01-02-10

Onderhandelingen Beijing – dalai lama, 2010

Einde januari 2010 reizen twee persoonlijke vertegenwoordigers van de dalai lama naar Beijing om er de 10e ronde van onderhandelingen sinds 2002 aan te vatten. De Chinese regering blijft ferm op haar standpunt staan: praten is mogelijk, maar geen maatregelen in de richting van separatisme en geen terugkeer naar een “Groot Tibet” noch naar een politiek klerikaal Tibet. China wil wel dat de dalai lama zijn religieuze rol binnen Tibet heropneemt en dat hij voor het politieke kan meewerken aan het bestaande lokale parlement.

De afgevaardigden van de dalai lama blijven bij hun ‘memorandum’ van najaar 2008, waarin de notie van “Groot Tibet” wel voorkomt en zeer verregaande politieke autonomie, eigen grondwet en partijenstelsel inbegrepen, naast het terugsturen van veel Han Chinezen naar het binnenland van China en het demilitariseren van de regio.

 

Of er een vriendelijke toon zal zijn, kunnen we even toetsen aan een toespraak van Samdhong Rinpoche, hoge lama en ‘eerste minister’ van de ‘regering in ballingschap’ van de dalai lama. Die toespraak hield Samdhong Rinpoche voor de 5e wereldconferentie van “parlementairen voor Tibet” in Rome op 18 november 2009. Dat is dus niet zo lang voor de onderhandelingen. Die heer is meestal veel duidelijker in uitspraken dan zijn ‘staatshoofd in ballingschap’, de dalai lama. Enkele uittreksels om de meedogende toon te tonen, die we van een boeddhistische hoge lama mogen verwachten.

 

“Wij weten allen dat Tibet steunen voor jullie geen materieel noch politiek voordeel brengt, in tegenstelling met onze Chinese onderdrukker.”

“Jullie zijn mensen, die weigeren om neutrale toeschouwers te zijn, wanneer een deel van de mensheid lijdt onder onderdrukking en uitbuiting door een totalitair regime.”

“De situatie in Tibet is erger dan tevoren. De systematische uitzinnigheid tegenover onze beschaving gaat verder. De sinistere politiek van vernietiging van Tibet’s culturele en raciale identiteit wordt met ijver voortgezet. Er is de escalerende demografische agressie, het eindeloze verhaal van diverse vormen van discriminatie, de stijgende golf van martelingen, van moordpartijen en onwettelijke opsluitingen. Er is de nooit geziene woeste aanval op de Tibetaanse taal, cultuur en religie. Er is de harteloze ‘sinizering’ van Tibet en de voortdurende vernietiging van het leefmilieu. Dat alles gaat onverminderd door, meer bepaald na de vreedzame betogingen in al de Tibetaanse regio’s in 2008. Het is niet onnodig om hier de talrijke schendingen van de mensenrechten terug in herinnering te brengen, noch de vernietiging van een cultuur en een beschaving, naast een onontziende uitbuiting van de natuurlijke rijkdommen. Onafhankelijke agentschappen hebben daar voldoende bewijzen en documenten voor geleverd.”

 

Opmerking:  een gewone reiziger naar Tibet kan het tegenovergestelde zien.

 

Samdhong Rinpoche somt dan vier punten op, die volgens hem belangrijk zijn:

 

1. “Zonder de Chinese bezetter zou Tibet zich ook hebben kunnen ontwikkelen, zoals zijn buren Nepal, Bhutan en Myanmar.”

Hoezo? Heeft Tibet onder China dan toch ontwikkeling gekend?

 

2. “Eén vijfde van de Tibetaanse bevolking kwam om tijdens het Chinese bewind, naast de vernieling van cultuur, taal, monumenten en milieu.”

Maar… de bevolking verdriedubbelde in vijftig jaar, er zijn evenveel kloosters en tempels als voor de Chinese revolutie en de Tibetaanse taal heeft og nooit zo gebloeid in Tibet.   

Een licht geoefende reiziger kan dit ook ter plaatse vaststellen.

 

3. “De Chinese overheid haalt meer waarde uit de Tibetaanse ondergrond dan het aan de lokale bevolking teruggeeft. De Chinese overheid zegt dat nooit publiek.”

De overheid zegt dat wel. Artikels, statistieken, buitenlandse contacten getuigen daarvan. De hoeveelheid aan ertswinning is bovendien nog uiterst beperkt voor het ogenblik en in de mijnen is de lokale Tibetaanse overheid meestal hoofdaandeelhouder.

 

4. “Het levensniveau van de meerderheid van de Tibetanen is er niet op vooruit gegaan, zelfs dikwijls achteruit gegaan.”

Een blauwe grove leugen. Regelmatige reizigers kunnen niet anders dan het tegenovergestelde zeggen.

“De Tibetanen zijn een minieme minderheid geworden in eigen land.”

Ook daar spreken de nationale volkstellingen en internationale sociologische onderzoeken dat simpelweg tegen, de Tibetanen maken wel degelijk de meerderheid uit, ook in de regionale regering, administratie en politie.

 

Samdhong Rinpoche heeft nog enkele mooie woorden toegevoegd:

“Onze strijd is er een van waarheid tegen valsheid, van rechtvaardigheid tegen onrechtvaardigheid, van moreel gedrag tegen immoraliteit, van juist tegen verkeerd.”

Slik.

 

En dan nog een eigenaardige analyse van het gedrag van de multinationals:

“Het Chinese totalitaire regime is beter geschikt voor de inplanting van multinationals dan om het even welk democratisch regime. De economische liberalisering in China bevordert het totalitaire regime. Voor de multinationals is het gemakkelijk om Chinese staatsambtenaren om te kopen.” 

Een hint voor de aanwezige wereldparlementairen?

 

Samdhong Rinpoche besluit nochtans ‘cool’:

“Wij hebben altijd geprobeerd om de Chinese overheid met liefde en compassie te benaderen. Onze oppositie tegenover hun daden is niet ingegeven door haat noch boosheid.”

Ook slik.

 

Bij een dergelijk verhaal staan vele Europarlementariërs te applaudisseren.

Nogmaals slik.

De volledige tekst van de toespraak van Samdhong Rinpoche is hier te vinden:

 http://www.tibet.net/en/?id=114&articletype=press&...

Daarnaast misschien dit:

De lokale Tibetaanse regering verstrekt een soort “minimum leefloon” aan alle behoevenden in de regio. Dat gegarandeerd minimum inkomen is de laatste vijf jaar met 30% verhoogd en het ligt 40% hoger dan in de rest van China. Momenteel zijn er nog 10% van de mensen, die daar beroep moeten op doen. Herders en boeren kenden de laatste tien jaar een jaarlijkse stijging van hun netto-inkomen van meer dan 10%. In 2009 werd door de lokale overheid ongeveer 1 miljard euro extra besteed aan landelijke sociale ontwikkeling, onderwijs en consumptiesubsidies inbegrepen.

22:39 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tibet, dalai lama, china, onderhandelingen

02-11-09

Chinese argumenten over Tibet

Soms zijn die pertinent. Ik laat hier Zhu Weiqun aan het woord, de vicedirecteur van de ‘Eenheidsfrontafdeling’ van de Chinese Communistische Partij. Zijn stellingen komen uit een interview met het Duitse magazine ‘Focus’, 22 september 2009.

“Autonome regio’s in China vormen 64% van het nationale grondgebied. In die regio’s zijn etnische minderheden in de meerderheid (tegenover de Han Chinezen). Maar de verschillende etnische groepen zijn zeer gemengd in die gebieden. Moeten wij méér dan de helft van ons grondgebied overlaten aan etnische conflicten?

 

De regionale autonomie die wij toekennen is niet zoals jullie die zich indenken. Bij ons gaat autonomie gepaard met de eenheid van het land. Zonder nationale eenheid is er geen autonomie voor de minderheden. De geschiedenis toont aan dat etnische minderheden dikwijls de speelbal worden van grote mogendheden en dan is er van autonomie geen sprake meer.

 

Wat je vandaag kan zien als ‘gemoderniseerd’ Tibet is niet het werk van 200.000 Han Chinezen, die er verblijven. Dat is gewoon onmogelijk, gezien de omvang van de vooruitgang. Het zijn voornamelijk de Tibetanen, die hun regio ontwikkeld hebben.

 

De communistische partij in Tibet? Dat zijn Tibetanen, toch in de meerderheid! De wereld gelooft het niet, maar het zijn Tibetanen die er de ontwikkeling sturen.

 

Wat de dalai lama betreft, jullie denken dat hij veranderd is van houding na de periode dat hij een gewapende rebellie steunde in Tibet in de jaren ’50 en ’60. Het tegendeel is waar. De dodelijke onlusten van maart 2008 heeft hij nooit afgekeurd, integendeel, in een interview mat AsianWeek op 6 april 2008 zei hij dat ‘de platgebrande winkels van de Han Chinezen in Lhasa slechts bordelen waren’.

 

De buitenlandse mogendheden hebben ons niet veel goeds gebracht in de eerste helft van de 20e eeuw. Gedurende 60 jaar beheren wij nu onze eigen zaken en wij staan er opmerkelijk beter voor. Wij zijn ten volle bij machte om onze interne problemen zelf aan te pakken. De dalai lama een Nobelprijs geven was enkel een tactiek van het Westen om China te ‘sanctioneren’.

 

Journalisten, die enkel komen om ons te bekritiseren, zijn niet welkom. De deur van Tibet staat open, maar wij willen er stabiliteit en vooruitgang, geen vooringenomen onruststokers. Dat ligt in onze beslissingsmacht.

 

De laatste onderhandelingen met de vertegenwoordigers van de dalai lama in november 2008 zijn afgebroken door henzelf, niet door ons. Wij aanvaarden zijn ‘memorandum’ niet als basistekst voor onderhandelingen omdat het daar in bedekte termen nog steeds gaat over ‘onafhankelijkheid’. Gesprekken blijven mogelijk, maar niet op die basis. Op welke basis dan wel? Indien de dalai lama zijn internationale kruistocht tegen China stopt, dan kunnen we praten over zijn terugkeer. Tijdens zijn bezoeken aan hoge leiders van landen doet hij niets anders dan de relaties van die landen met China verstoren. Dat zijn politieke interventies, geen religieuze. Tegenover de ‘Deutsche Welle’ zei hij op 2 augustus dat “de Chinese Communistische Partij beter op pensioen zou gaan”. Dat lijkt mij geen religieus discours. Hoe kan dat samengaan: hij wil praten met ons maar tegelijk zegt hij dat we met pensioen moeten gaan. Praten is geen show. Zo’n stellingen zijn volgens mij ingegeven door de kringen in zijn directe omgeving, buitenlandse mogendheden incluis, sponsoring inbegrepen. Een bepaald land, dat ik niet wil noemen, heeft hem dit jaar 16,75 miljoen dollar steun bezorgd. Die steun heeft de dalai lama sinds lang in een val gelokt.

 

De vrijheid van meningsuiting is gevrijwaard in Tibet, behalve wanneer die ingaat tegen de eenheid van de diverse etnische groepen. Bovendien moeten politiek en godsdienst gescheiden blijven en wij willen geen parallel systeem van onderwijs (officieel en religieus).”  

 

 

 

21:04 Gepost door infortibet in Chinese standpunten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dalai lama, china, onderhandelingen

15-11-08

"Mijn middenweg heeft gefaald"

Tijdens zijn bezoek aan Japan begin november 2008, zei de 14e dalai lama op een persconferentie (geciteerd via AFP in "Le Soir" van 4 november) dat zijn vraag naar "meer autonomie" voor Tibet in plaats van "onafhankelijkheid" gefaald heeft. "Mijn vertrouwen in de Chinese regering is steeds kleiner geworden, de repressie in Tibet verhoogt en ik kan niet zeggen dat alles goed gaat. Ik moet toegeven dat we mislukten. Ons plan om veranderingen teweeg te brengen faalde, terwijl op hetzelfde moment de kritiek binnen de Tibetaanse gemeenschap (in ballingschap, nvred) toeneemt." Hij riep de Tibetanen op om "alle opties open te houden". "Alle opties", betekent dat ook "niet vreedzaam ijveren voor onafhankelijkheid"? Daar gaan veel stemmen voor op binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland, dat bedoelt de 14e dalai lama met de "kritiek". En die 'stemmen' zullen dat niet luid verkondigen zonder hun broodheren, voornamelijk de USA, geraadpleegd te hebben. De Chinese regering is bijzonder kwaad dat de 14e dalai lama zich niet openlijk distantieert van de roep naar geweld binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland. Zij noemen dat "woordbreuk", gezien tijdens de onderhandelingen in juli de twee vertegenwoordigers van de 14e dalai lama gezegd hadden dat ze geen probleem hadden met "het uitsluiten van geweld en het niet streven naar onafhankelijkheid" (Xinhua, 11 nov).

In elk geval, de toon is gezet voor de bijeenkomst van 580 afgevaardigden van de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland, nu in "volksraadpleging" bijeen in Dharamsala in India, van 17 tot 22 november 2008. De hoogste leider, de 14e dalai lama in persoon, van wie een grote foto midden op de sprekerstribune staat, zei: "Mijn middenweg heeft gefaald." Dat zeiden vele Tibetaanse bannelingen de laatste  jaren al, maar nu krijgt die stelling de absolute zegen. Het is ook de eerste maal dat er een bijeenkomst van die omvang georganiseerd wordt in Dharamsala en met een bijzondere echo in de internationale media. Dit  grote en redelijk open "plebisciet" zou niet plaatsvinden, indien de komende strategie werkelijk "onbepaald" zou zijn en indien er geen steun in de rug zou gegeven zijn van 'internationale' strategen. "De situatie in Tibet verergert en is onhoudbaar," zegt de eerste minister en lama Samdhong Rinpoche van de "regering in ballingschap" in zijn openingsrede. De uitkomst lijkt me voorspelbaar: De "regering in ballingschap" zal een openlijk 'mandaat' krijgen van hun gemeenschap in het buitenland om zich harder op te stellen tegenover de Chinese regering. De "verregaande autonomie" zal opnieuw duidelijker "echte onafhankelijkheid" worden. Begin november overhandigden de twee vertegenwoordigers van de dalai lama een "memorandum" aan de Chinese overheid, met concrete voorstellen over hoe zij de "autonomie" in de praktijk zien. Enkele gekende stellingen staan erin verwoord: het creëren van één enkele administratieve eenheid "Groot Tibet", eentalig Tibetaans, kindmonniken opnieuw toelaten, geen bestuurscontrole op kloosters en reïncarnaties, boeddhistische psychologie, metafysiek en kosmologie als wetenschappelijke cursussen erkennen, Tibet als natuurreservaat reorganiseren op basis van de oude traditionele leefwijze, alle landeigendom in handen van Tibetanen, Tibet in zelfbeheer zonder subsidies van de centrale staat, een onafhankelijk politieapparaat in Tibetaanse handen, afzonderlijke wetgeving, immigratiestop voor niet-Tibetanen en repatriëring van vele recent ingeweken Han en andere nationaliteiten, een bureau voor internationale betrekkingen ivm "cultuur, kunst, onderwijs,wetenschap, gezondheid,sport, godsdienst, ecologie, economie, en zo verder..., met een eigen vertegenwoordiging in de internationale organen daaromtrent".  

Er zijn ook bekende stellingen van de 14e dalai lama en zijn "regering in ballingschap" niet in genoemd: het Chinese leger buiten uit "Groot-Tibet", instellen van een meerpartijenstelsel, repatriëren van Tibetaanse bannelingen in kaderfuncties, een eigen grondwet gebaseerd op het boeddhisme. ("The Offical Website of the Central Tibetan Administration" of "regering in ballingschap")

De "volksvergadering" zal waarschijnlijk een soort ultimatum stellen aan de Chinese regering: "Indien er geen positieve reactie komt op onze voorstellen binnen de x maand, dan stappen wij af van onze gematigde eis voor autonomie".

16-09-08

besprekingen tussen China en de dalai lama

In mei en juli 2008 vonden ontmoetingen plaats tussen de Chinese regering en vertegenwoordigers van de "regering in ballingschap" van de 14e dalai lama. Weinig kwam naar buiten via verklaringen achteraf. De gesprekken worden dit najaar verdergezet. De basis van de discussie is dat de Tibetaanse bannelingen 1/4e van het Chinese grondgebied opeisen als "Tibetaanse zone", een zone van "vrede", waar het Chinese leger zich moet uit terugtrekken en daarin moet een autonomie komen met een eigen wetgeving en een zelfstandig parlement. De Tibetaanse bannelingen vroegen ook om alle gevangenen van de rellen van maart 2008 vrij te laten, de repressie te stoppen en ongehinderde vrije toegang tot het gebied te geven voor buitenlandse bezoekers en journalisten. De Chinese regeringsvertegenwoordigers eisten dat de Tibetaanse organisaties in het buitenland geen steun zouden verlenen aan geweld en geen steun zouden verlenen aan het "Tibet Youth Congress" (TYC), dat zij verdenken van terroristische bedoelingen. Of minstens dat de kringen rond de 14e dalai lama het TYC daarop zouden controleren. En tenslotte het cruciaal punt: "geen steun aan voorstellen of activiteiten om Tibet onafhankelijk te verklaren". De belangrijkste struikelblok blijft: één vierde van het Chinese grondgebied "apart" verklaren, een statuut geven zoals Hongkong er een heeft, wat de Tibetaanse bannelingen nastreven.

21:25 Gepost door infortibet in dalai lama | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, china, autonomie, onderhandelingen, groot tibet