23-11-10

De 'armen' in Tibet: hoe zien die eruit?

Sjofel natuurlijk. Zij hebben dus per gezin van vijf bv minder dan 4 euro te spenderen per dag. Veel dingen ginder zijn tien keer goedkoper dan hier, dus zou je kunnen zeggen dat ze proportioneel over 40 euro per dag beschikken. Maar er zijn ook dure dingen, een gsm kost ginder bijna evenveel als hier. En als ze naar de mis gaan (niet dagelijks, noch wekelijks) spenderen ze toch vlug een tiental euro in de veelvuldige offerblokken. Ze gaan ongeveer alle beelden groeten en de toeziende monnik let er wel op dat de godsvrucht loont.

Een voorbeeld van een arm gezin (bezocht in 2008):

Een gezin van 6 personen, 2 oudere ouders, een zoon en een schoondochter en twee kleinkinderen. De vader van de kleinkinderen was overleden en zijn broer had de vrouw overgenomen. Eigenlijk nog voor hij dood was deelden de twee mannen dezelfde vrouw. Hun economische activiteit: ze hebben 400 schapen en geen andere activiteiten. Ze wonen in een uitgestrekt dor gebied op 5000m hoogte en hebben er 30 km2 schraal grasland ter beschikking. Hun geldelijk inkomen per jaar is 500 euro voor het gehele gezin. Hun huis: zongebakken kleiklompen, twee woonvertrekken, gestampte aarde onder de voeten, één tafel, één lage kast, een oude klein-scherm-tv (jawel), geen borden om te eten, ze waren grote schapenbouten aan het afkluiven, de bouillon ervan diende als drank (vanuit de pollepel). Kledij: schapenvachtvesten (geen verwarming in huis, behalve het kookfornuis met wat kolen) en een gekochte dikke broek, maar die zeker al maanden niet gewassen was. Zijzelf ook niet trouwens. Mobiliteit: te voet.

Waar halen ze de elektriciteit voor hun kleine tv? Wel, van de overheid kregen ze gratis enkele zonnepanelen en apparatuur om de opgevangen energie in wisselstroom om te zetten.

Waarvoor hebben ze geld nodig? Voor de schotelantenne…

Voor wat kledij natuurlijk, vooral voor de kinderen, voor boter (voor hun boterthee), voor thermossen (om water of boterthee warm te houden), voor wat thee, voor de kolen, voor een uurwerk, en ga maar verder.

Dit jaar moeten ze al verhuisd zijn naar de stad (de dichtstbijzijnde stad ligt op 700 km!). Ze vertelden me in 2008 dat ze dit zouden doen omwille van de opvoeding van de kleinkinderen. Waar ze toen woonden, was enkel een lagere school en de oudste was ondertussen al twaalf jaar geworden.

 Nog ongeveer 8% van de Tibetanen leeft onder de armoedegrens. 

In de rest van China is dat ongeveer. De omgevingscondities zijn er echter wel wat milder.

 

12:22 Gepost door infortibet in sociaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tibet armoede, veeteelt