08-02-07

serres voor groenten op grote hoogte

Een dorp met serres, Gangdelin behorend bij het stadje Naiqiong, enkele tientallen km ten westen van Lhasa.

Een illustratie anno 2005 van de landbouwpolitiek in een dorp niet ver van Lhasa.

Ter herinnering: hier woonden tot 1959 lijfeigenen. Zij kregen nadien de grond in eigen beheer tot in 1965. Toen werd de communestructuur ingesteld met een salarissysteem als basis in plaats van een eigen opbrengstsysteem. Vanaf 1984 werd teruggekeerd naar het geven van land aan wie het bewerkt. De herverdeling van de grond gebeurde op basis van het aantal leden van de familie. Probleem daarbij was dat er onnodige versnippering ontstond en ongelijkheid tussen goede percelen en lastige percelen. En daarbovenop nog de snelle bevolkingsgroei. Een langzame en lange hervorming van de landbouw drong zich op. Van directe hulp aan behoeftigen naar opleiding en diversificatie. Groenten kweken bijvoorbeeld, in plaats van gierst. Maar daar was geld voor nodig, want Tibet is te koud voor groenten. De overheid bouwde serres en stelde die gratis ter beschikking van de Tibetanen op wiens grond ze stonden. Die vonden het gemakkelijker om die te verhuren aan Chinezen en een behoorlijk sommetje op te strijken in plaats van zelf het groente-experiment te wagen. De Tibetaanse overheid heeft deze praktijk recent verboden en stelt nu instructeurs ter beschikking om de serres met de Tibetanen op gang te trekken.

In het dorp bouwde de overheid 55 serres met een totale oppervlakte van 2 hectare. Tien Tibetaanse families werken mee aan het project. De eerste twee jaar krijgen zij 1000 euro als basissalaris en eventuele extra premies volgend uit de verkoop van de groenten. Daarnaast hebben zij nog een aantal gierstvelden en wat vee. Enkele mensen worden uitgekozen om de productie op de markt in Lhasa aan te bieden. Er zijn twee landbouwtechnici (één jonge Wuhanees en één Tibetaan), goed betaald door de overheid, werkzaam in het dorp. Zij dienen als leraar voor theoretische en praktische cursussen. Boeren van buiten het dorp kunnen de cursussen eveneens bijwonen. Alle soorten groenten worden er geteeld, van tomaten, via kolen tot watermeloenen en prinsessenbonen. Er is veel zon in de streek, ook in de winter. Tegen de lage temperaturen ’s nachts worden dikke katoendekens over de serres uitgespreid en die houden de temperatuur binnen op minstens 6°C. Kleine specialiteit: kerstbloemen voor de pleinen in Lhasa. Voor 1 pot krijgen ze 3 euro. Zaden worden ter plaatse geregenereerd. Nog niet goed georganiseerd is de commercialisering van de producten: wanneer welk product en waar op de markt aanbieden. De overheid wil hier enkele families in een bedrijfje doen stappen.

Een dergelijk dorp is geen uitzondering. Een vijftigtal “leerstations” verspreid over Tibet zijn momenteel actief. Die stations hebben ruime zelfstandigheid om zich in te passen in de lokale noden. Na twee jaar opleiding worden de serres overgedragen aan de families. Het basissalaris valt weg en de winst op de verkoop van de producten wordt het inkomen. Resultaten tonen dat de families onmiddellijk een iets hoger niveau halen: 1500 euro per jaar en per serre. Bedoeling is om elke familie 2 serres te geven om het inkomen te verhogen. Momenteel zijn het vooral de vrouwen die in die serres werken, terwijl de mannen in de stad betaalde klusjes of zaakjes doen als bijverdienste, dikwijls in de bouw. Het station in Gangdelin wil op korte termijn 100 hectare voor tuinbouw op gang zetten om zo méér Tibetaanse families te laten overschakelen van de monocultuur van gierst naar meer variatie.

serre lhasa

drie agronomen, één Chinees en twee Tibetanen

 

04-02-07

Blijf van mijn graasgrond af

Een ontmoeting met een dorpschef in de omgeving van Wamda (Dzogang), op de zuidelijke route van Lhasa naar Chengdu. Wamda is bekend voor zijn oude Tsawa Dzogang Sangakling klooster. In het dorp Yargrong, op 40 km van het stadje, leven 173 families, samen goed voor 1.050 personen, allen Tibetanen. De dorpschef Soinam Wozhub heeft een grote familie: zeven zonen en twee dochters. Eén van zijn zonen is monnik in het Dzogang klooster en de zes andere zijn met dezelfde vrouw getrouwd en wonen bij hem in. Samen hebben zij vijf kinderen. Zijn dochters zijn uitgehuwelijkt. Hij verdeelt de landbouwgrondgrond van het dorp op basis van het aantal monden dat elke familie te voeden heeft. Per hoofd wordt 1/15e hectare toegekend, wat gemiddeld een halve hectare per familie geeft. Hijzelf bezit 30 yaks en wat geiten en schapen. Jaarlijks verkoopt hij één of twee yaks. Dit brengt hem 100 tot 200 euro per dier op. De schapen dienen slechts voor eigen consumptie: wol en vlees. Een tweede geldelijk inkomen is het verzamelen van geneeskruiden, het afgelopen jaar voor 200 euro handelswaarde. Een van zijn zonen werkt af en toe in de stad als bouwvakker en brengt 170 euro binnen. Daarnaast krijgt de chef ook nog een vergoeding voor zijn bestuurstaak: 150 euro per jaar. Tel maar samen en je komt nog niet aan een bescheiden maandloon bij ons. Bij hen is dat per jaar voor de ganse familie en het Chinese platteland is grotendeels nog zo. Laat ze maar wat meer kousen in Europa verkopen. Verzachtende omstandigheid is dat per familie slechts 1 euro per jaar voor gezondheidszorg betaald wordt. Terug naar de dorpschef. Zijn grootste bestuurlijke zorg is twistende families uiteenhouden. Ruzie om wiens yak wiens gras opeet. Vooral met nabijgelegen dorpen. Op een betrapte vreemdgrazende yak staat een boete van 10 eurocent. Maar wie zegt welke yak op heterdaad betrapt is? Het komt soms tot geweld, niet tussen de yaks, maar onder de eigenaars. De chef is zowat deurwaarder, rechercheur, bemiddelaar, advocaat en rechter tegelijk. Te veel kopzorgen. Plezantere job is het vragen van microkrediet voor kleine projecten zoals het starten van een kledingzaakje op basis van geitenhaar of voor het bouwen van een irrigatiekanaal. De intrest voor zo’n dingen wordt van overheidswege laag op 2 à 3% gehouden.

graasgrond

Er zijn tweemaal zoveel yaks in Tibet als inwoners. Te veel.

 

20:14 Gepost door infortibet in dorpen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet, dorpen, yaks, gezondheidszorg, ontwikkelingsproject, landbouw