedingsbodem haalt die niets uit. Er zijn veel Tibetanen die de vruchten van de vooruitgang in China meepikten, maar er zijn ook Tibetaanse armen in de steden, zoals er Chinese armen zijn. Er zijn jonge werklozen, ongeacht hun etnische groep. Het is ook waar dat "le savoir faire", de moderne kennis laat ons zeggen, in Tibet aankomt via de Han Chinezen. En dat de "high-tech" winkels door Han gerund worden. China antwoordt daarop: "dat kan alleen maar goed zijn voor de uitwisseling". Maar het is te begrijpen dat delen van de Tibetanen zich wat voorbijgesneld voelen. Bovendien is de aanwezigheid van de Han Chinezen niet massaal zoals de 14e dalai lama het verkondigt, maar dat is nog een andere kwestie. Ten slotte zijn er ook de kloosters, nog steeds machtig. Zij zien het eeuwenoude onderwijs aan hen ontsnappen. Buiten de kloosters was er in het oude Tibet geen onderwijs. Het gaat hier tevens om een "gevecht" tussen lekenonderwijs en religieus onderwijs. Getuige daarvan zijn de talrijke publieke scholen die in brand gestoken werden.  Het ergste is echter het verdrijven van alle "niet-Tibetanen" uit een regio die één vierde van China beslaat en die nooit in die omvang door dalai lama's bestuurd werd en ook nooit door enkel Tibetanen bewoond was: Groot Tibet. Maar ook "Groot Tibet" is nog een ander verhaal. Al in zijn toespraak in 1987 (net voor zijn Nobelprijs) voor het Amerikaanse Congres zei de 14e dalai lama: "7,5 miljoen Chinese kolonisten zijn in Tibet toegekomen. Opdat de Tibetanen zouden kunnen overleven als volk, moet deze transfer absoluut stoppen en moeten de kolonisten terug naar China gestuurd worden."[16] Daarna bespeelde hij in interviews dikwijls hetzelfde thema: "de Tibetanen zijn in de minderheid in eigen land".

jpdesimpelaere

[1] Getuigenissen o.m. in International Herald Tribune, The Times (London), Toronto Star (Canada), ARD TV (Duitsland), Agence France Presse, The Independant (London), TIME-CNN (USA), The Strait Times (Singapore), South Morning Herald (Australië), De Volkskrant (Nederland), Le Parisien (Frankrijk), BBC (London). Gelijkaardige getuigenissen bij Xinhua (China).

[2] AFP, Hongkong, 19 maart.

[3] The Independent en The New York Times, beiden op 19 maart.

[4] AFP, 19 maart, Dharamsala, India.

[5] Zie hun website onder die naam.

[6] Xinhua, 19 maart. Tot op heden nog niet getoond aan de wereldpers.

[7] website TYC.

[8] AFP, 17 maart 2008.

[9] Time.com, 18 maart.

[10] New York Times, 19 maart.

[11] BBC-news, Asia-Pacific, 21/03/08 en CNN.com 22 maart.

[12] "statement of HH the Dalai lama on the 49th Tibetan Nationa Uprising Day », persoonlijke website 14e dalai lama

[13] Associated Press, 21 maart

[14] Een rapport van het staatsdepartement voor het verre Oosten: "Indien Tibet weerstand kan bieden tegen het communisme, dan is het in ons belang om het te erkennen als onafhankelijk land in plaats van het te blijven beschouwen als deel van China. (...) Het erkennen van Tibet als onafhankelijk land is voor ons niet de echte kwestie. Waar het om gaat is onze houding tegenover China." Foreign Relations of US, 693.0031, 12/4/1949, Wisconsin digital library.

[15] International Herald Tribune, 21 maart

[16] « Plan de paix en 5 points pour le Tibet », 21/9/87 voor het Amerikaans Congres.

19:07 Gepost door infortibet in rellen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, china, dalai lama, usa, opstand, mensenrechten

22-01-07

mensenrechten in China

China antwoordde op een resolutie van het Europees Parlement op 20 januari 2000 dat China veroordeelde voor de stijgende schending van de mensenrechten.

* wij zijn erin geslaagd om 22% van de wereldbevolking te voeden met slechts 7% van de wereld-landbouwoppervlakte.

* wij zijn, de laatste 20 jaar, erin geslaagd om het aantal mensen die onder de armoedegrens leven in ons land te verminderen van 250 miljoen tot 30 miljoen.

De Europese resolutie spreekt van “teisteren” van de Tibetanen, Ouigouren en Mongolen. Niet toevallig dezelfde provincies die de Tibet-support-groepen van China willen afscheiden.

* wij schaften de discriminatie af die heerste onder de keizers. De etnische gebieden kregen steun en kenden een economische groei die hoger lag dan het landsgemiddelde.

* het aandeel van de bevolking van de etnische minderheden nam toe, van 6% tot 9% van de totale bevolking van het land, zeker niet door een genocide of door onderdrukking, wel per uitzondering op China’s nationale geboortepolitiek.

* Tibetaanse veeboeren en nomaden betalen geen belastingen.

* er zijn ongeveer 100 miljoen pratikerende gelovigen in China. Beleving van godsdienst is vrij. Het Europees parlement veroordeelt de wijding, door de Chinese katholieke kerk, van vijf bisschoppen in China en steunt de benoeming van 12 andere bisschoppen die door de vorige paus benoemd werden. We weten welk soort wijdingen de vorige paus bevoordeelde. Het Europees parlement schaart zich hierachter, wellicht om de niet-scheiding van kerk en staat bij ons te onderlijnen.

* Het totaal aantal gevangenen in Tibet, alle redenen bij elkaar genomen, bedraagt ongeveer 2000. Dit is, rekening houdend met de relatieve bevolking, net iets lager dan in België, dat 10.000 gevangenen telt. Internationale instanties hebben dit kunnen bevestigen. Zelfs de “Tibet support” groepen hebben het slechts over 143 Tibetaanse politieke gevangenen, buiten en binnen het actuele Tibet. De gemiddelde “zittijd” van de gevangenen is net geen vijf jaar. 

Xinhua, 31 jan 00

Contemporary Tibet, Barry Sautman 

vrije monniken

vrije monniken

07-01-07

Amnesty International et l'ICT

Amnesty a mené une action à propos d’une fusillade à la frontière entre le Tibet et le Népal. Un groupe de 70 Tibétains tentait de passer la frontière clandestinement et une personne du groupe a été tuée par les gardes-frontières, ce que confirment des alpinistes présents non loin de là. On peut marquer notre accord avec l’intitulé de l’action d’Amnesty : « recours à une force excessive ». Néanmoins, dans les commentaires générales, Amnesty va beaucoup plus loin. « D’après International Campaign for Tibet (ICT), 2000 à 3000 Tibétains fuient chaque année la Chine pour gagner l’Inde par le Népal. Environ un tiers de ces personnes sont des enfants…, les autres étant pour beaucoup des moines et des nonnes… ».            Commentaire:* "les 2000 à 3000 Tibétains par année qui quittent le Tibet": cela ne colle pas à la vérité. Le gouvernement en exil du dalaï-lama lui-même en donne la preuve. Il dit que la communauté tibétaine à l'étranger compte 120.000 personnes. Et ils sont réellement "comptés", car ils paient un légère contribution annuelle et les adultes participent aux élections du premier ministre en exil. Son gouvernement et lui-même disent aussi que la communauté tibétaine en exil comptait 80.000 personnes à la fin des années 50. Les 40.000 en plus constituent une évolution démographique +/- normale de cette communauté, même inférieure à la croissance de la population tibétaine en Chine, qui a plus que doublée depuis lors. Si on croit l'ICT et qu'on prend 2.500 sortants par année, multiplié par 45 ans, cela ferait 110.000 personnes en plus déjà sans tenir compter de l'évolution démographique. Ce qui n'est donc pas le cas.* Amnesty devrait se méfier des infos de l'ICT, qui sont au moins tendancieux. Le directeur de l'ICT, John Ackerly, est un agent de l'état américain et a fait ses preuves en Roumanie dans les années '80 en y organisant et finançant un parti d'extrême droite et favorable à l'occident. Le président d'honneur est Richard Gere et le président est Lodi Gyari (la famille Gyari appartenait à la grande noblesse dans le régime féodal au Tibet d'avant '59), l'ambassadeur du dalaï-lama auprès des Etats-Unis. Dans le conseil d'administration de l'ICT figurent encore plusieurs fonctionnaires des USA. L'ICT reçoit annuellement 3 million de dollars de subsides des Etats-Unis. (voir e.a. leur propre site web). Le mécanisme pour désinformer est parfaitement en place.* Il y a des familles Tibétaines qui veulent envoyer un enfant en Inde. La raison est plus "faire carrière" que "religieuse". L'enseignement religieux est parfaitement possible au Tibet même. Je l'ai vu dans des centaines de monastères et l'écrasante majorité des gens là-bas en témoigne. Mais en Inde ils apprennent plus vite l'anglais, reçoivent beaucoup de subsides et une petite carrière internationale est peut-être atteignable. Un Tibétain qui arrive aux Etats-Unis reçoit un logement gratuit, une assurance maladie gratuite, un ordinateur avec accès internet et 550 dollar d'argent de vie par mois (témoignage de Kim Lewis, bouddhiste américaine).Pour amener ces enfants clandestinement en Inde, il existe un réseau de "passeurs", que les familles paient. Un Tibétain, qui participait à la colonne des 75, qui ont essayé de franchir le col près du mont Cho Oyu et qui lui a réussi à arriver de l’autre côté, déclare que chacun a payé 4500 yuan (450 euros) pour le « passage » (site de France-Tibet, Ile de France – un site partisan de l’indépendance). C’est une somme énorme pour un Tibétain moyen. Chez nous on appelle cela de la "traite humaine".